Εσύ

Το ήξερες ότι θα γράψω για εσένα, έτσι δεν είναι;
Ίσως το ήλπιζες, είχες ανάγκη την επιβεβαίωση.
Ίσως πάλι να ήθελες έναν ακόμα λόγο να με αγνοήσεις

Δε γράφω με θυμό, ούτε με κακία
Γράφω με απογοήτευση
Καθαρή, ατόφια απογοήτευση.
Έχει καθήσει στο στήθος μου και κάνει αυτή διακοπές αντί για εμένα.
Μερικές φορές φεύγει και νιώθω ανάλαφρη.
Και όταν γυρίζει προσπαθώ να τη διώξω.
Αλλά τελικά την κρατάω γιατί μου χαρίζει μερικές εικόνες δικές σου.

Έχω ακόμα όμως το φυλαχτό της αλλαγής στα χέρια μου
Θα το φορέσω μόλις τελειώσει αυτό το κείμενο.
Και τότε θα χαθείς μαζί με όλους αυτούς που με απογοήτευσαν.
Με όλους αυτούς για τους οποίους η παρέα μου ήταν περιττή.
Τι να γίνει, δεν ταιριάζουμε με όλους, σωστά;

Δε νιώθω το ίδιο με τότε.
Τότε που σου ΤΟ είχα πει.
Τότε που σε άφησα να μπεις στις πιο κρυφές σκέψεις μου
Που εξέθεσα ολοκληρωτικά τον εαυτό μου στα μάτια σου.
Που τα μυστικά μου ήταν πλέον γνώσεις σου.
Όχι. Τότε ζούσα σε ένα παραμύθι.
Και τώρα αυτό το παραμύθι τελείωσε, και μάντεψε.
Έχει χαρούμενο τέλος και κάποτε θα το αναγνωρίσω.

Ίσως βιάζομαι, το ξέρω.
Αλλά έχω κάνει άπειρη υπομονή.
Και δεν έχω κανένα λόγο να ανέχομαι τις ακεφιές σου
Ούτε να καταλάβω τους λόγους για τους οποίους με κάνεις στην άκρη
Ούτε εσύ έχεις λόγο να ανέχεσαι τη γκρίνια μου.
Οπότε είμαστε πάτσι, σωστά;

Κατάντησε βαρετό.
Δε σε θέλω πλέον και με λυπάμαι.
Πριν κλείσω θέλω να σου πω κάποια λόγια που θέλω να τα κρατήσεις σα φυλαχτό στις χούφτες σου:

Ποτέ μην κάνεις τον άλλο να αμφιβάλλει για τα αισθήματά σου, όσες φουρτούνες και αν περνάς, όσο απαισιόδοξος κι αν νιώθεις. Ο άνθρωπος ξέρεις Δ. χρειάζεται επιβεβαίωση. Και όσο και αν σε εμπιστεύεται και καταλαβαίνει όσα περνάς, εάν νοιάζεται, αμφιβάλλει και φοβάται. Και εκεί έρχεσαι εσύ να τον καθησυχάσεις. Ποτέ μην πουλήσεις την καρδιά σου φθηνά. Αξίζεις πολλά, απλά όχι για 'μένα. Κράτα τα μάτια σου στεγνά και βρέξε τα μόνο με αγάπη. Και όταν μερικές φορές νιώθεις μόνος, χάρισε μια μεγάλη αγκαλιά σε αυτους που αγαπάς. Θα μάθεις τότε πως μόνος είναι μόνο αυτός που δεν υπολογίζει τα συναισθήματα και τις σχέσεις.

Να περνάς τέλεια.

Οι πιο ηλίθιες δικαιολογίες των αντρών

Για το χωρισμό
"Δε φταις εσύ, εγώ φταίω" - Εσύ φταις και για το χαστούκι που έρχεται
"Νόμιζα ότι όντως τα ένιωθα αυτά που έλεγα" - Τώρα αυτό πρέπει να με παρηγορήσει;
"Δε σου αξίζω" ή "Αξίζεις κάτι καλύτερο" - Άσε με να ξέρω καλύτερα τι μου αξίζει και τι όχι
"Δε θέλω να σταθώ εμπόδιο στο δρόμο σου" - Σου εύχομαι να βρεις εμπόδιο ανάμεσα στο χέρι μου και στο μάγουλό σου
"Είσαι τέλεια, απλά πρέπει εγώ να γίνω καλύτερος" - Πρέπει να εξασκηθείς και σε άλλες για αυτές τις μπαρούφες, ε;
"Εγώ νοιάζομαι για την ευτυχία σου" - Αν έτσι νοιάζεσαι εσύ, προτιμούσα να ήσουν αδιάφορος.
"Ζηλεύω τόσο πολύ το αγόρι που θα είναι μαζί σου" - Εμ, αυτό θα μπορούσε να είναι εσύ.. Δηλαδή εγώ... εκεί το πήγαινα...
"Οι συνθήκες με ανάγκασαν" - Κάτι άλλο σε ανάγκασε, αλλά ας μην το ονομάσω
"Σε βλέπω σα φίλη" - Αυτό το σκέφτηκες πριν ή μετά το χθεσινό βράδυ;

Για το πιάσιμο στα πράσσα
"Δεν είναι αυτό που νομίζεις" - Έλα! Γιατί εγώ νόμιζα ότι κάνετε γυμναστική
"Ποιον θα πιστέψεις, εμένα ή αυτό που βλέπεις;" - Μα φυσικά και εσένα! Πέτα τα σκουπίδια καθώς θα φεύγεις.
"Δε σήμαινε τίποτα" - Γιατί το έκανες τότε;
"Ήμουν μεθυσμένος" - Χωρίς σχόλια
"Ήταν μόνο σεξ" (συνήθως ακολουθάται από το #3) - Και 'γω μόνο διαζύγιο θα σου δώσω.

Για το κινητό
"Δεν είχα σήμα" - Ξέρω, δύσκολη περιοχή τα Ιμαλάια.
"Μου έκλεισε από μπαταρία" - Εύκολη δικαιολογία. Δεν κούρασες το μυαλουδάκι σου
"Ήμουν σε σύσκεψη" - "Σύσκεπτες" τη γραμματέα, ξέρω...
"Απαγορεύεται να το έχω ανοιχτό εκεί που ήμουν" - Γιατί; Ενοχλεί ο ήχος την γκόμενα;
"Δεν το άκουγα" ή "Το είχα στο αθόρυβο" - Έλα τώρα!
(αναπάντητες κλήσεις παντού)
"Δεν το ξέρω το νούμερο" - Να σου υπενθυμίσω τότε που έπαιρνε και με έβριζε...
"Αυτή με παίρνει συνέχεια" - Και 'συ την αγνοείς ε; Αθώο μου πλασματάκι...
"Ήθελα να τη ρωτήσω κάτι" ή "Ήθελε να με ρωτήσει κάτι" - Αν της πάει το καινούριο βρακάκι που πήρε;


Για το εσώρουχο που βρήκες
"Δικό σου είναι βρε! Δώρο" - Μεταχειρισμένο;
"Της μαμάς μου είναι" - Ώστε η μαμά σου φοράει φούξια δαντελωτά στρίνγκ με διαμαντάκια
"Είναι της αδερφής μου" - Προτιμούσα να μου πεις στην ψύχρα ότι είναι της γκόμενας
"Δεν ξέρω που βρέθηκε" - Θα το ξέρασε το κρεβάτι!
"Δεν είναι δικό μου!" - ΠΡΟΦΑΝΩΣ! Αυτό μας έλειπε...
"Δικό σου δεν είναι;" - Νομίζω θα θυμόμουν αν είχα αγοράσει κάτι τόσο κακόγουστο

Για τις εξόδους μέχρι τα ξημερώματα
"Άσε, το αφεντικό με έχει βάλει υπερωρίες" - Φαντάζομαι! Σκοτώνεσαι στο... πάνω κάτω
"Συνάντησα τα παιδιά στο δρόμο και πήγαμε για μπύρες" - Και ξεχάσατε να γυρίσετε;
"Πήρε προαγωγή ο Νίκος και μας κέρασε" - Α, ώστε ο Νίκος φοράει κόκκινο κραγιόν
"Πήγα από τη μαμά μου, είχα πολύ καιρό να τη δω" - Της επέστρεψες και το φουξια δαντελωτό στρινγκ με τα διαμαντάκια που ξέχασε, ελπίζω...

Σημείωση Νουμερο ένα: Υπάρχουν πάντα οι περιπτώσεις που ένας άντρας θα πει ένα από τα παραπάνω και θα είναι η αλήθεια. Αλλά πολύ σπάνια.
Σημείωση Νούμερο δύο: Την ξέχασα
Σημείωση Νούμερο τρία: Περιμένω σχόλια με ατάκες που έχετε ακούσει εσείς! (δε χρειάζεται λογαριασμό)

Καλό καλοκαίρι

Αγαπητοί αναγνώστες
(γιατί δεν ακούω χειροκροτήματα;)

Φεύγω...
ΚΙ ΑΦΗΝΩ ΠΙΣΩ ΜΟΥ ΣΥΝΤΡΙΜΙΑΑΑΑΑΑ

Φεύγω
Πάω στα μυστηριώδη και δύσβατα βουνά του Γερανίου *τρομακτική μουσική* με μόνο μου σύντροφο το θάρρος και την τόλμη *χρατς χρουτς*, εχθρό μου τη δειλία και την ανανδρία *χριτς χρετς*. ΓΙ'ΑΥΤΟ ΑΝΤΡΕΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΟΠΛΙΣΤΕΙΤΕ ΜΕ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΚΑΙ ΕΛΑΤΕ ΜΑΖΙ ΜΟΥ...εεε.. συγνώμη παραφέρθηκα...

Φεύγω
Πάω στις ζουγκλώδεις (νέο επίθετο, ενημερώστε το Μπαμπινιώτη παρακαλώ... και ο Φυτράκης δε με χαλάει) παραλίες της Κρήτης που έχουν ταίρι τα άγρια βουνά και τις αλκυόνες (άσχετο αλλά μου κολλούσε). Σκοπός μου η εξημέρωση των άγριων θηλαστικών του Κρητικού πελάγους και η ανακάλυψη νέων τρόπων... ηλιοθεραπείας

Φεύγω
Πάω στους φιλήσυχους Χανιώτες, να τους ταράξω, να τους ταρακουνήσω, να τους βγάλω από την βαρετή καθημερινότητά τους, να τους κανω να σηκωθούνε από τσι καρέκλες και να φωνάξουνε δυνατά "ΩΠΑ ΜΩΡΕ ΣΥΝΤΕΚΝΕ ΗΝΤΑ 'ΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΣ ΤΣΕ ΜΕ ΚΟΥΖΟΥΛΑΙΝΕΙΣ" (αυτό το φωνάζουν ούτως ή άλλως αλλά εσείς δεν το ξέρετε)

Μάλλον δε θα γράψω κείμενο κατά τη διάρκεια του Ιουλίου, καθώς δε θα κουβαλήσω υπολογιστή μαζί μου (πόσο χαίρομαι ότι δε θα χρειαστεί να περάσει από έλεγχο στο αεροδρόμιο) και η αλήθεια είναι ότι δε θα σας το έλεγα για να μη σας κάνω την καρδιά μαύρη, αλλά από την άλλη πως θα μπορούσατε να ζήσετε με αυτή την απέραντη αγωνία του να μην έχετε νέα μου!

Γι'αυτό αφήστε τα μαχαίρια και τα ξυράφια εκεί που ήταν, πάρτε μερικά χαπάκια και μπορεί να τη βγάλετε μέχρι να γυρίσω.

Θα πάω με αεροπλάνο και επειδή υπάρχει η πιθανότητα του να μη σας ξαναδώ ποτέ (ούτε εσάς ούτε κανέναν) θέλω να πω ότι αγαπάω πολύ την οικογένεια μου και τους φίλους μου και ότι συγνώμη που γίνομαι κουραστική.

Στο εν τω μεταξύ και εξ'απ'ανέκαθεν, σας αφήνω.
Σας εύχομαι ένα λαμπρό καλοκαίρι με διασκέδαση, καλή παρέα και... ξεκούραση.
ΜΗΝ ΠΙΝΕΤΕ ΟΤΑΝ ΟΔΗΓΑΤΕ
ΜΗΝ ΜΙΛΑΤΕ ΣΕ ΞΕΝΟΥΣ
ΜΗΝ ΠΑΙΡΝΕΤΕ ΚΑΡΑΜΕΛΕΣ ΑΠΟ ΞΕΝΟΥΣ
ΜΗ ΡΙΧΝΕΤΕ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΕ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΚΑΙ ΑΚΤΕΣ

Όχι σοβαρά τώρα, μην πίνετε όταν οδηγάτε!

Φιλιά πολλά και θα τα πούμε σε ένα μήνα
Καλά να περνάτε!
Θα σας λεί... εεε... θα μου λείψετε! (άσχετα που δεν αξιώνεστε να αφήσετε ένα σχόλιο!)

Εντάξει εντάξει φεύγω.
Γειααα!

Έτσι ξαφνικά

"Ήταν Τρίτη", είπε, "Μου είχε πει ότι του έλειψε η χροιά της φωνής μου", κοίταξε τα χέρια της που έπαιζαν με το χαρτομάντηλο. "Δε μιλούσαμε πολύ τελευταία είναι η αλήθεια, αλλά νόμιζα ότι κάτι άλλαξε αυτές τις μέρες".

Σηκώνεται και με αβέβαιες κινήσεις πλησιάζει το παράθυρο. Κάθεται λίγο εκεί και απολαμβάνει τις απαλές αχτίδες του ήλιου που γαργαλάνε το πρόσωπό της. Είχε ανάγκη τον ήλιο, γέμιζε ζεστασιά την καρδιά της.

Ακούμπησε στον τοίχο και κοιτώντας έξω συνέχισε, "Θα νομίζεις ότι είμαι ράκος, ότι νιώθω να τελείωσε η ζωή μου, αλλά δεν είναι έτσι. Ξέρεις τι νιώθω; Πικρία. Απορία. Απόρριψη. Όλα το ίδιο, όλα μέσα μου", χαμογέλασε αλλά τα μάτια της έμειναν σοβαρά. Κοίταξε σκυθρωπά τον κόσμο έξω και έσφιξε τα χέρια γύρω από τη μέση της. "Δεν είχαμε τίποτα, μεταξύ μας ξέρεις. Τίποτα απολύτως. Ο ένας για τον άλλο ήμασταν γράμματα. Ίσως αυτός για εμένα ήταν κάτι παραπάνω. Αλλα μέχρι εκεί". Έσκυψε το κεφάλι της και πείραξε με το πόδι της ένα σκουπιδάκι στο πάτωμα. "Ξέρεις τι με ενοχλεί; Νομίζεις ότι βλέπω μόνο αυτόν μπροστά μου και ότι δε με απασχολεί τίποτα άλλο; Κάνεις λάθος. Το μόνο που με έχει καταφέρει να κάνω είναι να ξοδέψω το χρόνο μου για να του γράψω κείμενα. Τίποτα παραπάνω. Λογικά θα με ρωτήσεις γιατί στα λέω όλα αυτά", αυτή τη φορά γέλασε στ'αλήθεια. "Στα λέω για να σου δείξω κάτι. Ίσως και να δείξω κάτι σε αυτόν. Όταν τα δημοσιεύσεις αυτά που θα πω ίσως να καταλάβει κάτι. Ίσως και άλλοι που έχουν τον ίδιο ρόλο στη ζωή μιας κοπέλας να καταλάβουν άλλα πράγματα. Και ίσως άλλες κοπέλες που μαζί με 'μένα αναλώθηκαν σε μια μικρή σχέση, βρουν παρηγοριά. Ποτέ δεν ξέρεις πόσοι θα βρουν το δικό τους νόημα στα λόγια σου". Την κοίταξα με μια γλυκιά μελαγχολία. Δεν έδειχνε στεναχωρημένη ή πληγωμένη, απλά ήρεμη. Τα λόγια της ήταν ακριβή και δεν είχαν σκοπό να προκαλέσουν αντίδραση. Ένιωθα ότι ήθελε να βγάλει ένα κομμάτι της και να το αφήσει πίσω. Αυτά τα λόγια της σε εμένα τη βοηθούσαν να το κάνει αυτό. Γιατί λοιπόν να μη βοηθήσω έναν άνθρωπο αφού μπορώ; Θα ήταν ένα καλό κείμενο για το περιοδικό εξάλλου...

"Η ιστορία μας είναι πολύ μεγάλη, δε θα χωρέσει στο κείμενο σου" γέλασε. "Θα σου πω απλά ότι είχαμε μια ωραία σχέση. Καταλαβαινόμασταν, πως να στο πω. Είχαμε χημεία", κοίταξε πάλι το παράθυρο και στα μάτια της διέκρινα τη νοσταλγία, μια παλιά μου φίλη. "Ήταν μερικές φορές βέβαια που τα αμφισβητούσα όλα. Και να σου πω την αλήθεια; Αν κάτσω να το σκεφτώ και να το αναλύσω, θα τα αμφισβητήσω όλα πάλι. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει τίποτα να μας συνδέει και αν δε φοβόμουν τόσο πολύ να πληγώσω τον εαυτό μου, θα το είχα αποδεχτεί. Κι όσο απεγνωσμένα και αν ήθελα να τον κάνω μέρος της ζωής μου δεν μπορούσα. Πεταμένα βράδια, σκισμένα χαρτιά. Δειλία. Νεύρα. Έτσι πάνε αυτά. Αναθεμάτιζα την ώρα και τη στιγμή που παρερμήνευα τις προθέσεις του. Ξέρεις τι είχε γίνει μια φορά; Μου είχε παραπονεθεί. Ξέρεις γιατί; Επειδή διάλεξα κάποιον άλλον και όχι αυτόν. Άσε ξέρω τι θα μου πεις. Αυτός είναι ο εγωισμός, σωστα; Μας πληγώνει να μας προσπερνάνε, κι ας είναι απλά ένα αμάξι. Γι'αυτό αντέδρασε. Έτσι το βλέπω τώρα. Αλλιώς όμως το έβλεπα τότε. Νόμιζα τον ένοιαζε. Τι ανόητη" έσφιξε τα χείλη της και έμπηξε τα νύχια της στα χέρια της. "Όμως δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι αυτό που έγινε χθες. Ξέρεις τι έγινε χθες;" Της έγνεψα αρνητικά ενώ ταυτόχρονα η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Μήπως θα μου έλεγε κάτι που με αφορούσε; Όχι. Ίσως φοβήθηκα μήπως στα λόγια της καθρεπτιστεί μια δικιά μου εμπειρία. Και αυτές οι ιστορίες πονάνε. "Αποφάσισε να με διώξει από τη ζωή του, έτσι ξαφνικά. Από τη μια στιγμή στην άλλη. Προχθές ήταν, χθες δεν ήταν. Σήμερα σίγουρα δεν είναι", τα χείλη της έγιναν μια γραμμή και τα μάτια της έκλεισαν. "Πες μου αν διαφωνείς, αλλά νομίζω ότι έχω το δικαίωμα να μάθω αν κάποιος θέλει να με διώξει από τη ζωή του. Και θα μου πεις, και τι να πει; Δε θα θέλει να με πληγώσει. Τι πληγώνει παραπάνω όμως, ξέρεις; Το να γνωρίζεις ή το να μην γνωρίζεις; Λένε ότι η άγνοια είναι ευτυχία. Εγώ λέω ότι η άγνοια σκοτώνει. Με σκοτώνει το ότι δεν ξέρω γιατί με έδιωξε. Με σκοτώνει ότι μέχρι την περασμένη εβδομάδα έκανα όνειρα και τώρα πρέπει να τα διπλώσω και να τα στριμώξω σε ένα βρώμικο συρτάρι. Με ενδιαφέρει να μάθω το γιατί, με καταλαβαίνεις;" γύρισε απότομα και με κοίταξε. Τα μάτια της είχαν βουρκώσει αλλά το πρόσωπό της ήταν ανέκφραστο. Σκέφτηκα μήπως έπρεπε να σηκωθώ και να την αγκαλιάσω, αλλα μου φαινόταν περισσότερο επιθετική παρά αδύναμη. Κάθησα εκεί να την κοιτάω με το βλέμμα της να τρυπάει την ψυχή μου. Τελικά ήταν πληγωμένη. Πληγωμένη και αγανακτισμένη. "Και δε μ'αρέσουν τα ψέματα. Προτίμω την αλήθεια κατάμουτρα παρότι θα αντιδράσω σε αυτή και θα με πληγώσει. Αλλά την προτιμώ. Ότι δε μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς. Και σε αυτή τη ζωή, δε μπορεί καμία αλήθεια να με σκοτώσει", έσκυψε το κεφάλι της και με μια βιαστική κίνηση σκούπισε ένα δάκρυ που είχε κυλίσει. "Ξέρω το σενάριο από εδώ και πέρα. Θα έρθει αυτό που φοβόμουν εδώ και καιρό. Ο 'χωρισμός'. Δε θα μιλάμε, θα χαθούμε. Και μαζί μας θα χαθούν και όλες αυτές οι ωραίες στιγμές και όλες αυτές οι συναντήσεις που θα μπορούσαν να ακολουθήσουν στο μέλλον. Βλέπεις, δεν γνωρίζει ότι μου αρκεί να είναι φίλος μου. Μάλλον νιώθει ότι πρέπει να έχει άλλο ρόλο. Αλλά τον καταλαβαίνω, ειλικρινά. Δεν καταλαβαίνω όμως τι τον έκανε να αλλάξει από τη μία μέρα στην άλλη. Και δεν καταλαβαίνω γιατί δε μπορεί να μου πει", τα μάτια της ήταν στεγνά τώρα. Είχε ακουμπήσει την πλάτη της στο παράθυρο και με κοιτούσε "Ίσως να το ζήσεις κι εσύ κάποτε. Θα διαβάσεις τότε το κείμενο σου και θα βρεις κρυμμένα νοήματα σε αυτά που σου λέω. Ίσως τώρα να μην καταλαβαίνεις γιατί με ενοχλεί τόσο, αλλά ίσως κάποτε καταλάβεις. Καλύτερα να μην το νιώσεις ποτέ, όμως, γιατί είναι κάτι τόσο μικρό που τσιμπάει τόσο πολύ", ήταν πλέον σκυθρωπή. Όλη αυτή η συνέντευξη της έφερε στο μυαλό αναμνήσεις που προφανώς είχε θάψει καλά. Είχε δίκιο. Δεν καταλάβαινα. Όχι αυτήν, αυτόν. Δεν μπορούσα να καταλάβω πως ένας άνθρωπος απλά σε ξεγράφει από κάπου. Ακόμα και από τη λίστα της Λέσχης στο Πανεπιστήμιό σου. Δε θα έπρεπε να έχει κάποιον λόγο; Και πάνω απ'όλα, δε θα έπρεπε να σε ενημερώσει;

"Για να κλείσεις το κείμενο" μου λέει "θα σου πω κάποιους στίχους. Εκφράζουν αυτό που νιώθω ότι θα συμβεί", με πλησιάζει, παίρνει το μπλοκ μου και το στυλό μου και καθώς τους γράφει, τους τραγουδάει:

Κι ύστερα τα χρόνια θα γεράσουν

Κι ύστερα θα φύγουμε κι οι δυο

Θα ξεχαστούμε, αιώνες θα περάσουν

Και θα 'μαστε κι οι δυο...

...σταγόνες στο γυαλό

... και όταν με κοίταξε τα μάτια της ήταν γεμάτα δάκρυα.

Τι άλλο θέλεις πια

Σήμερα είναι μία από αυτές τις νύχτες που δεν μπορώ να ηρεμήσω. Δεν ξέρω αν σας συμβαίνει ή όχι. Δεν είναι ότι ανησυχώ για κάτι ή ότι έχω άγχος, απλά δεν μπορώ να κάθομαι. Θέλω κάτι να συμβεί, κάτι να αλλάξει. Συγκεκριμένα είμαι σε μια φάση αναμονής αυτή τη στιγμή. Κάποιος μου έδεσε τα χέρια και με άφησε εδώ άπρακτη και αβοήθητη. Δεν μπορώ να πάω μπροστά και δεν μπορώ να πάω πίσω. Δεν υπάρχει τίποτα που να με συνδέει μαζί του. Και είναι αυτό το άγνωστο που με ενοχλεί. Αυτό το άγνωστο, που αν ήταν εικόνα, θα ήταν ένα τεράστιο άσπρο χαρτί. Το κοιτάς, το κοιτάς και όσο περισσότερο το κοιτάς, τόσο μπερδεύεσαι. Γιατί δεν έχει τίποτα γραμμένο πάνω του; Που είναι οι οδηγίες; Γιατί είναι μπροστά μου, γιατί δε φεύγει;

Σήμερα είναι μία από αυτές τις νύχτες που περιμένεις να γίνει ένα θαύμα. Που λες ότι θα έρθει, να σου λύσει τα χέρια, να σε κοιτάξει στα μάτια και να σου πει γιατί έλειπε τόσο καιρό και γιατί δεν μπορούσες να μάθεις τίποτα. Όσο κι αν περιμένεις όμως, όσο κι αν ευελπιστείς, η μόνη αλλαγή της βραδιάς σημείωνεται στη διάθεση σου που όσο πάει χειροτερεύει. Ανακατεύεις τα μαλλιά σου, τα πιάνεις κότσο, τα τραβάς, τα λύνεις, τα πιάνεις πάλι ψηλα... Σκύβεις, τρίβεις το μέτωπό σου, κοιτάς τριγύρω.. Τίποτα. Δεν εμφανίζεται κανείς, δεν αντιδράει κανείς. Μόνο εσύ και τα σκοτάδια του δωματίου σου να σου κάνουν παρέα. Κι όσο κι αν τραβάς αυτή την καταραμένη τούφα, το μόνο που καταφέρνεις είναι να ταλαιπωρείς τα μαλλιά σου και το κεφάλι σου.

Φυσάς ξεφυσάς και απορείς με τον εαυτό σου. Απορείς που ακόμα ασχολείται και που αφού πλέον έχει χάσει το παιχνίδι, γιατί συνεχίζει να παίζει... και να χάνει.

Δεν ξέρω. Κουράστηκα να γράφω τέτοια κείμενα.

Βαρέθηκα.

Δεν οδηγούν πουθενά πλέον, δεν ανακαλύπτω τίποτα καινούριο.

Τα γράφω απλά για να τα γράφω.

Καληνύχτα σας!

Ήρθε η ώρα να αλλάξεις τη ζωή σου

Ήρθε η ώρα εδώ και χρόνια
Αλλά περνάω δίπλα της χωρίς να την κοιτάξω
Τη νιώθω να με καλεί, μα δεν την αισθάνομαι
Την αφήνω εκεί να φωνάζει φορώντας την καμπαρντίνα της αδιαφορίας
Αγνοώ τις απεγνωσμένες της προσπάθειες
Τις προσπάθειες της να με ταρακουνήσει, να μου δείξει
Να μου πει πόσο πολύ με αδικώ
Πόσο θα ήθελε να με δει να προσπαθώ
Κι όμως, κάνω άλλα δύο βήματα
Και την προσπερνάω απαθής

Ήρθε η ζωή εδώ και χρόνια
Άφησα πολλές (εκ)κλήσεις της αναπάντητες
Επέμενε, επέμενε, ήθελε να ακούσει τη φωνή μου
Ήθελε να ακούσει τον ήχο της απελπισίας μου
Να βγάλει το πόρισμά της και τη σωτηρία μου
Χαμήλωσα τα μάτια και κοίταξα το πεζοδρόμιο
Όχι ακόμα, είπα, περίμενε λίγο
Και έμεινε εκεί να με κοιτάει
Πλέον το μόνο που έβλεπε ήταν η πλάτη μου
Γυρισμένη σε αυτή, γυρισμένη σε αυτούς, γυρισμένη σε μένα

Ήρθε η κατηφόρα εδώ και χρόνια
Τα δάκρυα τσούζουν τα μάτια μου
Τα νιώθω κόκκινα και κουρασμένα
Ποια είμαι, ρωτάω τις παλάμες μου
Η απάντηση τους αγκαλιά στο πρόσωπο μου
Παρηγοριά στη βροχή των ματιών μου
Και αυτός ο κόμπος στο στήθος
Έχει πλέον παλιώσει και είναι ανυπόφορος
Τι θέλετε από εμένα, ρωτάω ξανά τους τοίχους
Η σιωπή τους με χτυπάει κατα πρόσωπο
Ώστε δεν έχετε να μου πείτε τίποτα

Ήρθε η συνήθεια εδώ και χρόνια
Χώνεται στην αγκαλιά μου σαν μικρό παιδί
Μου λέει πόσο πολύ βολεύεται να είμαστε έτσι
Της λέω ότι μου κάνει κακό
Αυτή μου λέει ότι απλά με κάνει να ξεχνάω την πραγματικότητα
Προσπαθώ να τη σπρώξω μακρυά μου
Αγριεύει και δένει τα χέρια της γύρω μου
Κρύβει το πρόσωπό της στο στήθος μου
Μη με διώχνεις σε παρακαλώ
Σε αγάπησα με τον καιρό
Είμαι τώρα ένα κομμάτι σου, ζω από εσένα
Ναι, αλλά εγώ δε γίνεται να ζω από εσένα, της λέω

Έρχεται η αλλαγή
Με πιάνει από το χέρι και με πάει σε ένα πάρκο
Με τα νεανικά της χέρια μου δείχνει τον κόσμο
Έναν κόσμο που μου κρυβόταν εδώ και χρόνια
Μου δείχνει πως τα δέντρα είναι πράσινα
Πως ο ουρανός είναι γαλάζιος και η θάλασσα μπλε
Μου τα μαθαίνει όλα από την αρχή
Απαλλαγμένα από τη συνήθεια και την καθημερινότητα
Ανοίγει τις παλάμες της και μου δείχνει ένα φυλαχτό
Είναι άσπρο σαν το χιόνι μα συνηθισμένο σαν μια πέτρα
Με αυτό θα με θυμάσαι, μου λέει
Όταν θα νομίζεις ότι όλα είναι ίδια
Θα κοιτάς αυτό εδώ το φυλαχτό
Δεν έχει σημασία που είναι μια απλή πέτρα, θα λες από μέσα σου
Μου το έδωσε η αλλάγη και αυτό το κάνει σημαντικό
Γιατί δεν είναι η υπόσταση που κάνει κάτι διαφορετικό
Αλλά η ιδέα που κρύβεται μέσα του
Η ιδέα αυτού που στο έδωσε, αυτού που το έφτιαξε, και αυτού που το βλέπει
Και κρατώντας το θα ξέρεις ότι κρατάς την αλλαγή στα χέρια σου
Και θα ξέρεις ότι μπορείς να σωθείς

Λόγια ψεύτικα

"Εγώ θα σε περιμένω στα όνειρα μου να δώσεις και εκεί νόημα. Μέσα στο χάος να είσαι μόνο εσύ που θα στέκεσαι δίπλα μου. Όνειρα γλυκά, μη με ξεχνάς ποτέ, ό,τι και να γίνει. Εγώ δεν πρόκειται ο κόσμος να χαλάσει, να το θυμάσαι, και στη χειρότερη στιγμή να θυμάσαι αυτά τα λόγια. Γιατί αυτά τα λόγια είναι η αλήθεια αλλά τείνουμε πάντα να ξεχνάμε τι μας ενώνει. Δε θέλω όμως να το κάνουμε και εμείς. Γι'αυτό πάρε αυτά τα λόγια προς εσένα και βάλε τα καλά καλά κλειδωμένα στην καρδία σου. Και όποτε κάτι σε κάνει να τα ξεχνάς, να ξέρεις ότι τα έχεις κάπου..."

Ξέρει να γράφει ωραία λόγια ο άτιμος, αυτό είναι σίγουρο.
Σας άρεσε κορίτσια; Σας έκανε να ταξιδέψετε; Σας έκανε να αναρωτηθείτε ποιο είναι αυτό το υπέροχο αγόρι; Αυτό που με τόση ευαισθησία εξέθεσε τα συναισθηματά του...
Μήπως σας έκανε να τον ερωτευτείτε; Μήπως σας έκανε να πείτε
"Που είναι αυτά τα αγόρια και εγώ δεν τα βρίσκω;"

Πάρτε τα όλα πίσω. Ό,τι είπατε, ό,τι σκεφτήκατε, ό,τι προλάβατε να ονειρευτείτε.
Γιατί αυτός; Αυτός ο "τύπος" είναι μια απάτη. Τόσο ικανός να υποκριθεί, να κοροιδέψει, να πληγώσει. Τόσο ικανός ηθοποιός που καταλήγει να πείθει και τον ίδιο του τον εαυτό ότι είναι αυτός που υποδύεται. Το στυλ του αγοριού που μόλις τον γνωρίσεις θα πεις "Τι καλό παιδί!". Μετά από λίγο καιρό θα αρχίσεις να σκέφτεσαι ότι είναι και ωραίος, ντύνεται ωραία. Σίγουρα ντύνει τα λόγια του ωραία, ναι.
Αρχίζεις και παρατηρείς ότι είναι καλογυμνασμένος και ότι έχει ωραίο χαμόγελο.
Και μόλις σκεφτείς αυτό το κάτι παραπάνω, τότε ξέρει ότι σε έχει.

Ξέρεις τι με τρελαίνει;
Τι με κάνει ακόμα και σήμερα να απορώ;
Το γιατί τα έκανες όλα αυτά.
Μου είπες "Νόμιζα κι εγώ ότι τα ένιωθα αυτά" και ότι "Εγώ φταίω, όχι εσύ".
Δε μπορείς να φανταστείς πόσο με έκανες και γέλασα με εκείνη σου τη φράση.
Με έκανες να χάσω πάσα ιδέα.
Γιατί με υποτίμησες τόσο πολύ ώστε να νομίζεις ότι αυτά τα λόγια για κάποιο λόγο θα με παρηγορούσαν ή ακόμα χειρότερα, ότι θα πάρουν τις ευθύνες από πάνω σου.
Συγνώμη που στα χαλάω, αλλά τα έκανες χειρότερα.

Τόσο εύκολα όσο τα δημιούργησες, τόσο εύκολα τα διέλυσες.

Ρωτάω εσάς. Εσάς που διαβάζετε τώρα.
Που ίσως να έχετε ταυτιστεί με την μέχρι τώρα πορεία αυτής της ιστορίας.
Τι κάνει έναν άντρα να σε κυνηγήσει, να σε κερδίσει, και ενώ είσαι μαζί του, να ξεκινάει το κυνήγι με άλλους... για άλλες.
Γίνομαι κατανοητή;
Γιατί, για ποιον καταραμένο λόγο, να προσπαθεί να δεθεί τόσο πολύ μαζί σου συναισθηματικά; Γιατί να σου γράφει μικρά και ευαίσθητα κείμενα και...

"Απλά σε σκεφτόμουν.. Κάτι συνήθες πλέον. Θα μου συγχωρήσεις την απλή γλώσσα και την έλλειψη συγγραφικής μαεστρίας. Απλά ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι και μ'έπιασε μια έντονη επιθμία να βρεθώ κοντά σου. Δεν μπορώ όμως. Και πες με κουτό αλλά με το να σου γράψω αυτό, νιώθω πιο κοντά σου. Ό,τι μπορώ κάπως να επικοινωνήσω μαζί σου. Να σου πω ότι νιώθω τώρα, πέντε το πρωί. Δεν έχω πολλά να σου προσφέρω, μόνο αυτά που νιώθω. Ελπίζω να σου αρκούν γιατί με αυτά έχω τολμήσει να σε πλησιάσω και λόγω αυτών σε έχω πλησιάσει. Είμαι εδώ μόνος μου και λέω... όλοι μόνοι μας δεν είμαστε τελικά; Ίσως όχι τελικά.. Για κάποιο λόγο το πιστεύω αυτή τη στιγμή αυτό, ακόμα και αν ίσως πραγματικά δεν είναι αλήθεια, και αυτό λέει πολλά. Και δε με νοιάζει τι ισχύει, και ξέρεις γιατί; Γιατί ισχύει ό,τι νιώθουμε εμέις. Και όχι δεν είμαι μόνος μου. Γιατί μπορεί σωματικά να είμαι έστω τώρα, αλλά ποτέ πνευματικά. Πνευματικά είμαι μαζί σου. Και θέλω να ελπίζω ότι και εσύ πετάς στον ίδιο ουρανό που πετάω εγώ. Φαντάζομαι αυτό που θέλω να πω είναι ότι απλά θέλω να είμαι μαζί σου και εσύ να με θες γιατί είμαι εγώ και γιατί σε θέλω και μόνο γι'αυτό. Δεν ξέρω τι άλλο να πω... Σε θέλω πολύ, πολύ. Φιλιά πολλά."

Για ποιο λόγο να αντιγράψει ένα κείμενο που έγραψε σε μια άλλη κοπέλα και να το στείλει; Γιατί πλέον είμαι σίγουρη ότι δεν το έγραψε για εμένα. Ας υποθέσουμε ότι εμένα δε με νοιάζει, γιατί να πρέπει να μειώνει τη σημασία αυτής της άλλης κοπέλας με ένα copy+paste;
Τη σήμασία που είχε στη ζωή του όταν της έγραψε αυτό το κείμενο...
Και ανάθεμα αν μπορεί να μου απαντήσει κανείς τι σοι άνθρωπος μπορεί να είναι κάποιος που σκορπάει τόσο εύκολα τα συναισθήματα του και τα ψέματά του. Γιατί να διαλέξει να ξοδέψει χρόνο σε μια κοπέλα που δεν είναι καν η μοναδική για αυτόν;
Γιατί να ξοδέψει χρόνο σε πάνω από μία κοπέλα;

Γιατί;

Έρχονται αυτές οι στιγμές λοιπόν που συνειδητοποιώ πόσο λίγο μπορεί να αξίζουν κάποιοι άνθρωποι. Και αξίζουν τόσο λίγο όχι επειδή μου έκαναν κακό, αλλά επειδή δε σέβονται τον ίδιο τους τον εαυτό. Σκορπάνε αγάπη λες και είναι καραμέλες. Την ισοπεδώνουν και παίζουν μαζί της. Κανείς σε αυτή τη ζωή δεν πρέπει να έχει το δικαίωμα να υποτιμάει κάποια συναισθήματα και ακόμα περισσότερο κάποιους ανθρώπους.

Γιατί μπορεί να σε πίστεψα τότε και μπορεί προσωρινά να μου έκανες καλό.
Γιατί μπορεί να έπεσα στην παγίδα σου και εσύ να έκανες το παιχνίδι σου.
Γιατί μπορεί να κοροιδεύεις κάποια άλλη τώρα και εμένα να μη με νοιάζει πλέον τι κάνεις.

Γιατί κάποια μέρα θα αγαπήσεις πραγματικά κάποια και θα καταλάβεις πως είναι να παίζουν μαζί σου.
Γιατί η ζωή τότε θα σου επιστρέψει αυτό που της έδωσες.

Να περνάς καλά.

Όταν σε χτυπάει η αλήθεια κατάμουτρα

Διαβάζοντας διάφορα κείμενα μου εδώ στο μπλοκ, είναι φανερό πως σας παροτρύνω να δείχνετε τα συναισθήματα σας, να ζείτε όπως εσείς νομίζετε ότι είναι σωστό, να μη φοβάστε να ρισκάρετε ακόμα και αν λάβετε το απόλυτο τίποτα. Εξάλλου, όπως λέω συνέχεια, καλύτερα να μετανιώσεις για κάτι που έκανες παρά για κάτι που δεν έκανες.

Ζήστε στο παραμύθι, ταξιδέψτε με το ροζ σύννεφο, αφήστε το να σας πάει μακρυά, εκεί που δε μπορεί να σας πάει η πραγματικότητα. Ζήστε ζωές που υπάρχουν μόνο στη σφαίρα της φαντασίας, βάλτε τα όρια εκεί που εσείς επιθυμείτε, μην ακούτε κανέναν, αγνοήστε τη φωνή που ουρλιάζει απελπισμένα "Θα χτυπήσεις στην πραγματικότητα και πίστεψε με ... το καρούμπαλο δε θα φαίνεται, αλλά θα πονάει".

Ωραία όλα αυτά. Τι γίνεται όμως όταν έρθει το διαβολάκι από την απέναντι πολυκατοικία και μας σκάσει τη φούσκα (στα μούτρα) με την καινούρια του σφεντόνα; Πως άραγε είναι να φεύγεις από το κέλυφος αυτό που σε ταξιδεύει και να είσαι πλέον ευάλωτος στην σκληρότητα της πραγματικότητας;


Όλα είναι ωραία έτσι δεν είναι; Μέχρι που γίνεται κάτι και σου αποκαλύπτει αυτό που όντως συμβαίνει.

Θέλω να γίνω πιο συγκεκριμένη.
Στο υπόσχομαι αυτό είναι το τελευταίο.

Ίσως να περνούσατε καλά. Ίσως να είχατε κάποιο δέσιμο. Ίσως να σε εκτιμούσε. Ίσως να αποτελούσες ένα μικρό κομμάτι της καθημερινότητας του. Και ένιωθες ωραία με αυτό, σου άφηνε περιθώρια να ονειρεύεσαι.

Μέχρι που κάνεις το μεγάλο λάθος. Νόμιζεις ότι μπορείς να έχεις απαιτήσεις. Ακόμα χειρότερα, νομίζεις ότι αυτές τις απαιτήσεις μπορείς να του τις εκμυστηρευτείς. Και για να πιάσεις πάτο, νομίζεις ότι αυτές τις εκμυστηρεύσεις θα τις εφαρμόσει, για κάποιο λογο τον οποίο θυμάσαι μόνο όταν είσαι στο ροζ συννεφάκι.

Ξέρετε τι γίνεται μετά;
Απογοητεύεσαι προσωρινά, νευριάζεις, απελπίζεσαι, μελαγχολείς, αλλά μετά από τρεις μέρες (το ΠΑΡΑ πολύ) επαναφορτίζεις τις μπαταρίες σου, και έχεις απαιτήσεις πάλι. Πως να καταλάβει αυτός ότι απλά θες περισσότερο από αυτόν. ΌΧΙ δεν έχεις απαιτήσεις από αυτόν, απλά τον θες για περισσότερο, πιο για 'σένα.

Δεν υπάρχει καμία ανταπόκριση και εσύ... να το θέσω απλά... ΔΕ-ΝΙΩΘΕΙΣ! Νομίζεις ακόμα ότι θέλει να μιλάτε, ότι απολαμβάνει την παρέα σου, μετά από τόσο καιρό, μετά από τόση έκθεση, μετά από τόσες υπερβολές. Έχεις σημάδια αλλά τα αγνοείς γιατί μέσα σου φωλιάζει η ελπίδα, αυτό το αγγελάκι που όλοι λένε ότι πεθαίνει τελευταίο.

Μέχρι που η πραγματικότητα αποφασίζει να πάρει την κατάσταση (ή το ρόπαλο, όπως θες) στα χέρια της και να σε χτυπήσει κατακούτελα.

Είναι αλλιώς να "ακούς" ότι έχει και άλλη ζωή, πέρα από εσένα, και άλλιώς να το βλέπεις μπροστά σου. Είναι αλλιώς να φαντάζεσαι τι χρώμα μαλλιά μπορεί να έχει και πόσο λεπτή μπορεί να είναι, αν ταιριάζουν και αλλιώς να τη βλέπεις με τα μάτια σου. Ή ακόμα και να μην τη δεις, ακόμα και να μπερδευτείς, η εικόνα αυτή που σε ξεγέλασε και μόνο αυτή, σε βάζει σε σκέψεις.

Ποια είσαι; Τι ρόλο βαράς; Γιατί τον ενοχλείς τόσο καιρό; Υπήρξε απόλυτα ευγενικός και δε σου είπε "Ξέρεις τι Ιριδάκι, ίσως είναι καλύτερα να μην μιλάμε πλέον", ελπίζοντας μάλλον να πάρεις το μήνυμα μόνη σου. Το μυαλό το έχεις εξάλλου. Άσχετα αν το έχεις κλειδώσει σε ένα συρτάρι και έχεις πετάξει το κλειδί στον Έβρο. Που να το βρεις τώρα, ποτέ δεν μπαίνεις σε ένα ποτάμι δύο φορές.

Εκεί που είσαι ζαλισμένη από το χτύπημα σου βλέπεις πλέον τα πράγματα αλλιώς. Θολά μεν, σωστά δε(ν). Βλέπεις ότι δεν είσαι καν ένα μικρό κομμάτι της καθημερινότητάς του, ούυε καν το μικρότερο ροδάκι της άμαξας.
Είσαι ένα τίποτα. Και αυτό το τίποτα πονάει. Εκνευρίζεσαι που δεν το είδες τόσο καιρό. Που άφησες τον εαυτό σου να πιστέψει όλα αυτά τα ψέματα της ελπίδας. Που νιώθεις τόσο ασήμαντη και που τόσο καιρό τον ενοχλούσες. Ό,τι ευκαιρία μπορεί να είχες, την έχασες.
Και το βλέπεις τώρα. Πόσο πονάει.
Πόσο πονάνε όλες αυτές οι σκέψεις που σου έδειχναν ότι νοιάζεται, ότι μπορεί ίσως να σε σκέφτεται όταν βλέπει μια ανοιχτή ντουλάπα ή όταν βλέπει το όνομά σου σε μια ταμπέλα.
Ρωτάς την πραγματικότητα χίλιες δυο ερωτήσεις. Γιατί είπε αυτό τότε, γιατί έκανε εκείνο, αν ήθελε δε θα... ; Και σου έχει μία μόνο απάντηση την οποία δε δέχεσαι.

Τώρα τι κάνεις; Λες ένα "Συγνώμη" και φεύγεις; Φεύγεις; Μπορείς να φύγεις;
Τι κάνεις;
Γράφεις χαζά κείμενα;
Εύχεσαι να τα διαβάσει;
Ελπίζεις ότι θα γίνουν όλα όπως παλιά;
Ελπίζεις να μη γίνει τίποτα και να ξεχαστούν όλα;
Ελπίζεις σε κάποιο αναπάντεχο γεγονός;
Περιμένεις μια απάντηση ή μια κίνηση;


Τι κάνεις;
Τον ενοχλείς κι άλλο ή αφήνεις και τους δυο σας να συνεχίσετε τη ζωή σας;

Ποια είμαι σύμφωνα με τα QUIZ

Σύμφωνα με τα τεστς(ναι βαριέμαι να πατήσω το σιφτ!) που κυκλοφορούν σε κάποιον ιστότοπο (από όπου τα αντιγράφουν τα 15χρονα και τα βάζουν στο φατσοβιβλίο) είμαι όλα τα παρακάτω πράγματα (κοίτα να δεις και δεν μου το είχα!):

Είμαι αρκετά ελκυστική αλλά όχι προς όλες τις κατηγορίες αντρών. Ελκυστική, λέει, με θεωρούν άντρες χαμηλών τόνων. Προσέχω την εμφάνιση μου χωρίς όμως να αφοσιώνομαι και μάλλον είμαι ατίθαση και λίγο αγοροκόριτσο. Η αυτοπεποίθηση μου και η διάθεση μου δε βασίζονται αποκλειστικά στην εξωτερική μου εμφάνιση (ΔΕ ΘΕΛΩ ΣΧΟΛΙΑ ΑΓΑΠΗ!). Έχω βρει την ισορροπία μεταξύ σώματος και πνεύματος (εγώ και οι πολεμιστές στην Ασία!) και δε θα έφτανα ποτέ στα άκρα για την εμφάνιση μου (οι σαλάτες που τρώω κάθε βράδυ το ξέρουν!).

Νιώθω αρκετά άνετα με το σώμα μου (ναι γι'αυτό δε θα με δει παραλία για παραλία φέτος), ξέρω πως δεν είμαι τέλεια αλλά σε γενικές γραμμές δεν τρέφω ανασφάλειες (να ξαναπώ αυτό με την παραλία; όχι; επαναλαμβάνομαι ε; οκ...)

Δεν λέω σχεδόν ποτέ την αλήθεια γιατί σύμφωνα με το γοητευτικό αυτό τεστ θέλω να είμαι συνεχώς αρεστή (απ'όσο ξέρω λέω την αλήθεια, ε Αγάπη;) ενώ είμαι υπερβολική στον σεβασμό που ζητάω από τους γύρω μου. Να προσέχω γιατί στην προσπάθεια μου να κρατήσω ψηλά το επίπεδο του αυτοσεβασμού μου, προσβάλλω τα άτομα που με περιβάλλουν και γίνομαι απόλυτη...

Οι άλλοι για μένα πιστεύουν ότι είμαι πρακτική και προσεκτική, έξυπνη και προικισμένη αλλά γεμάτη μετριοφροσύνη και σεβασμό (κάτσε ρε φίλε, πριν λίγο δε με έλεγες εγωίστρια;). Δεν κάνω εύκολα φίλους λέει (αυτό είναι ίσως το μόνο στο οποίο έπεσε μέσα 100%), είμαι αφοσιωμένη σε όσους έχω και περιμένω το ίδιο και από αυτούς. Λέει ακόμα ότι είναι πολύ δύσκολο να εμπιστευτώ κάποιον γι'αυτό και όταν εμπιστεύομαι κάποιον, τότε αυτή η εμπιστοσύνη κλονίζεται πολύ δύσκολα.

Είμαι περισσότερο κοινωνική σχολιάστρια, παρά κουτσομπόλα (άκουσον, άκουσον!) γιατί μου αρέσει περισσότερο να ακούω παρά να μεταφέρω κουτσομπολιά. Έχω μέτρο ως προς το πόσο χαμηλά μπορεί να φτάσω (λίγο πριν τον πάτο, πατάω στοπ).

Δεν είμαι ιδιαίτερα πνευματικός άνθρωπος καθώς ασχολούμαι μεν με υπαρξιακά προβλήματα και διατίθεμαι να τα συζητήσω με κάποιον αλλά δεν τα ερευνώ παραπέρα.

Γνωρίζω καλά τον εαυτό μου αλλά μερικές φορές παρασύρομαι από το περιβάλλον μου καθώς δεν έχω ξεκαθαρίσει πλήρως κάποια πράγματα.

Η συναισθηματική μου νοημοσύνη είναι αρκετά ανεπτυγμένη αλλά έχει μεγάλα περιθώρια βελτίωσης. Πρέπει να ελέγχω τις ακραίες συναισθηματικές καταστάσεις στις οποίες βρίσκομαι ορισμένες φορές (συγνώμη μαμά για το τηγάνι!) και 8α πρεπει να προσπαθώ περισσότερο να καταλαβαίνω τι νιώθουν οι άλλοι για να καταφέρω να διατηρώ αρμονικές σχέσεις μαζί τους.

Στο τεστ που υποτίθεται ότι θα μάθαινα αν είμαι εξωστρεφής ή εσωστρεφής (όχι ότι δεν το ξέρω, αλλά τσατ να γίνεται!) μου έβγαλε ως αποτέλεσμα ένα κείμενο σε πάπυρο που ανέλυε στα αρχαία ελληνικά την ετυμολογία του εξωστρεφής.. όχι, εντάξει δεν έκανε αυτό, αλλά όντως ανέλυε τις δύο αυτές έννοιες χωρίς να μου λέει σε ποια κατηγορία ανήκω.

Φτάνοντας προς το τέλος(λέμε τώρα), μου είπαν (τα τεστ) ότι ξέρω πολύ καλά πως να χειριστώ ένα ραντεβού στα τυφλά (ναι ναι.. ναι... ουδέν σχόλιον) και ευτυχώς (!) για μένα, δεν έχω υπερβολικές απαιτήσεις (ο Βασίλης ποτέ δεν απάντησε στο αν θέλει ροζ ή μπλε κάλυμμα τουαλέτας.. δεν ξέρω γιατί). Δεν γίνομαι κουραστική (ο Κώστας άραγε με έχει ακόμα μπλοκ;) ή πιεστική στο άλλο άτομο (να θυμηθώ μόλις τελειώσω το κείμενο να στείλω για 54η φορά στον Νίκο). Με συμβουλεύει να συνεχίσω την προσπάθεια γιατί έχω όλες τις καλές προδιαγραφές για να πετύχω το ιδανικό ταίρι (ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ... συγνώμη παραφέρθηκα αλλά.... ΧΑΧΑΧΑΧαχαχαχαχαχαααααααα....)
Α! Να μην ξεχάσω να αναφέρω ότι είμαι πανέτοιμη ΚΑΙ για e-γνωριμίες (για κανονικές γνωριμίες ούτε λόγος!). Είμαι λέει διατεθειμένη να συμπληρώσω το προφίλ μας.. εε.. μου..μπερδεύτηκα, και να συμμετέχω στα 'κοινά' του site (στα κοινά του σάιτ; ΧΑΧΑΧΑΧΑ.. όταν λέμε κοινά; Όπως καθάρισμα των wall, γυάλισμα των likes και καφέ για τους friends;). Όσον αφορά ένα κανονικό ραντεβού λέει ότι έχω υπερβολικές απαιτήσεις (τώρα αυτό πως γίνεται, μην ρωτάτε!) και υπερβολικές αντιδράσεις (ακόμα θα τρέχει ο άλλος...). Πρέπει να ηρεμήσω και να παίρνω τα πρώτα ραντεβού πιο ψύχραιμα (εξάλλου οι χυλόπιτες μια εμπειρία είναι!).

Και τώρα κάτι πραγματικά ενδιαφέρον.
Έχω υπερβολικά πονηρό μυαλό, τόσο πολύ που υπάρχει ο κίνδυνος να με περάσει κάποιος για σεξομανή. Πρέπει να μαζευτώ λιγάκι(λέει)! Δεν μπορούν όλα τα πράγματα σε αυτόν τον κόσμο να περιστρέφονται γύρω από το σεξ (λέει!) και τις σεξουαλικές μου φαντασιώσεις (πάντως όταν έκανα το τεστ για το ποιος χαρακτήρας του Sex and the City είμαι μου έβγαλε τη Μιράντα, όχι τη Σαμάνθα!) Ένα παρόμοιο τεστ έβγαλε ότι είμαι ανοιχτή και πρόθυμη για τα πάντα και ότι αν δεν είναι ακραία, εισπράττω απογοήτευση (θεε μου, είμαι μία σεξ μάνιακ!). Μήπως να βάλω καμιά ταμπελίτσα; Σα δημόσιο κίνδυνο με παρουσιάζει!
Στις σχέσεις μου είμαι αρκετά εχέμυθη και αντιμετωπίζω τον εκάστοτε ερωτικό μου σύντροφο με τη σοβαρότητα που του αναλογεί(ποια είμαι!). Ξέρω να κρατάω τις ισορροπίες καθώς δεν δίνω υπερβολική σημασία σε περιστασιακούς συντρόφους ενώ δίνομαι ολοκληρωτικά σε μια μόνιμη ερωτική σχέση (ναι γι'αυτό ακόμα θέλω να πάω Πάτρα και να δώσω μια ωραία φάπα στον... άσε ας μην εκθέσω κανέναν...). Βλέπω το σεξ σαν μια υπεύθυνη πράξη αλλά μπορώ να ζήσω την ανεμελιά του χωρίς ενδοιασμούς.

Ξέρω πως να φλερτάρω αλλά και πως να ανταποδίδω το φλερτ (εγώ όλα αυτά!) χωρίς να γίνομαι υπερβολική ή κουραστική (μα τι κελεπούρι!). Α! Ξέρω και να απορρίπτω κάποιον ευγενικά όταν δε... γουστάρω. Απορώ γιατί είμαι μόνη μου. Είμαι σίγουρη ότι όλα τα αγόρια που θα διαβάσουν αυτό το κείμενο θα καταλάβουν ότι είμαι μια υπεργαλαξιακή γκομενάρα χωρίς κόμπλεξ και προκαταλήψεις, τα κάνω όλα, είμαι ανοιχτή 24 ώρες το 24ώρο, αλλά άμα δε γουστάρω, θα το θέσω ευγενικά!

Με λίγα λόγια είμαι μια σεξουλιάρικη γκόμενα που δε δίνει ιδιαίτερη προσοχή στο περιτύλιγμα και νιώθει άνετα με την εξωτερική της εμφάνιση. Είμαι εγωίστρια, αλλά έξυπνη και προικισμένη, όχι ιδιαίτερα πνευματικό άτομο και περισσότερο κοινωνική σχολιάστρια. Είμαι έτοιμη για όλων των ειδών τα ραντεβού εκτός τα κανονικά και ξέρω να φλερτάρω και να απορρίπτω το φλερτ.

Αυτά. Έχει να πει κανείς κάτι;



Έλεγα μήπως...

Συναισθήματα

Από μικρή ήμουν ο τύπος της κοπέλας που θέλει να βλέπει ρομαντικές ταινίες όπου η ιστορία πήγαινε κάπως έτσι:
Ο Τομ γνωρίζει τη Σάλι, παίζει παιχνίδι για μερικές μέρες, και μια μέρα γίνεται κάτι, οτιδήποτε, και ο ένας από τους δύο νευριάζει και κόβει επαφές. Και στις δύσκολες αυτές μέρες που είναι χωριστά, καταλαβαίνουν πόσο ερωτευμένοι είναι και τρέχουν πίσω στο άλλο τους μισό λέγοντας τα γνωστά "Ποτέ δεν έχω νιώσει για άλλον όπως για σένα. Όταν είμαι μαζί σου είμαι ο εαυτός μου, δε χρειάζεται να υποκρίνομαι" και μπλα μπλα μπλα...
Ποτέ όμως δεν ήμουν συναισθηματική σαν άτομο. Δε λέω "φιλάκια" όταν κλείνω το τηλέφωνο, δεν κάνω αγκαλίτσες με τις φίλες μου, δε λέω "σ'αγαπώ" σε αγαπημένα πρόσωπα, ούτε καν στη μητέρα μου. Προσπαθω να αποφεύγω τους συναισθηματισμούς και όταν βρίσκομαι σε μια φορτισμένη κατάσταση όπου δεν μπορώ να αποφύγω τα "σιρόπια", το ρίχνω συνήθως στην πλάκα λέγοντας κάτι του στυλ "Εντάξει, κολλήσαμε.. Τέλος, χαχα". Δε ζουζουνιάζω, δε φωνάζω τις φίλες μου "μπισκοτάκι μου", "μικρούλα μου" ή οποιοδήποτε άλλο υποκοριστικό που δεν έχει σχέση με το όνομά τους. Ακόμα και αν βρεθώ σε μια προσωπική στιγμή με κάποιο αγόρι δε μου βγαίνει εύκολα να πω "μωρό μου" ή "ψυχή μου"... Πιο εύκολα θα το έλεγα σε έναν φίλο.

Γι'αυτό και στις ταινίες αυτές δεν καταλάβαινα πως μπορεί να σου λείπει ένα άτομο δυο ώρες από τη στιγμή που ήσασταν μαζί ή πως μπορει να θες τόσο απεγνωσμένα να μιλάς συνέχεια μαζί του...

Μέχρι που συνειδητοποίησα ότι απλά δεν έχω νιώσει αυτά τα συναισθήματα στα οποία αναφέρονται αυτές οι ταινίες. Δεν είχε βρεθεί ποτέ άτομο να με κάνει να τα νιώσω, δεν έχω βρεθεί ποτέ σε τέτοια κατάσταση.
Δεν είχα νιώσει πως είναι να απολαμβάνεις τόσο πολύ την παρέα κάποιου που να θες να τον έχεις συνέχεια κοντά σου, πως είναι να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας σου και να μην τον βαριέσαι, πως είναι να τον θες κάθε μέρα όλο και περισσότερο.
Μέχρι πριν μερικές μέρες. Πριν μερικές μέρες συνειδητοποίησα κάτι. Συνειδητοποίησα ότι υπάρχει ένα άτομο στη ζωή μου που μου δημιουργεί ολα αυτά που προανέφερα. Που θέλω να τον βλέπω κάθε μέρα και όλη μέρα εάν μπορούσα, του οποίου η παρέα με κάνει να ξεχνάω τον υπόλοιπο κόσμο και με κάνει να νιώθω... χμ.. όχι ολοκληρωμένη, αλλά κάτι κοντά σε αυτό.

Μιλάω μαζί του και μία ώρα αφού έφυγε, νιώθω πάλι την επιθυμία να του μιλήσω.
Τον κοιτάω και προσπαθώ να απομνημονεύσω τα χαρακτηριστικά του προσώπου του.
Του μιλάω και έχω άγχος. Όχι άγχος για το αν είμαι αστεία ή ευχάριστη, αλλά άγχος γιατί είναι αυτός. Γιατί είναι αυτός και του μιλάω. Δε χωράνε εξηγήσεις.
Τον σκέφτομαι και προσπαθώ να ανασύρω από τη μνήμη μου τα μάτια του και το χαμόγελό του και στεναχωριέμαι όταν συνειδητοποιώ ότι έχω ξεχάσει το ακριβές σχήμα των χειλιών του. Στεναχωριέμαι που δε θυμάμαι τη χροιά της φωνής του. Τις κινήσεις του όταν είμαι μπροστά του.

Τώρα επιτέλους καταλαβαίνω τι σημαίνει να είναι κάποιος τέλειος για κάποιον άλλο... Ποτέ δεν το καταλάβαινα, για να πω την αλήθεια. Άκουγα να λένε "Είναι τέλειος για μένα!" και έπιανα τον εαυτό μου να σκέφτεται "Μα πως γίνεται αυτο; Δεν αλλάζει η μύτη του, όπως και να τον δεις!". Πεζές σκέψεις.

Ξέρετε τι σημαίνει να είναι κάποιος τέλειος για εσένα; Τι ρωτάω, φυσικά και ξέρετε.
Σημαίνει να σου αρέσουν τα πάντα πάνω του. Και όταν λέω να σου αρέσουν τα πάντα εννοώ να αναγνωρίζεις το ότι ίσως να μην είναι όλα όμορφα, αλλά εσένα να μη σε ενοχλεί. Σημαίνει κάθε ελάττωμα του να το βλέπεις ως προτέρημα. Σημαίνει να μη δίνεις σημασία σε αυτό που δεν αρέσει στον υπόλοιπο κόσμο. Και όταν λέω να μη δίνεις σημασια, όχι από αντίδραση, όχι από εγωισμό, όχι από πείσμα, αλλά επειδή πραγμάτικα δεν βλέπεις κάτι που να σε ενοχλεί. Δεν ειναι απίστευτο; Αναγνωρίζεις ότι έχει αυτό το ελάττωμα, το ξέρεις, το βλέπεις, υπάρχει στα μάτια σου, αλλά μένει εκεί. Δε σε απασχολεί παραπέρα. Γιατί είναι αυτός, γιατί είναι υπέροχος... Είναι για 'σένα, και εσύ για αυτόν, αν γινόταν...

Να, έχουμε να μιλήσουμε μερικές ώρες και μου λείπει...

Ποτέ ξανά δε θα αμφισβητήσω κάτι εφόσον δεν το έχω νιώσει. Δε θα σχολιάσω, δε θα κοροιδέψω, δε θα πω τίποτα.
Γιατί όταν τα λούζεσαι, τότε καταλαβαίνεις τη γλύκα.
Και τότε βλέπεις πως πραγματικά είναι να μην καταλαβαίνει ο άλλος τι νιώθεις.
Γιατί πως να μπεις μέσα σε ένα ερωτευμένο μυαλό;
Είναι γεμάτο κώδικες τους οποίους δεν μπορεί κανείς να σπάσει... και μεταξύ μας; Καλύτερα.
Γιατί τότε θα χανόταν όλη η μαγεία!

Σε όλους τους ερωτευμένους!

Αυτές οι στιγμές που χάνεις δέκα χρόνια από τη ζωή σου χωρίς λόγο

1. Έχεις στο δωμάτιο σου αφίσες. Πέφτεις για να κοιμηθείς ένα βράδυ και εκεί που χωρίς να το θες, σου 'ρχονται στο μυαλό εικόνες με εσένα και τη Tereza Fidalgo να κοιμάστε αγκαλίτσα ΜΠΑΜ ακούγεται ένα ΦΦΦΣΣΣΣΧΧΧΧΡΡΡΡΡΡΡΠΑΑΑΦΦΦΦ! Πετάγεσαι από το κρεβάτι, κουτουλάς στον τοίχο γιατί σηκώθηκες από τη λάθος μεριά από την τρομάρα σου, και βλέπεις νευριασμένη τον Robert Pattinson στο πάτωμα. Τουλάχιστον ας έπεφτε πάνω σου!
2. Βλέπεις θρίλερ και είσαι μόνη στο σπίτι (τι ιδέα και αυτή!) και εκεί που ο ψυχοπαθής δολοφόνος με το ξυραφάκι πάει να κόψει τις φλέβες της τρίτης ξαδέρφης του, ΧΤΥΠΑΕΙ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ! (βάζω κεφαλαία μπας και τρομάξεις!). Πετάγεσαι από τον καναπέ, μπουρδουκλώνεσαι στις παντόφλες σου, πέφτεις κάτω, σιχτιρίζεις όποιον σε θυμήθηκε τέτοια ώρα, σηκώνεσαι και απαντάς το τηλέφωνο. Περιττό να αναφέρω τα κοσμητικά επίθετα με τα οποία στολίζεις αυτόν που τηλεφώνησε.
3. Είσαι μόνη σπίτι και ας πούμε ότι... φτιάχνεις να φας! Φως μόνο στην κουζίνα. Εκεί που "ΧΧΧΖΖΖΖΠΠΠΡΡΡΡΡΡΡ" ρίχνεις μαγιονέζα στο τοστ σου, κάποιο αντικείμενο που για κακή σου τύχη δε στερέωσες σωστά, πέφτει από το ράφι πάνω σε κάποιο αντικείμενο στο γραφείο σου, το οποίο πέφτει και αυτό με τη σειρά του κάνοντας τρελό θόρυβο και εσένα σχιζοφρενή. Παίρνεις το κουζινομάχαιρο και με πιο ακριβείς κινήσεις και από τον James Bond ερευνάς το πεδίο μάχης. Όταν δε, βλέπεις το αρκουδάκι σου αγκαλιά με το ημερολόγιο του Σάκη, τα παίρνεις και τα δύο και τα πετάς από το παράθυρο. Συγνώμη Σάκη!
4. Κοιμάσαι και είσαι περίπου στο 745ο όνειρο όταν κάποιος- ο ΑΔΕΡΦΟΣ ΣΟΥ ΑΣ ΠΟΥΜΕ! -μπουκάρει στο δωμάτιο σου με όση δύναμη μπορεί κανείς να βάλει για να ανοίξει μια πόρτα ενώ ταυτόχρονα ωρύεται "ΙΡΙΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΚΟΥΣΤΙΚ... ααα.. εδώ". Τα παίρνει και φεύγει σαν να μην έχει γίνει τίποτα, αφήνοντας σε με 10 χρόνια λιγότερα και νεύρα... ΣΕ ΒΑΡΚΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕΣ ΚΥΡΙΕ;
5. Γυρνάς από το πάρτι της Φιλοσοφικής του Αριστοτελείου (εντελώς τυχαίο παράδειγμα!) και περπατάς βιαστικά μέσα από τρομακτικά στενάκια της γειτονιάς σου. Έχεις αρχίσει και πλέκεις διάφορα περίεργα σενάρια με το μυαλό σου τα οποία περιλαμβάνουν απαγωγές και βιασμούς και κάθε λίγο ρίχνεις κλεφτές ματιές πίσω σου. Είσαι βήματα πλέον από την πόρτα της πολυκατοικίας όταν ΝΙΑΑΑΑΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ περνάνε σα σίφουνες μέσα από τα πόδια σου δύο γάτες, σέρνοντας μαζί τους κονσερβοκούτια και άλλα σκουπίδια. Ίσα ίσα το γλίτωσες το καρδιακό.
6. Ένα βράδυ κάνεις βόλτα με τη φίλη σου στην παραλία (όχι στη ΘΑΛΑΣΣΑ, ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ, ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ! Το'χουμε; ωραία...) η οποία είναι κάπως έρημη λόγω της ώρας. Εκεί που της αναλύεις με πάθος τους 492 λόγους για τους οποίους η Παπαρίζου είναι καλύτερη από την Καλομοίρα, δύο περίεργοι τύποι φαίνεται να σας ακολουθούν. Στην αρχή τους αγνοείς και λες στη φίλη σου σαν να μην τρέχει τίποτα, να περπατήσετε προς τον κεντρικό δρόμο. Σε κοιτάει έκπληκτη αλλά δε λέει τίποτα, οπότε χώνεστε σε ένα δρομάκι και προχωράτε προς τον κεντρικό. Οι δύο τύποι σας ακολουθούν, οπότε εσύ πλέον σίγουρη ότι έχουν σκοπό να σας βλάψουν, της λες όσο πιο ήρεμα μπορείς ότι εδώ και λίγη ώρα σας ακολουθούν. Κάνετε το περπάτημά σας πιο γρήγορο προσπαθώντας να αποφύγετε το μοιραίο συμβάν. Τελικά όμως τζάμπα αγχωθήκατε και οι τύποι κατέληξαν να είναι κάτι συμμαθητές από το σχολείο, οι οποίοι μάλιστα σας κάνουν καζούρα την επόμενη μέρα (μου έχει τύχει!).
7. Περπατάς σε πεζοδρόμιο μετά από βροχή και κοιτάς τα πλακάκια του πεζοδρομίου τόσο έντονα που νιώθεις την όραση σου να τετραγωνίζεται (μη με ρωτήσεις πως γίνεται αυτό!) ενώ σκέφτεσαι "τώρα θα γλιστρήσω, τώρα θα γλιστρήσω, τώρα θα γλιστρήσω". Το νανοδευτερόλεπτο ανάμεσα στο ένα "θα γλιστρήσω" από το άλλο, στα κλάσματα αυτά που δεν σκέφτεσαι τίποτα, η δύναμη της τριβής ανάμεσα στο πόδι σου και το πεζοδρόμιο (εε καλά τώρα! 12 χρόνια σχολείο!) φτάνει στο μηδέν, και βρίσκεσαι μόλις μερικά δευτερόλεπτα από το να σωριαστείς στα πλακάκια(άνω τελεία) η καρδιά σου φεύγει, πάει μέχρι Έβρο, κάνει μια βουτιά, στριφογυρίζει λίγο στην Καβάλα, και επιστρέφει όταν συνειδητοποιείς ότι τελικά δε θα πέσεις και βρίσκεις την ισορροπία σου. Η κατάσταση χειροτερεύει σε περίπτωση που έχεις να αντιμετωπίσεις κοινό.
8. Είσαι κουλουριασμένος στο ζεστό σου κρεβατάκι, νιώθεις την κούραση να φεύγει, το κεφάλι σου να αδειάζει ενώ φαντάζεσαι την καυτή συμφοιτήτρια σου στο κρεβάτι να σου κάνει κόλπα. Εκεί, στο σημείο μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου, εκεί που το πόδι σου βρίσκεται στο κατώφλι του ύπνου και της φαντασίας, ΜΠΑΜ! σκοντάφτεις κάπου και τρομάζεις τόσο πολύ που θα πέσεις από το σκαλάκι των 5 εκατοστών που βρίσκεται μπροστά σου, ώστε τινάζεσαι ολόκληρος, και μάλιστα ορκίζεσαι ότι ένιωσες το σώμα σου να αφήνει την επιφάνεια του κρεβατιού για μερικά δευτερόλεπτα. Ποτέ σε αυτά τα μεταβατικά όνειρα δεν πέφτεις, απλά πάντα τρομάζεις. Λες και σου λέει ο θεός του ονείρου -ας τον ονομάσουμε Μήτσο- λες και σου λέει ο Μήτσος λοιπόν "Κοιμήηησου, κοιμήηησου... ναι, κοντά είσαι.. σχεδόν κοιμήηηηηθηκεεες... ΩΧ ΠΡΟΣΕΧΕ ΠΕΦΤΕΙΣ! ΧΑ! ΨΑΡΑΚΙ! Σιγά μη σ'άφηνα! Να πέσεις που ρε χαλβά, ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ;" και βάζει τα γέλια...
9. Ήρθε η ώρα της Ιστορίας. Κάθεσαι προτελευταίο θρανίο και σκέφτεσαι πως αν η βαρεμάρα είχε πρόσωπο θα ήταν μια γριά γυναίκα με μακρυά γκρίζα μαλλιά (γιατί βαριέται να τα κόψει) μακρυά νύχια (γιατί βαριέται να τα κόψει) και μακρυά ρούχα (γιατί κρυώνει, τι θες;). Σε κοιτάει με βαριεστημένο ύφος μέσα στα μάτια και σε προκαλεί να βαρεθείς περισσότερο από αυτήν. Από τη νευρικότητα σου αρχίζεις και πας μπρος πίσω με την καρέκλα, σαν να κάνεις κούνια. Κάθε φορά πας την καρέκλα λίγο πιο πίσω, έτσι για να αυξήσεις τη λίμπιντο. Έρχεται η στιγμή λοιπόν που δεν υπολογίζεις σωστά την απόσταση του χεριού σου από το θρανίο και καθώς είσαι στο τελικό σημείο της ταλάντωσής σου, νιώθεις τα δάχτυλά σου μόλις να χαϊδεύουν την άκρη του βιβλίου της Ιστορίας, το οποίο σαν να σε κοιτάει κοροϊδευτικά καθώς βλέπει το τρομοκρατημένο ύφος σου... Τα κλάσματα αυτά του δευτερολέπτου προλαβαίνεις να φανταστείς ότι θα σωριαστείς στο πάτωμα και θα χτυπήσεις το κεφάλι σου στον κάδο με τα σκουπίδια -που αναρωτιέσαι γιατί βρίσκεται σε εκείνο το σημείο της αίθουσας-ταυτίζεσαι με την ηρωίδα του Million Dollar Baby και φοβάσαι ότι θα μείνεις παράλυτος για όλη σου τη ζωή, και σαν να μην έφτανε αυτό, θα σου κάνει και παρατήρηση η καθηγήτρια ότι φέρεσαι σαν καραγκιόζης! Τελευταία στιγμή όμως προλαβαίνεις και κρατιέσαι από κάπου αλλού -τα μαλλιά του διπλανού σου ας πούμε, και αν είναι και κοπέλα προσφέρουν ακόμα καλύτερη κράτηση(σα διαφήμιση σερβιέτας ήταν αυτό) -και βάζεις το βάρος σου μπροστά, γλιτώνοντας τα νοσοκομεία και την επίπληξη της Ιστορικού.
10. "Αχ ο Κώστας είναι τέλειος, υπέροχος, έχει τέλεια μάτια, τον θέλω πάρα πολύ. Σήμερα στο μάθημα μου είπε ότι έχω ωραία μαλλιά και 'γω σα χαζό κοκκίνισα πάλι!" γράφεις. Το διαβάζεις, βεβαιώνεσαι ότι δεν έχει ορθογραφικά και ψάχνεις στις επαφές σου για την "Κολλητούλα". Από τη βιασύνη σου να το στείλεις και από την ελαφρομυαλίτιδα λόγω ξεμυαλίσματος (πολύ μυαλό έπεσε) προσπερνάς το "Κολλητούλα" και πας να πατήσεις το "Κώστας <3". Νιώθεις όλο σου το είναι να τρέμει καθώς βάζεις όλη σου τη δύναμη να σταματήσεις τον αντίχειρα από το να πατήσει το μεσαίο κουμπί, η καρδιά σου πιάνει χτύπους ρεκόρ και τα μάτια σου κλείνουν ενστικτωδώς. Ανοίγεις τα μάτια σου και μόλις βλέπεις τα πάντα όπως πριν τα κλέισεις, επιλέγεις το "Κολλητούλα", αναστενάζεις και ορκίζεσαι ότι θα ανάψεις λαμπάδα στην πιο κοντινή εκκλησία! Μήνυμα εστάλη...στο σωστό πρόσωπο!>

Η Δίαιτα!

"Όχι" λες και ξαναλές στον εαυτό σου. "Όχι, δε θες να το κάνεις αυτό!" τον προειδοποιείς. "Γιατί να χαλάσεις όλη τη μέρα σου βρε χρυσό μου;" προσπαθείς να τον μεταπείσεις. Κι όμως, το έχεις αποφασίσει, ότι κι αν λέει αυτός ο λιποτάκτης εαυτός σου, εσύ θα το κάνεις. Δε σου αλλάζει κανείς γνώμη. Ούτε η κοιλιά σου που τον τελευταίο καιρό σαν να ξεπετάχτηκε λίγο. Ούτε το παλιό σου τζιν που σαν να δυσκολεύεται να κουμπώσει.

Όχι. Ήρθε η στιγμή να το κάνεις. Φυσάς-ξεφυσάς, προετοιμάζεσαι για το χειρότερο, περπατάς λίγο πάνω κάτω μπας και αυτό κάνει τη διαφορά. Γδύνεσαι, βγάζεις ακόμα και τις κάλτσες για να είναι σωστό το αποτέλεσμα και...


...ανεβαίνεις επιτέλους στη ζυγαριά.

Στην αρχή κοιτάς ευθεία μπροστά με έντρομο ύφος. Κλείνεις τα μάτια, παίρνεις μια βαθιά ανάσα και ετοιμάζεσαι να κοιτάξεις. Μένεις μερικά δευτερόλεπτα με κλειστά τα μάτια έχοντας διάφορα σενάρια στο μυαλό σου, όπως το να έχεις πάρει 30 κιλά και τρομοκρατείσαι. Ανοίγεις τα μάτια σου και κατεβάζεις σιγά σιγά το κεφάλι. Κοιτάς την πόρτα της τουαλέτας, το χερούλι, τα πλακάκια στο πάτωμα, το χαλάκι της τουαλέτας... το χαλάκι της τουαλέτας... το χαλάκι της τουαλέτας... ωραίο το χαλάκι, ποτέ δεν είχες παρατηρήσει ότι έχει κάτι πορτοκαλί ψαράκια. Συνεχίζεις την πορεία σου έως ότου φτάνεις στο κρίσιμο σημείο. Το πάνω μέρος της μηχανής. Βλέπεις τα νούμερα θολά, αλλά δεν τολμάς να τα κοιτάξεις κατάματα. Τρέμεις, ιδρώνεις και κάνεις την τελική κίνηση.

Για λίγα δευτερόλεπτα το μυαλό σου μένει κενό. Θέλει λίγο χρόνο για να συνειδητοποιήσει ο εγκέφαλός σου αυτό που βλέπεις. Το στόμα σου ανοίγει από μόνο του και τα μάτια σου γουρλώνουν σε σημείο να σχηματίζουν έναν τέλειο κύκλο. Και τότε σου'ρχεται...

ΤΙ; ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ; ΠΟΥ ΑΝΕΒΗΚΑ; ΤΙ ΕΠΑΘΕ Η ΖΥΓΑΡΙΑ; ΘΕΕ ΜΟΥ, ΔΕΚΑ ΚΙΛΑ; ΠΟΙΑ ΕΙΜΑΙ; ΠΟΥ ΠΑΩ; ΠΩΣ ΘΑ ΒΓΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΗΜΕΡΑ; ΠΩΣ ΘΑ ΒΓΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ; ΠΩΣ ΘΑ ΜΕ ΑΝΤΙΚΡΥΣΕΙ Η ΝΤΟΥΛΑΠΑ ΜΟΥ; ΘΕΕ ΜΟΥ, ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ! ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΓΩ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ.. Και μετά αρχίζει το παραλήρημα
"Παραλία; ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ! ΠΑΡΑΛΙΑ! ΕΙΠΕ ΠΑΡΑΛΙΑ! Όχι γλυκιά μου, δε θα πας παραλία φέτος! Για να μάθεις να καταβροχθίζεις τα κρουασανάκια του φούρνου και τα μπέργκερ των Γκούντις! Άκου κει παραλία! Στο μπάνιο του σπιτιού θα πλατσουρίζεις φέτος το καλοκαίρι, αν χωράς!. ......"
Κατεβαίνεις από τη ζυγαριά. Τη βρίζεις, καταριέσαι αυτόν που την ανακάλυψε. Ξανα-ανεβαίνεις, κοιτάς, το ίδιο. Κατεβαίνεις. Βρίζεις. Ανεβαίνεις πάλι, το ίδιο. Δεν αλλάζουν τα παλιονούμερα. Τρέχεις λίγο πάνω κάτω και μετά ανεβαίνεις ξανά. Τα ίδια! Βρε, μήπως κόλλησε; Της βγάζεις τις μπαταρίες, τη φυσάς λίγο, τη χτυπάς στα πλακάκια, βάζεις τις μπαταρίες, την ακουμπάς στο πάτωμα και την κοιτάς απειλητικά. "Κανόνισε!" την φοβερίζεις από μέσα σου. Ανεβαίνεις και ξαφνικά νιώθεις άγχος. Κοιτάς, δεν έχεις χρόνο για χάσιμο. Πάλι τα ίδια νούμερα. Το παίρνεις απόφαση λοιπόν ότι όλα αυτά τα κρουασανάκια, εκτός από την απίστευτη γευστική ευχαρίστηση, σου χάρισαν και απίστευτα πολλά... κιλά.

"Καταραμένα κρουασανάκια" σκέφτεσαι... "... αλλά είναι τόσο νόστιμα" ξανασκέφτεσαι και ονειροπολείς...
"ΣΛΑΠ!" Όχι! Τέλος τα κρουασανάκια και όλα αυτά τα "σκατολοήματα" που λέει κι η γιαγιά. Τέλος τα γκούντις, τέλος ο γύρος, τέλος οι σοκολάτες, τα τσουρέκια, οι τυρόπιτες, τα πατατάκια, τα γλυκα του κουταλιού, τα παγωτά... τα, τα, τα!!! Το παίρνεις απόφαση. Μετά από πέντε λεπτά όμως σου 'ρχεται η όρεξη για γλυκό. Και για γύρο. Και για πατατάκια. Και μια τυρόπιτα άμα λάχει! Και όλα αυτά που προανέφερες.
Τρελαίνεσαι, νιώθεις αβοήθητη, νιώθεις φυλακισμένη στον ίδιο σου τον εαυτό. Πως εσύ, η γλυκατζού, θα κάνεις δίαιτα; Δε γίνεται! Είναι ενάντια στη φύση σου! Θα αρρωστήσεις, θα βγάλεις σπυράκια!
Όλα είναι μια απόφαση σκέφτεσαι. Πέρασα τις πανελλήνιες, τη δίαιτα δε θα περάσω; Παιχνιδάκι είναι! Τόσοι και τόσοι έχουν κάνει δίαιτα "...και οι περισσότεροι έχουν αποτύχει" λέει το διαβολάκι μέσα σου. "Όχι, σκάσε! Εγώ θα πετύχω!". Πας και πετάς όλα αυτά τα μικρά αμαρτωλά που βρίσκονται στα ντουλάπια, στο ψυγείο, κάτω από τη στοίβα σου με τις καλοκαιρινές μπλούζες ή όπου αλλού τα έχεις κρυμμένα. Από εδώ και πέρα θα τρως λιγότερο και καλύτερα!

Ανασύρεις μία παλιά δίαιτα, από τις 76 που έχεις κάνει, και αποφασίζεις να ακολουθήσεις αυτή. Την κολλάς στο ψυγείο, τη μελετάς και σου φαίνεται μια χαρά. "Δεν είναι τόσο τραγικό εξάλλου" σκέφτεσαι "μία φορά τη βδομάδα θα μπορώ να τρώω ένα γλυκό, δε χάλασε κι ο κόσμος" προσπαθείς να καθησυχάσεις το μέρος αυτό του εγκεφάλου σου που παρακαλάει απελπισμένα για μία Lacta Love it Choc 'n' Choc.

Τρως ένα μήλο ενώ παράλληλα σκέφτεσαι όλες αυτές τις άλλες θερμιδογεμάτες και απολαυστικογευστικές λιχουδιές τις οποίες απαρνιέσαι αυτή τη στιγμή. Μασάς καλά καλά το μήλο, κλείνεις τα μάτια και προσπαθείς να φανταστείς ότι είναι σοκολάτα μήλου!
Μόλις το έχεις τελειώσει και έχεις αποτύχει παταγοδώς και ανεξαιρέτως (άσχετο αλλά ήθελα μια σύνθετη λέξη) να το παρομοιάσεις με σοκολάτα, νιώθεις την κοιλιά σου να γουργουρίζει. "Ωχ". Προσπαθείς να απασχολήσεις με κάτι το μυαλό σου, μπας και απασχοληθεί και το στομάχι σου. Ανοίγεις τηλεόραση και κάνεις ζάπινγκ χωρις να παρατηρείς στην πραγματικότητα τι δείχνει. Το στομάχι σου τα κάνει πλακάκια με το μυαλό σου και προσπαθούν και τα δύο μαζί να σε πείσουν να παρατήσεις τη δίαιτα που ξεκίνισες μόλις 32 λεπτά και 4 δευτερόλεπτα πριν και να πας να χυμήξεις αναιδώς στις λιχουδιές του σούπερ
μάρκετ. Κρατιέσαι αλλά ταυτόχρονα καταριέσαι το σύμπαν που συνομοτεί εναντίον σου. Μα τίποτα πια δεν έχει η τηλεόραση; Και εσύ τι θα κάνεις τώρα;

Έχεις ακόμα 3 ώρες και 34 λεπτά μέχρι να μπορείς να φας βραδυνό. "Αυτό είναι βάρβαρο" σκέφτεσαι. Κλείνεις την τηλεόραση. Σου έρχεται η φαινή ιδέα να πας μια βόλτα με τις φίλες σου, αλλά την ίδια στιγμή ο εαυτός σου, σου υπενθυμίζει ότι είσαι καταδικασμένη να μείνεις μέσα. Γιατί; Γιατί μια βόλτα συμπεριλαμβάνει πέρασμα από: περίπτερα, γρηγορο-φαγητάδικα, ζαχαροπλαστεία, κρεπάδικα, παγωτατζίδικα και όλα αυτά τα καταραμένα δημιουργήματα του ανθρώπου. Είναι η πρώτη σου μέρα και νιώθεις σαν νεογέννητο βαμπίρ. Δεν είσαι σίγουρη ότι δε μπορεί να φάς ανθρώπους... εεε... γλυκά και αλμυρά εννοώ...

Αφού σε πιάνει μια ελαφριά μελαγχολία καταφεύγεις στην εύκολη λύση: ΥΠΝΟΣ!
Ξαπλώνεις στο κρεβάτι και κλείνεις τα μάτια.
Πατατάκια, σοκολάτες, ντόνατς, μπέργκερς, γύροι... όλα αυτά πετάνε από πάνω σου ενώ εσύ δεμένη με αλυσίδες σε μια καρέκλα, αντιμετωπίζεις προβλήματα σχιζοφρένειας, ανεξέλεγκτης συμπεριφοράς και ... υπερβολικής σιελόροιας. Τότε μία σούπερ αδύνατη κοπέλα τα αρπάζει και τα καταβροχθίζει. Την παρατηρείς να τρώει τα πάντα χωρίς τύψεις και όταν τολμας και ξεστομίζεις αυτό που σκέφτεσαι σου απαντάει "Εγώ δεν παχαίνω ότι και να φάω, γλυκιά
μου!".
Είσαι ιδρωμένη και ο μισός σου εαυτός είναι εκτός κρεβατιού... και ορίων. Επιτέλους ξύπνησες! Τα σεντόνια έχουν έχουν βγει και το πάπλωμα σου ζεσταίνει το πάτωμα. Ανασηκώνεσαι και εκτός από τις ανυπόφερτες αναμνήσεις του ονείρου σου, έχεις να αντιμετωπίσεις το γουργουρητό της κοιλιάς σου. Σου έρχεται μια σφοδρή επιθυμία να ξεριζώσεις το στομάχι σου. Κοιτάς την ώρα και με ανακούφιση ανακαλύπτεις ότι έχει φτάσει η ώρα για το φαγητό. Κάνεις μια λαχταριστή σαλάτα με μαρούλι, αγγούρι, ντομάτα, τυρί, ρόκα και τη στολίζεις με λάδι και ξύδι. Στρώνεσαι μπροστά στην τηλεόραση και απολαμβάνεις τη σαλάτα μπουκιά προς μπουκιά. Όταν την έχεις τελειώσει, νιώθεις το στομάχι σου ικανοποιητικά γεμάτο.

Τοτε, σου'ρχεται! Δεν είναι κάτι τόσο τρομακτικό η δίαιτα τελικά! Δε χρειάζεται να πεινάσεις ούτε να πάθεις υπογλυκαιμία. Μπορείς να αντικαταστήσεις την επιθυμία σου για κάτι γλυκό με άλλες τροφές, όπως μαρμελάδα, και οι ποσότητες του μεσημεριανού δε χρειάζεται να ειναι extra small. Εάν μάλιστα κάνεις τη γυμναστική μέρος της καθημερινότητας σου, μπορείς και να απολαμβάνεις μια μικρή σοκολάτα μία ή δύο φορές την εβδομάδα. Το μόνο που χρειάζεται να προσέχεις πάρα πολύ είναι οι θερμίδες που καταναλώνεις το βράδυ. "Παιχνιδάκι" σκέφτεσαι, και ξαφνικά νιώθεις σίγουρη ότι θα τα καταφέρεις!


Σίγουρα κάτι τόσο ασήμαντο όσο το βάρος δε θα έπρεπε να είναι κάτι που μας απασχολεί εκτός και αν απειλεί την υγεία μας. Πλέον,οι γυναίκες με καμπύλες θεωρούνται... πειρασμός και το κόλπο είναι στο να εκμεταλλευόμαστε τις αναλογίες μας κατάλληλα. Δε θα συνιστούσα ποτέ σε καμία κοπέλα δίαιτα εάν εκείνη νιώθει καλά με τον εαυτό της και δεν απειλείται η υγεία της. Σε όσες κοπέλες όμως νιώθουν άσχημα με αυτό που είναι, σας λέω ότι είμαι μία από εσάς και ότι αφού μπορώ εγώ, μπορείτε όλες σας, να ξεκινήσετε μια εύκολη δίαιτα και να χάνετε κιλά αργά και σταδιακά. Όσο πιο αργά θα φύγουν τόσο πιο δύσκολα θα επανέλθουν, εάν επανέλθουν ποτέ...

Καλό μας καλοκαίρι!



Γαμώτο για υπολογιστής, ε; Είχα γράψει μια γαμάτη πρόταση, κάτι με τη ζωή και οτι την οδηγούμε... κάτι τέτοιο, και επειδή έκλεισε απότομα δεν μου το αποθήκευσε... Και τώρα κατέληξα να σας εύχομαι καλό καλοκαίρι!
Άντε καλά...

Ναι, άμα προσέξετε έχει καμπύλες... θανατηφόρες...

Αρκεί να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου...

10 λόγοι για να μην είμαστε χαρούμενοι

1. Γιατί έχουμε παραπάνω κιλά ή δεν είμαστε αρκετά όμορφοι ή έξυπνοι. Γιατί σίγουρα έχουμε ένα χαρακτηριστικό πάνω μας το οποίο μας ενοχλεί.
2. Γιατί δεν έχουμε λεφτά ούτε για τσίχλες, πόσο μάλλον για κάτι χρήσιμο. Με την οικονομική κατάστασή (της χώρας) μας, θα πούμε το ψωμί... νεράκι.
3. Γιατί είμαστε άνεργοι πτυχιούχοι και μη και με τα ποσοστά ανεργίας, τις ελεύθερες απολύσεις και την κρίση, το μέλλον προβλέπεται σκούρο κόκκινο. Του αίματος.
4. Γιατί μέχρι τα 30 μας θα μένουμε στο πατρικό μας ή έστω στο σπίτι που νοικιάζουμε με την οικογένειά μας με αποτέλεσμα να είμαστε ερασιτέχνες της ζωής σε τόσο μεγάλη ηλικία.
5. Γιατί είμαστε μόνοι ή σε μια σχέση που καταπιέζει ή μας εκμεταλλεύεται. Γιατί τα καλά παιδιά είναι παντρεμένα ή γκει. Γιατί εξαιτίας του πρώτου λόγου, δεν μπορούμε να βρούμε κανέναν να μας αντέξει.
6. Γιατί έχει έρθει το πέμπτο έτος στη σχολή και ακόμα χρωστάμε τα κέρατά μας και ακόμα χειρότερα, δεν έχουμε καμία διάθεση να διαβάσουμε.
7. Γιατί ούτε φέτος θα καταφέρουμε να πάμε για διακοπές εξαιτίας του λόγου νούμερο δύο και έτσι θα περάσουμε το καλοκαίρι στην πόλη με σπάνιες αποδράσεις σε καμιά παραλία. Που χρήματα για βενζίνη.
8. Γιατί αυτός ο χρόνος κύλησε το ίδιο βαρετά με τον προηγούμενο χωρίς να πετύχουμε τους στόχους που είχαμε βάλει, χωρίς να δουλέψουμε όσο έπρεπε. Τα ίδια και τα ίδια, ξανά και ξανά.
9. Γιατί η χώρα στην οποία ζούμε και τόσο αρρωστημένα αγαπάμε, έχει βουλιάξει και δεν μπορεί να κρατηθεί ούτε από τους αρχαίους της ούτε από τους νέους.
10. Γιατί τελοσπάντων είμαστε μια γενιά των 500(πλέον) ευρώ και γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αυτά φτάνουν μόνο για τις εξόδους μας και τις αγορές μας. Σίγουρα όχι για ένα ανεξάρτητο νοικοκυριό.

8+1 συμβουλές για μια ψαρωτική φώτο

(ναι, ναι, για το facebook)


Θα προσπαθήσω να κρατήσω το ύφος του κειμένου σοβαρό.
Γιατί πολλά κορίτσια στο φατσοβιβλίο με έχουν ρωτήσει πως βγάζω τις φωτογραφίες μου. Όχι δεν ψωνίζομαι, απλά το αναφέρω. Είναι καιρός λοιπόν να μοιραστώ τα φώτα μου με τον κόσμο. Τώρα ψωνίζομαι.

1. Ποιότητα
Κάτι που πρέπει οπωσδήποτε να προσέξετε είναι η ποιότητα της εικόνας σας. Μια καλή ποιότητα προδιαθέτει θετικά και όταν λέω καλή ποιότητα εννόω ότι δε θέλουμε να βλέπουμε τα πίξελς της κάμερας του κινητού σου στην εικόνα. Θέλουμε μια καθαρή εικόνα.

Κακή ποιότητα

Καλή ποιότητα

2. Φωτισμός
Εκτός αν θες να πετύχεις κάτι ατμοσφαιρικό ή αν θες να δοκιμάσεις τεχνικές, η φωτογραφία σου θα ήταν καλύτερα να είναι ωραία φωτισμένη. Ωραία φωτισμένη στο πρόσωπό σου. Μην κρύβεσαι στα σκοτάδια, δεν είναι πάντα καλλιτεχνικό το αποτέλεσμα. Μερικές φορές είναι απλά σπαστικό γιατί δε μπορούμε να δούμε το πρόσωπό σου. Πάρε λοιπόν το φωτιστικό της μαμάς σου ή απλά βγάλε τη φωτογραφία μέρα με τη φωτογραφική να έχει πλάτη στην πηγή του φωτός.

Κακός φωτισμός

Καλός φωτισμός

3. Φόντο
Εαν θέλεις να κάνεις τη φωτογραφία σου να μοιάζει με εξώφυλλο περιοδικού φρόντισε το φόντο σου να είναι άδειο. Κενό. Άσπρο, μάυρο, κόκκινο, εσύ θα διαλέξεις. Απλά να είναι μονόχρωμο. Αν δεν έχεις άδειο τοίχο μπορείς να κρεμάσεις ένα άσπρο σεντόνι ή ότι άλλο χρώμα έχεις. Μπορείς επίσης να διαλέξεις ένα πολύπλοκο φόντο με διάφορες μορφές ή γκράφιτι καθώς και κάτι πολύ γραφικό. Σε καμία περίπτωση τα πλακάκια της τουαλέτας, τη βιβλιοθήκη σου, τα αρκουδάκια στο κρεβάτι. Έχεις δει φωτογράφηση με αρκουδάκια από πίσω; Και μη μου πεις στα Sprider!

ΟΧΙ!

ΝΑΙ

4. Πόζες
Το σούφρωμα των χειλιών είναι για αναμνηστικές φωτογραφίες, όχι για αυτή που προσπαθούμε να βγάλουμε τώρα. Μη σουφρώνεις τα χείλη, μην τραβάς από πάνω προς τα κάτω (εκτός αν θες να δώσεις μια emo διάθεση) και μην παίρνεις γκει πόζες (για τα αγόρια). Γκει πόζες είναι το να σφίγγεις τα ποντίκια σου, να προβάλλεις τους τετρακέφαλους σου ή να έχεις από πίσω το φανταστικοκαταπληκτικογαμιστεροαπιστευτογαματοσουπερμπο μηχανακι ή αμάξι σου. Αν θες φωτογραφίες με ακριβό αμάξι, βάλε και τα κατάλληλα ρούχα, όχι βερμούδα και παντόφλες!
Για ιδέες από πόζες θα σας βάλω φωτογραφίες (όχι δικές μου, θα συγκρατηθώ).

Όχι σούφρωμα

Μια απλή αλλά ωραία ιδέα

Για τις πιο τολμηρές

Για τις λιγότερο τολμηρές

Και μία για τα αγοράκια.

5. Εκφράσεις προσώπου
Προτιμήστε φυσικές εκφράσεις όπως το να γελάτε ή να κοιτάτε-και καλά-κάπου αλλού. Επίσης εντελώς στημένες εκφράσεις όπως έκπληξη, θυμός κλπ. Σε καμία περίπτωση δε θέλουμε κενό βλέμμα ή μισόκλειστα μάτια! Βγάλτε πολλές φωτογραφίες μέχρι να το πετύχετε.

"όπως το να γελάτε"

"ή να κοιτάτε-και καλά-κάπου αλλού"

6. Στάιλινγκ
Όχι στα: μποξεράκια, βρακάκια, μπλούζες με τον σούπερμαν, φούστες με μαγιό από πάνω, καλτσοδέτες κλπ κλπ. Δεν είπα να μην φοράτε, απλά για τη φωτογραφία που προσπαθώ να περιγράψω εδώ δεν κάνουν. Προσπαθείστε να φορέσετε κάτι εξίσου απλό και εντυπωσιακό, όπως ένα κοραλί φόρεμα ή κάτι εμπνευσμένο από Lady Gaga. Δοκιμάστε έντονα χρώματα και περίεργα μοτίβα καθώς και περίεργα ρούχα. Για τα αγόρια κάτι από Justin Timberlake, αλλά μόνο αν σας πάει, αλλιώς φαίνεται ηλίθιο.



7. Μακιγιάζ
Αγόρια κατευθείαν στο 8.
Κορίτσια. Όσες ξέρετε να βάφεστε δοκιμάστε ή κάτι διακριτικό και όμορφο ή κάτι θεατρικό (βλέπε Lady Gaga). Μακιγιάζ όπως το Pin-up girl ή εντελώς σάικο και πάρα πολύ έντονο θα βοηθήσουν τη φώτο σας να κάνει εντύπωση. Έντονα φρύδια, έντονα μάτια και αόρατα χείλη ή κατακόκκινα χείλη και στα μάτια μάσκαρα ή ένα σχήμα με eyeliner μόνο στο ένα μάτι. Αν δεν ξέρεις να βάφεσαι, άσε να το κάνει μια φίλη σου, αλλιώς μείνε στο απλό και διακριτικό.

Καλό ε;

8. Στήσιμο
Πάρε τη φωτογραφική σου και εκτός αν έχεις τρίποδο, στερέωσε την πάνω σε βιβλία, πάνω σε ένα τραπέζι και βάλτη στο αυτόματο. Κάνε μερικές δοκιμές για να δεις τι βγάζει (γιατί μάλλον δε θα μπορείς να βλέπεις) και μόλις βρεις το κάδρο σου, δωσ'του να καταλάβει! Πρόσεχε, αν τύχει και κουνηθεί λίγο ή αν δεν έχεις κάποιον εντελώς άδειο τοίχο και έχεις κάποιο στοιχείο κάπου στην άκρη της εικόνας, φρόντισε να το κόψεις μετά όταν τις περάσεις στον υπολογιστή. Δοκίμασε με φλας, χωρίς φλας, με φωτισμό, χωρίς φωτισμό. Μπορείς να φέρεις και μια φίλη σου να σε βγάλει. Γενικά πειραματίσου μια μέρα που δε θα έχεις τι να κάνεις.

9. Αυτό το κάτι παραπάνω
Όπως όλοι ξέρουμε στα περιοδικά και σε όλα αυτά τα επαγγελματικά όλες μα ΟΛΕΣ οι φωτογραφίες που βλέπετε έχουν υποστεί επεξεργασία. Ακόμα και αυτές που μπορεί να φαίνονται οι πόροι του δέρματος, ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ έχουν επεξεργασία. Και ενώ μπορεί να μην αλλοιώνουν ιδιαίτερα το πρόσωπο της φωτογραφίας, βοηθούν στο να δώσουν αυτό το προφέσιοναλ λουκ. Αυτό που βλέπετε και λέτε "Ουααουυυ τι τέλεια φωτογραφία!". Αν βλέπατε το αποτέλεσμα μετά το στούντιο, δε θα σας άρεσε τόσο. Γιατί πλέον μια εικόνα χωρίς φώτοσοπ δε μας προκαλεί και πολύ το ενδιαφέρον, ακόμα κι όταν πρόκειται για μια απλή αύξηση της αντίθεσης.

Maybe it's Maybeline... maybe it's photoshop!

Διευκρίνιση ΝΟΥΜΕΡΟ ΕΝΑ: Σε καμία περίπτωση, δείχνοντας τις φωτογραφίες από τα περιοδικά, δεν υποννοώ ότι πρέπει να δείχνετε έτσι εμφανισιακά. Δηλαδή σούπερ αδύνατες και αψεγάδιαστες. Εκτός του ότι δε θέλω να κατηγορηθώ ότι προωθώ τέτοια πρότυπα, πρέπει να ξέρετε αφού έχετε διαβάσει αυτό το κείμενο, ότι όλα αυτά ειναι ψεύτικα.

Διευκρίνιση ΝΟΥΜΕΡΟ ΔΥΟ: Χρησιμοποιώ δικές μου φωτογραφίες για παραδείγματα για μην υπάρξει πρόβλημα παρεξήγησης εάν χρησιμοποιούσα τις φωτογραφίες κάποιου άλλου ατόμου.

Διευκρίνιση ΝΟΥΜΕΡΟ ΤΡΙΑ: Κάποια παραδείγματα που απορρίπτω στο κείμενο τα απορρίπτω μόνο και μόνο γιατί δεν ταιριάζουν στον τύπο της φωτογραφίας που υποτίθεται ότι σας βοηθώ να βγάλετε. Σε καμιά περίπτωση δε θεωρώ τον εαυτό μου ειδικό και αν δεν μου λέγατε ότι σας αρέσουν οι φωτογραφίες που κάνω δε θα υπήρχε αυτό το κείμενο. Σοου, κιπ ολ δε χειτινγκ φορ γιορ σελβς!

10+1 συμβουλές για ένα ψαρωτικό βίντεο κλιπ

1. Πρόσεξ... τι; πρόλογο; Τι πρόλογο ρε; Μου θες και πρόλογο. Αν θες πρόλογο να πας να γράψεις έκθεση και να παρεις 14 επειδή το εκπαιδευτκό σύστημα σαξ. Άσε με τώρα να κάνω μόστρα!

Πάμε απ'την αρχή.
[για αρχάριους]

1. Πρόσεξε πολύ τα ρούχα σου και το μακιγιάζ σου (αν είσαι κοπέλα ή γκει). Οι προχειρότητες δεν πείθουν κανέναν και όχι το να έχεις για φόντο το πληντύριο ρούχων δεν δίνει δύναμη προοπτικής. Απλά ζαλίζει! Αν θες κάτι που να συναγωνίζεται σε ποιότητα αυτό της Μπιγιονσέ με την άλλη τη Γκαγκά, πρόσεξε τι ρούχα φοράνε συνήθως και μετά πάρε τη φούστα της γιαγιάς σου που μοιάζει με ξεραμένο κήπο, κόψτην, ράψτην και κάντην τοπάκι. Αν είσαι αγόρι, φόρα μια μπλούζα με μπουρδελέ χρώμα και από πάνω 32 ζακέτες (σε διαφορετικά χρώματα εννοείται).
2. Βρες ένα κουλ μέρος όπου θα γυρίσεις κάποιες σκηνές. Όχι, το να έχεις τον Λευκό Πύργο από πίσω σου δεν το κάνει ιντερνάσιοναλ, βλάχικο το κάνει. Πάρε το αμάξι ή το πατίνι σου και ψάξε για μέρη με μεγαλύτερο οπτικό ενδιαφέρον όπως τα λαδάδικα ή τα κάστρα.
3. Πολλά μέρη στις πόλεις το βράδυ έχουν εντυπωσιακό φωτισμό και τους δίνουν μια άλλη αίσθηση, πιο επιβλητική και μυστηριώδης. Δοκίμασε συνηθισμένα μέρη το βράδυ και θα δεις πως ο φωτισμός μπορεί να λειτουργήσει υπέρ σου. Μια καλή ιδέα είναι αυτό το κτήριο που έχει στη Νέα Παραλία που το βράδυ έχει μπλε φωτισμό.
4. Μην κάνεις όλο το βίντεο σε ένα χώρο! Γίνεσαι βαρετός. Κανείς δεν έχει όρεξη να βλέπει τη φάτσα σου σε όλο το βίντεο όσο μεγαλύτερο από το κεφάλι σου κι αν είναι το καπέλο που φοράς. Δοκίμασε πολλές εναλλαγές σκηνών και περίεργες γωνίες λήψης.
5. Επίλεξε χώρους οι οποίοι δένουν μεταξύ τους. Είτε χρωματικά είτε θεματικά. Για παράδειγμα μην βγάλεις στην Κάζα Μπιάνκα και στη συνέχεια στο Δημαρχείο στο κέντρο, εκτός αν το μήνυμα του τραγουδιού είναι πως χειροτερεύει η αισθητική των αρχιτεκτόνων όσο περνάνε τα χρόνια.
6. Όταν θες να τραγουδήσεις εσύ κάποια κομμάτια του τραγουδιού, μην το κάνεις με φόντο τη βιβλιοθήκη σου. Κανείς δε θέλει να βλέπει πόσα τεύχη της "Φωτεινή της Νύχτας" έχεις ούτε το καμένο αρκουδάκι που σου χάρισε η πρώην σου. Διάλεξε ένα μονόχρωμο φόντο ή ένα με περίεργα σχέδια, όπως γκράφιτι ή ασπρόμαυρα σχήματα.
7. Πρόσεχε το κάδρο σου. Είναι εκνευριστικό να κόβεται λίγο απο το κεφάλι σου και όταν κουνιέσαι να εξαφανίζονται και τα μάτια σου. Φρόντισε όταν κουνιέσαι να μη χάνεσαι από την οθόνη και φρόντισε να υπάρχει μια ισορροπία στην εικόνα.
8. Για τις σκηνές χωρίς τρίποδο διάλεξε έναν καμεραμάν χωρίς σύνδρομο Τρεμουλίτιδας και κατα προτίμηση κάποιον που να έχει ξαναπιάσει κάμερα στα χέρια του γιατί πίστεψέ με, όταν κλείσει η κάμερα από μπαταρία, δε θες κάποιον που θα στριγκλίζει ότι "ΔΕΝ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ!!!! ΕΚΛΕΙΣΕ ΕΚΛΕΙΣΕ ΕΚΛΕΙΣΕ" και θα παρακαλάει για το έλεός σου.
9. Φροντισέ να ΞΕΡΕΙΣ τα λόγια του τραγουδιού που κάνεις βίντεο, γιατί όταν το τραγούδι λέει "you look good baby must taste heavenly" δεν είναι και ότι καλύτερο εσύ να λες "you look good makst nanana eeenlyy". Κανείς δε θα σε πάρει στα σόβαρα, τραστ μι! Και όταν έρθει η ώρα της επεξεργασίας ο ήχος θα πρέπει να συγχρονιστεί με την εικόνα. Το ξέρεις αυτό, ε;
10. Τράβηξε όλο το βίντεο με την ΙΔΙΑ κάμερα. Όχι στην αρχή με το κινητό, μετά με HD, και μετά με το iPod. Θέλουμε όλο το βίντεο να έχει την ίδια ποιότητα για να παρουσιαστεί κάτι ομοιόμορφο.

11. Το έχεις έτοιμο και το επεξεργάζεσαι στο Αντόμπι Πρεμιέρ (ή ότι άλλο τζάμπα έχεις ανακαλύψει). Ρύθμισε την απόχρωση του κάθε κλιπ σε κάτι παρόμοιο. Αν δηλαδή δεις ότι σ'αρέσει το βίντεο να έχει μπλε απόχρωση τότε όλες οι λήψεις σου πρέπει να είναι ψυχρές.

______________

To ξέρεις κι εσύ, όπως και εγώ, ότι υπάρχουν 1.000.023 συμβουλές που θα μπορούσαν να ειπωθούν. Αλλά δε θα ξοδέψουμε όλο το βράδυ!

Μ'αρέσεις

Όσοι διαβάζετε τακτικά το blog μου (δηλαδή κανείς) θα έχετε καταλάβει ότι είναι γενικού περιεχομένου αλλά κλίνει προς το συναισθηματικό-ρομαντικό.

Αναλώνομαι δηλαδή σε αυτά τα αιώνια προβλήματα της καρδιάς, τα αναλύω, τα παιδεύω... Και αν έχετε διαβάσει τα αρχικά μου κείμενα θα υποψιαστείτε λογικά ότι υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο το οποίο με απασχολεί... ιδιαίτερα. Το θέμα είναι ότι συνήθως έχω να πω κάτι κακό, κάτι που με ενοχλεί, που με τσατίζει που με κάνει να θέλω να τον βλάψω, ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΟΨΩ ΤΟ ΡΕΥΜΑ ΕΝΩ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ, ΝΑ ΤΡΑΒΗΞΩ ΤΟ ΚΑΖΑΝΑΚΙ ΕΝΩ ΚΑΝΕΙ ΜΠΑΝΙΟ. Χεμ, χεμ... Ίσως να το παρατράβηξα. Μπατ γιου γκετ δε ποιντ.

Αποφάσισα λοιπόν να γράψω ένα κείμενο με όλα αυτά που μου αρέσουν. Με όλα αυτά που με κάνουν να ασχολούμαι τόσο πολυ, με όλα αυτά που με συνεπαίρνουν.
Και μιας και δεν έχω το θάρρος να του πω κάποια πράγματα θα τα πω μέσα από αυτό το κείμενο. Θα είναι δύσκολο βέβαια μιας και ξέρω ότι με διαβάζει (πλέον).

Προς όλους εσάς που με διαβάζετε (μαμά, μπαμπά) μπορεί το κείμενο αυτό να εκφράσει κατι που νιώθετε και εσείς, μπορεί να ταυτιστείτε. Μπορείτε να το πάρετε και να το δείξετε σε αυτον που σας αρέσει(εννοείται ότι θα πείτε που το βρήκατε και θα τονίσετε το πόσο γαμάτη και ταλαντούχα είμαι. και όμορφη).

Ετοιμαστείτε, απογειωνόμαστε.

Υ.Γ: (νέα μόδα, τα υστερόγραφα στην αρχή του κειμένου) Εσύ, που θα διαβάσεις ό,τι διαβάσεις να ξέρεις ότι είμαι ψυχοσυναισθηματικά υγιής, αν και μια μέρα μου είχαν φορέσει ένα πουκάμισο, άσπρο, με περίεργα μανίκια. Είναι νέα μόδα να δένουν στην πλάτη; Α, και με είχαν κλείσει σε ένα άσπρο δωμάτιο για μερικές μέρες................ χρόνια. Αλλά είμαι η Ίριδα και είμαι καλά!

Χμ χμ... Ας πιω κάνα ποτηράκι για να βρω το θάρρος.. Εντάξει νομίζω είμαι καλά τώρα. Που λες.. όχι, όχι, δε με βολεύει έτσι το λάπτοπ. Ας το βάλω στο μαξιλάρι. Χμ, τώρα καλύτερα. Αχ πιάστηκα... Ας φάω κάτι.

Ας πιω ένα ποτήρι βότκα.
Άλλο ένα.
Άλλο ένα.
Λάλο ένα.
Ολλά άνο....
...νεμίζω οτι μπορείς να μιλήσουμε... χικ!

Όχι τώρα είμαι έτοιμη!

Έχω ήδη σβήσει πέντε φορές μία πρόταση.

Να ξέρεις λοιπόν πως... όχι
Το καλό μ'εσένα είναι πως... όχι...
Όταν σ'είχα πρωτοδεί κάτι στη ζωή... όχι αυτό είναι αλλουνού

Μ'αρέσει που λες αστεία που δεν καταλαβαίνω. Μ'αρέσει πως προσπαθείς μερικές φορές να μου τα εξηγήσεις αλλά εγώ συνεχίζω να μην τα πιάνω. Μ'αρέσει πως ώρες ώρες με πειράζεις και 'γω το παίζω θιγμένη. Μ'αρέσει που συνήθως είσαι μυστήριος και απρόβλεπτος. Μ'αρέσει απίστευτα το ότι είσαι έξυπνος, πιο έξυπνος από εμένα. Με τρελαίνει το χιούμορ σου, μ'αρέσει όταν με κάνεις να γελάω, κι ας δεν το βλέπεις εκείνη τη στιγμή. Μ'αρέσει αυτό το χαμόγελο που απλώνεται στα χείλη μου όταν σε σκέφτομαι.Μ'αρέσουν τα χείλη σου, είναι ακριβώς όπως θα 'πρεπε να είναι τα χείλη ενός αγοριού. Όχι πολύ γεμάτα ούτε μια γραμμή. Και μ'αρέσει το χρώμα τους.Μ'αρέσει που όταν με είδες χαμογέλασες. Που όσες φορές σε έχω δει είσαι χαμογελαστός. Μου αρέσει το χαμόγελο σου παρα πολύ. Να χαμογελάς πάντα, σου πάει. Μ'αρέσουν τα μάτια σου. Μ'αρέσει το χρώμα τους, είναι η αδυναμία μου. Μ'αρέσει που όταν μιλάς κοιτάς τον άλλο στα μέσα στα μάτια. Μ'αρέσουν οι ελιές που έχεις στο πρόσωπο σου, μια προς μια.
Μ'αρέσουν τα πάντα.

Μ'αρέσει που σου αρέσω. Όχι σαν κοπέλα, αλλά αυτά που κάνω, ίσως και η παρέα μου λίγο.
Μ'αρέσει που όταν θα μιλήσω σε μια φίλη μου για 'σένα θα μου πει "Πάλι αυτός;".
Μ'αρέσει που σε έχω φρικάρει τόσο πολύ αλλά εσύ συνεχίζεις να μου μιλάς.
Μ'αρέσει που θα διαβάσεις αυτό το κείμενο και θα καταλάβεις.
Θα καταλάβεις ότι κάθε λέξη σου έχει βαρύτητα. Ότι ανάμεσα σε 6.000.000 κόσμο, υπάρχει τουλάχιστον μια κοπέλα που σε εκτιμάει και που σε θεωρεί σχεδόν τέλειο.

Δε σ'εχω βέβαια, και αυτό δε μ'αρέσει.



Να περνάτε καλα και να μη φοβάστε αυτό που νιώθετε. Δεν ενοχλείτε κανέναν, δεν πληγώνετε κανέναν. Ίσα ίσα τον βοηθάτε να δει μεριές του εαυτού του που ίσως δεν είχε σκεφτεί καν ότι έχει.
Όποιος σας απασχολεί, όποιος σας αρέσει, ίσως ήρθε η ώρα να το μάθει.
Ίσως να μην ανταποδώσει ποτέ, αλλά σημασία έχει ότι τον κάνατε να νιώσει κατι ξεχωριστό έστω και αν αυτό διήρκησε πέντε λεπτά.
Δείξτε τους πόσο ξεχωριστοί είναι και αν είναι έξυπνοι, θα καταλάβουν πως ό,τι λέτε δεν τους βλάπτει.
Και ίσως το σκεφτούν, και μετά ποιος ξέρει τι...

Οι έξυπνοι και οι όμορφοι

...χωρίς να θέλω να πω ότι δεν μπορείς να είσαι και έξυπνος και όμορφος. Είμαι ζωντανό παράδειγμα εξάλλου.

Όλοι οι όμορφοι χαζοί να συνεχίουν να διαβάσουν.
Όλοι οι έξυπνοι άσχημοι το ίδιο.
Όσοι είστε και έξυπνοι και όμορφοι να πάτε να ακούσετε μουσική, να βαφτείτε και να μελετήσετε ταυτόχρονα. Γιατί; Γιατί μπορείτε!

Πάντα έχω πρόβλημα στο πως να ξεκινήσω ένα κείμενο. Δε θέλω να μπαίνω αμέσως στο θέμα και αν μπω θέλω να το κάνω με ιδιαίτερο τρόπο και τις 9 από τις 10 φορές αυτός ο ιδιαίτερος τρόπος μου διαφεύγει! Οπότε κολλάω και μερικές φορές καταλήγω να μη γράφω καθόλου το κείμενο το οποίο είχα σκοπό γιατί μου τη δίνει ο εαυτός μου. Σήμερα είναι μια τέτοια μέρα λοιπόν, χαρούμενη, ηλιόλουστη και χωρίς έμπνευση. Θέλω όμως να γράψω αυτό που σκέφτηκα με το ζόρι. Παρότι ξέρω ότι αυτό μάλλον θα οδηγήσει σε ένα κακό κείμενο.

Είσαι στην αυλή του σχολείου και δίπλα σου περνάει η παρέα των "πλαστικών" (για να καταλάβεις τι σημαίνει ο όρος πρέπει να έχεις δει το αριστούργημα της Lindsay Lohan, "Mean Girls"), τις κοιτάς με μισό μάτι και καθώς γυρνάς το βλέμμα σου στην παρέα σου τους λες δήθεν "Μα πως είναι έτσι;" Ναι πως είναι έτσι; Αδύνατες, με ωραία ρούχα, κουλ σκουλαρίκια και όμορφα χαρακτηριστικά. Τουπέ, αυτοπεποίθηση και κούνημα. Παρατηρείς πως σ'αυτές τις παρέες όλοι τους είναι ίδιοι. Το ίδιο όμορφοι, το ίδιο αδύνατοι, το ίδιο ξεμαλλιασμένοι. Λες και βάζουν αγγελίες "Ζητείται όμορφος φίλος". Σκέφτόμουν λοιπόν πόσες φορές έχω κατηγορήσει τους κλασικούς όμορφους-ψωνάρες για το ότι κάνουν παρέα μόνο με πλάσματα του είδους τους. Με εκνεύριζε που δεν είχα ποτέ φιλίες με πλαστικούς και με εκνεύριζε ακόμα περισσότερο η επιλεκτικότητα τους.

Τώρα πλέον που μεγάλωσα και χρόνια εμπειρίας και σοφίας έχουν σκονίσει την πλάτη μου, τα μαλλιά μου έχουν πάρει το χρώμα της γνώσης, βλέπω τα πράγματα διαφορετικά. Ειδικά όταν πλησιάζω θολώνουν λίγο, η πρεσβυωπία θα φταίει.
Όπως λοιπόν οι όμορφοι διαλέγουν ομοίους τους, και οι έξυπνοι κάνουν το ίδιο. Δε θα έκαναν παρέα μια ξανθιά κοπελα με μυαλό τσίχλα και απόψεις πιο αφελείς και από 5χρονου παιδιού με γονείς κομμουνιστές. Δε θα έκαναν παρέα με κάποιον που δεν ξέρει τον αλγόριθμο με τον οποίο υπολογίζεται η ημέρα του Πάσχα ούτε με κάποιον που δεν ξέρει τι είπε ο Φρουντ σχετικά με τη σωστή ψυχανάλυση (ευχαριστώ Αγάπη). Θα μου πείτε "δε μπορούν να συνεννοηθούν με χαζούς". Ίσως να συμβαίνει το ίδιο και με τους όμορφους. Ίσως να μη μπορούν να συνενοηθούν με μη όμορφους. Γιατί πως να συνεννοηθείς με κάποιον που δεν ξέρει ποια είναι η καλύτερη κρέμα για τους μαύρους κύκλους και ποια λακ κρατάει τα μαλλιά όρθια στους 20 πόντους για 4 εβδομάδες; Κατάλαβες;
Όσο υπερεκτιμημένη είναι η ομορφιά, άλλο τόσο είναι η εξυπνάδα. Απλά η ομορφιά είναι αυτη που προβάλλουν τα ΜΜΑ (Μέσα Μαζικής Αποχαύνωσης) και γι'αυτό μας απασχολεί τόσο.

Είναι το ίδιο κατακριτέο, σκέφτηκα, το να διαλέγεις αυτούς που θα κάνεις παρέα σύμφωνα με το δείκτη νοημοσύνης τους όσο το να τους διαλέγεις επειδή ειναι όσο όμορφοι όσο εσύ. Αποφάσισα εδώ και καιρό ότι δεν έχει νόημα να σκέφτομαι για τους πλαστικούς και τις πλαστικές αφού και εγώ φέρομαι συνήθως ανάλογα με ότι προσόν μπορεί έχω. Είτε αυτό είναι εξυπνάδα, είτε μαλάκινση. Δε θα αυτοψωνιστώ τώρα! Σε άλλο κείμενο!

Αι γκιες, εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι γενικά ο άνθρωπος διαλεγει ομοίους του να κάνει παρέα. Γιατί εκεί νιώθει ότι ανήκει, εκεί νιώθει ότι ίσως έχει κάτι να πει, να προτείνει, να εκφράσει. Ίσως εξωτερικά ή με την πρώτη γνωριμία δύο φίλες να μοιάζουν εντελώς διαφορετικές, αλλά αμα τις γνωρίζεις θα δεις ότι είναι σχεδόν ίδιες.
Τα ετερώνυμα έλκονται; Ναι, αλλά αυτό είναι θέμα χημείας. Εκτός από φυσικής. Και προκύπτει με τύχη, συνεχίζεται με καυγάδες και είναι πολύ δύσκολο να διατηρηθεί.

Κάτσε, πολύ βαρύ το έκανα. Ας ακούσουμε λίγο Σάκη...

Υ.Γ: Να ξέρεις ότι αν βρεις το κείμενο "όχι και τόσο καλό" φταίει που σε προϊδέασα στην αρχή.. Μη χαίρεσαι, όχι, δεν είναι δικιά σου γνώμη. Σύμφωνα με τί; ΜΕ ΤΟΝ ΦΡΟΥΝΤ!

Υ.Γ. 2: Υστερόγραφα; Οι κακές παρέες θα φταίνε...