Τέλειοι

Θα θέλατε να είστε τέλειοι;

Αν ναι, γιατί;

Αν όχι, γιατί;

Όλοι γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει τέλειος άνθρωπος και ότι τέλειος ήταν μόνο ο Χριστός (για όσους πιστεύουν)

Ας απαντήσουμε έχοντας το τέλειο στο μυαλό μας ως τις σωστές αναλογίες, πολύ καλή εμφάνιση, σωστός και μετρημένος χαρακτήρας και γενικά όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που θα έκαναν έναν άνθρωπο να φτάσει το τέλειο.

Προσοχή όμως.

Σε αυτό το παιχνίδι μπορείτε να είστε τέλειοι μόνο σε έναν από τους δύο 'τομείς'.

Ή στον τομέα τον εξωτερικό

Ή στον τομέα τον εσωτερικό

Επίσης...

Τι είναι τέλειο για εσάς;

Ένα ηλιοβασίλεμα

Ένα χαμόγελο από αυτόν

Ένα πρωινό μαζί της

ή...

Περιμένω τις απαντήσεις σας,

και όταν θα έχω ερεθιστεί αρκετά από τα σχόλιά σας, θα δώσω και τη δικιά μου απάντηση.

Και όχι, όταν λέω "ερεθιστεί" δεν εννοώ σεξουαλικά.

Λυκόφως

Ναι, καλά καταλάβατε. Όσοι δεν έχετε διαβάσει όλα τα βιβλία, μην διαβάσετε το κείμενο γιατί ίσως σας προδώσω το τέλος.

Το κείμενο αφορά αυτό το παραμύθι που μιλάει για βαμπίρ που λαμπυρίζουν, καυτούς λύκους και μια κοπέλα που είναι πανέξυπνη αλλά την έχει πατήσει με ένα βαμπίρ, αλλά και με ένα λύκο και δεν είναι σίγουρη, αλλά στο τέλος καταλήγει με το βαμπίρ. Καλά έκανε, και εγώ αυτό θα διάλεγα.

Πως προέκυψε αυτό το κείμενο, θα με ρωτήσετε, μιας και η τρέλα με αυτή την ταινία έχει ψιλοπεράσει, αν και αυτό το λέω συγκριτικά με το τι τρέλα υπήρχε όταν πρωτοβγήκε.

Χθες το βράδυ κατα τις 11 η ώρα βαριόμουν υπερβολικά πολύ, νύσταζα και τα μάτια μου έτσουζαν αλλά εγώ ντε και καλά ήθελα να μείνω ξύπνια - χωρίς σχόλια- οπότε αποφάσισα να δω τη Νέα Σελήνη, τη δεύτερη κατα σειρά ταινία.

Πριν όμως ξεκινήσω, να σας περιγράψω τη σχέση μου με όλο αυτό το σαματά που λέγεται Λυκόφως ή όπως το λέμε και εμείς οι Έλληνες, "Twilight".

Όταν είχε πρωτοβγεί η πρώτη ταινία όλοι μιλούσανε για αυτήν. Εγώ δεν ήξερα τίποτα παραπάνω εκτός από τον τίτλο της ταινίας και το ότι όλοι όσοι την είχαν δει, είχαν πορωθεί. Επειδή είμαι όμως λίγο αντιδραστικιά, δεν ήθελα να πάω να τη δω από καθαρή αντίδραση στον όλο σαματά που είχε δημιουργηθεί. Και μιας και δεν είχα ψάξει το θέμα, δεν με έτρωγε κιόλας, να το πω έτσι απλά να το καταλάβεις και εσυ. Έρχεται μια μέρα λοιπόν η κολλητή μου και μου λέει "Πάμε να δούμε το Λυκόφως;". Καθώς μου αρέσει ιδιαίτερα το σινεμά, μπορώ δηλαδή να ξοδέψω ώρες... ή και μέρες μέσα σε μία αίθουσα αρκεί να είναι ανοιχτές οι τουαλέτες και τα Goody's παραδίπλα, δεν το σκέφτηκα πολύ, βασικά ούτε δευτερόλεπτο, και είπα αμέσως το "ναι".

Πήγαμε, πάθαμε το πρώτο σοκ με τον Θεό τον Ρόμπερτ (πρέπει να παραδεχτείτε ότι στην πρώτη ταινία είναι πολύ μωρό), προς το τέλος πορωθήκαμε με τη σκηνή της μάχης και καθώς βγαίναμε από την αίθουσα είχαμε μια μελαγχολική διάθεση στη σκέψη του τέλειου αυτού έρωτα που μας δείχνει η ταινία και που δεν υπάρχει ή έστω δε θα υπάρξει ποτέ για εμάς στην πραγματικότητα.

Είχα τρελαθεί τόσο πολύ με την ιστορία που το βράδυ κιόλας που την είδα, έψαξα στο ίντερνετ για να μάθω παραπάνω. Όταν έμαθα λοιπόν ότι πρόκειται για βιβλία που έγιναν ταινίες ενθουσιάστηκα τόσο πολύ που τα παρήγγειλα αμέσως. Και τα τέσσερα. Σε μια καταπληκτική τιμή μπορώ να πω, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Τα ρούφηξα, γιατί ρουφηξιά ήταν αυτό δεν ήταν ανάγνωση, κατευθείαν και πορώθηκα ακόμα περίσσότερο. Συγνώμη που χρησιμοποιώ τη λέξη πορώθηκα συνέχεια αλλά βρίσκω ότι εκφράζει απόλυτα αυτό που συνέβαινε. Και πως αλλιώς να το πω δηλαδή; Παθιάστηκα; Χμμ, δεν κακό...

Και τότε άρχισαν όλα τα κακά.

Τότε μου άρεσε η όλη αυτή κατάσταση της... μάντεψε, ΠΟΡΩΣΗΣ. Τώρα όταν το σκέφτομαι, το βρίσκω βλακεία. Ευτυχώς υπήρξε μια εξέλιξη μετά από ένα χρόνο σε ίδρυμα και ένα σπασμένο λαμπατέρ πάνω στο κεφάλι μου, δώρο της θείας μου. Αστειεύομαι φυσικά... νομίζω.

Ήμουν βυθισμένη σε μία απέραντη μαύρη άβυσσο. Παρατηρήσατε τον πλεονασμό εδώ, ε; Απέραντη και άβυσσος. Μα ποια είμαι επιτέλους.

Σκεφτόμουν τόσο έντονα το ότι εγώ ποτέ μα ποτέ μα ποτέ μα ποτέ δε θα έχω έναν τόσο υπέροχο έρωτα, αγάπη, όπως θέλετε πείτε το και το σπουδαιότερο που θα μπορούσε να μου συμβεί θα είναι να τα πάω πολύ καλά στη δουλειά μου. Άρχισα να βαριέμαι τον κόσμο στον οποίο ζω θεωρώντας τον επίπεδο και αδιάφορο μιας και δεν έχει ούτε βαμπίρ, ούτε ανθρώπους που γίνονται λύκοι, ούτε μάγους (εδώ επηρεάστηκα από Χάρι Πότερ) και το πιο φανταστικό πλάσμα που έχω δει στη ζωή μου ήταν μια πολύχρωμη λιβελούλα στις λίμνες της Σαμοθράκης. Α, όχι ψέματα, είχα δει και ένα φάντασμα στην Κρήτη. Ή έτσι νόμιζα.

Ήθελα να γίνω η Μπέλα στη θέση της Μπέλας. Η Μπέλα η οποία κατα το βιβλίο μπορεί να θεωρεί τον εαυτό της, ας μην πω μπάζο, ας πω 'τίποτα το ιδιαίτερο', αλλά η οποία στην πραγματικότητα είναι τόσο... πως να το πω...ελκυστική με έναν τόσο effortless τρόπο. Και ταυτόχρονα μου έσπαγε τα νεύρα που σκεφτόταν συνέχεια πόσο αδιάφορη είναι αλλά από την άλλη είχε 2-3 αγοράκια που έτρεχαν από πίσω της. Αφού ρε κοπέλα μου βλέπεις ότι έχεις πέραση, τι μας τα πρήζεις; Εξάλλου το λέει και το όνομα σου. Bella=Όμορφη, Swan=Κύκνος. Είσαι πανέξυπνη, μόνο τη δικιά σου σκέψη δε μπορεί να διαβάσει ο Έντουαρντ, αλλά κατά τ'άλλα είσαι συνηθισμένη. Ε, άντε κάνε μπάνιο με κρεμμύδια! JEEZ!

Μπορεί να κάνω πλάκα τώρα και να το κοροιδεύω αλλά η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά που το διάβαζα, βυθιζόμουν στον κόσμο του Λυκόφωτος και ζούσα μια παράλληλη ζωή. Μερικές φορές έκανα ότι σκόνταφτα επίτηδες ή ότι χτυπούσα κάπου, έστω για να νιώσω ότι έχω κάτι κοινό με τη Μπέλα και ότι έχω ελπίδες να με ερωτευτεί ένας κούκλος βαμπίρ και να με θέλει για όλη του τη ζωή μέχρι να καταστραφεί ο κόσμος. Το μόνο που κατάφερνα βέβαια είναι να γεμίζω μελανιές και να βρίζω τα αντικείμενα στα οποία χτυπούσα, προσπαθώντας να τα προσβάλλω.

Γενικότερα τα βιβλία τα λάτρεψα, δεν έχω κάποιο παράπονο εκτός του ότι στο τρίτο η Μπέλα φιλάει τον Τζέικομπ και ότι ο Τζέικομπ γίνεται ιδιαίτερα ενοχλητικός για μένα και τον Έντουαρντ. Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν διάβαζα τη σκηνή όπου η Μπέλα λέει στον Τζέικομπ να τη φιλήσει, άφησα το βιβλίο κάτω, έπιασα τα χέρια μου με το κεφάλι μου και έλεγα στον εαυτό μου να ηρεμίσει καθώς έτρωγα με ένα κουταλάκι μερέντα. Όχι εντάξει, δεν έτρωγα, αλλά προσπαθώ να το κάνω να φανεί πιο αστείο. Τι είπες; Δεν τα καταφέρνω; Α, είπα μήπως...

Πάνω στην τρέλα μου (εδώ λες: πάνω στην αλητεία μου), έκανα μία σελίδα στο φέισμπουκ για τον Ρόμπερτ Πάτινσον (δεν κάνω διαφήμιση, αλλά αν θες να τη δεις είναι αυτή: http://www.facebook.com/RobertPattinsonPage. Είναι σίγουρα η καλύτερη που υπάρχει στο φέισμπουκ αυτή τη στιγμή, στο υπογράφω) και πήγα στα γυρίσματα της δεύτερης ταινίας που έγιναν στην Ιταλία. Επειδή αν περιγράψω το πως πέρασα στην Ιταλία το κείμενο θα πάρει διαστάσεις βιβλίου της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, θα πω επιγραμμάτικά δυο-τρία λόγια και αργότερα θα σε παραπέμψω σε σύνδεσμο όπου τα λέω όλα αναλυτικά.

1. Ναι, είδα από κοντά τον Ρόμπερτ Πάτινσον

2. Ναι, είδα από κοντά την Κρίστεν Στιούαρτ

3. Ναι είδα από κοντα τη σκηνή στο συντριβάνι.

4. Ω ναι, στάθηκα στο συντριβάνι.

5. Ναι, ήμουν στην ταινία

6. Ναι φορούσα και εγώ αυτές τις κόκκινες κουκούλες

7. Όχι δε με δείχνει στην ταινία (απ'όσο έχω δει)

8. Όχι, δεν πέρασε η Μπέλα από μπροστά-πίσω μου, σπρώχνοντας.

9. Δεν πήρα αυτόγραφο από κανέναν ηθοποιό, μόνο από τον σκηνοθέτη

10. Δεν μίλησα με κανέναν ηθοποιό, μόνο μια κοπέλα με την οποία ήμουν μαζί αντάλλαξε μια-δυο κουβέντες με την Κρίστεν. Γαμάτο;

that's me in my coat

Για παραπάνω πληροφορίες, διάβασε εδώ: http://www.facebook.com/note.php?note_id=93774922166

Ελπίζω να είσαι καλή/ός στα αγγλικά.

Πλέον η γνώμη μου είναι ότι το Λυκόφως είναι ένα καλό βιβλιαράκι, μια ωραία ιστορία, τίποτα πρωτότυπο στο σύνολο του αλλά ίσως με κάποιες πρωτότυπες λεπτομέρειες. Συνεχίζω να είμαι άρρωστη φαν του Χάρι Πότερ και δεν το αλλάζω με τίποτα εννοείται, καθώς ο Χάρι Πότερ δεν είναι απλά μια ιστορία, είναι τρόπος ζωής, και όποιος είναι Χάρι Πότερ μάνιακ με καταλαβαίνει απόλυτα!

Παρ'όλα αυτά, ακόμα και τώρα αν διαβάσω το βιβλίο ή εάν δω την ταινία θα με πιάσει αυτή η ελαφριά μελαγχολία που με έπιανε τότε, απλά αντί για ένα μήνα, θα κρατήσει μερικές ώρες.

Προς όλους τους Twihards, κουράγιο, θα περάσει.

Α, και για όσους θέλουν μια περιληπτική περίληψη των βιβλίων, ορίστε:

Έντουαρντ - βαμπίρ, 100κάτι χρονών αλλά έγινε βαμπίρ στα 17

Μπέλα - 17 χρονών, μαθήτρια

Τζέικομπ - 16, ινδιάνος, λυκάνθρωπος

Πρώτο βιβλίο

Ωραία, η Μπέλα και ο Έντουαρντ γνωρίζονται, ερωτεύονται, γλιτώνουν τους κακούς και ζήσαν όλοι καλά κι εμείς καλύτερα. Ουδέν σχόλιον πέραν του ότι ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΣΧΕΣΗ ΓΑΜΩΤΟ.

Δεύτερο βιβλίο

Ω Θεέ! Ο Έντουαρντ φεύγει! Και εμφανίζεται ο Τζέικομπ. Και πάει να πεχτεί κάτι αλλά ευτυχώς τελευταία στιγμή η Μπέλλα τρέχει στην Ιταλία να σώσει τον Έντουαρντ από αυτοκτονία. Να σημειώσω εδώ ότι έχω να κάνω πολλά σχόλια για την Ιταλία. Θυμίστε μου αργότερα.

Τρίτο βιβλίο

Ω τι ωραία τι καλά, είναι μαζί. Όμως ο σπαστικός Τζέικομπ επιμένει ότι η Μπέλλα πρέπει να τα φτιάξει μαζί του και της την πέφτει με το ζόρι. Η Μπέλλα είναι διχασμένη και εδώ τρώμε μια ξενέρα γιατί μας καταστρέφεται το ίματζ του τέλειου έρωτα, αλλά ευτυχώς στο τέλος γυρνάει στον Έντουαρντ. Δεν αναφέρω μάχες κλπ γιατί δε μας νοιάζει.

Τέταρτο βιβλίο

Ο Έντουαρντ και η Μπέλα παντρεύονται, ουάου! Πάνε για διακοπές σε ένα νησί και εκεί η Μπέλα μένει έγκυος με το παιδί του Έντουαρντ. Ο Έντουαρντ θέλει να σκοτώσει το παιδί γιατί είναι επικίνδυνο αλλά η Μπέλα όχι. Η Μπέλα γεννάει, το παιδί σχεδόν τη σκοτώνει έως ότου ο Έντουαρντ τη δαγκώνει για να τη σώσει και έτσι την κάνει βαμπίρ. Η Μπέλα γίνεται βαμπίρ και έχει κάτι φοβερές δυνάμεις όπως και το βαμπιροανθρωπάκι παιδί της έχει επίσης δυνάμεις και αναπτύσσεται πολύ γρήγορα. Έρχονται οι Βόλτουρι, γίνεται μία epic battle, νικάνε οι Κούλεν, και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Α! Να πω ότι Ο Τζέικομπ δεν έμεινε παραπονεμένος γιατί έκανε αποτύπωση στο παιδί της Μπέλα. Αν θέλετε να μάθετε τι είναι αυτό, ρωτήστε κάποιον.

Απόψε το βράδυ

Τετάρτη βράδυ. Αργά το βράδυ.

Ξαπλώνω. Και τι κάνω; Μάντεψε! Διαβάζω κείμενά μου. Ναι, μπορείς να γελάσεις ελεύθερα, αλλά ξέρεις τι; Μερικές φορές μου αρέσει να θυμάμαι παλιά μου συναισθήματα. Ναι, περίεργο, ξέρω, ξέρω...

Ξαπλώνω που λέτε και διάφορες σκέψεις περνάνε από το κεφάλι μου. Πράγματα παλιά, πράγματα καινούρια, πράγματα που έγιναν, που μπορεί να γίνουν, που τελικά ΔΕ θα γίνουν. Ερωτήσεις, απαντήσεις, απορίες, αγανάκτιση, περιέργεια, λίγη στεναχώρια και λίγη απογοήτευση.

Τελικά δε θα κάνω αυτό που ήθελα και σχεδίαζα τόσο καιρό. Δε θα μπορέσω να πάω σε σχολή μακιγιάζ. Δυστυχώς. Το ήθελα πολύ, αλλά προφανώς φέτος θα αρκεστώ σε σεμινάρια. Αν είμαι τυχερή και αρκετά καλή, μπορεί να κερδίσω και τον διαγωνισμό. Και μετά, ποιος με πιάνει!

Χάνω κιλά και έχω αγωνία από τώρα για τα Χριστούγεννα. Άραγε θα τα έχω καταφέρει; Θα έχω αποτύχει και θα νιώθω πως θα μείνω πάντα η ίδια; Τι θα έχει γίνει; Αγαπητή Ίρις των Χριστουγέννων, σε παρακαλώ απάντα μου με ένα σχόλιο στις ερωτήσεις αυτής της παραγράφου. Ευχαριστώ εκ των προτέρων.. Α! Αυτό το φόρεμα σου ταιριάζει πολύ!

Έτσι είναι η φοιτητική ζωή; Δεν τη ζω. Τη θεωρώ βαρετή. Καλύτερα περνάω με φίλες από το σχολείο. Τι νόημα έχει να κάθεσαι σε μια παρέα και να ακούς τον καθένα να λέει τα δικά του; Θα μου πείτε, πες κι εσύ τα δικά σου. Αμ δε... δεν μ'αρέσει να προσπαθώ να τραβήξω την προσοχή. Δεν πειράζει, ρε 'σεις. Ένας χρόνος είναι.

Το γνωστό θέμα. Ξέρετε ήδη για ποιον είναι αυτή η παράγραφος. Είναι καλά άραγε; Περνάει καλά; Που βρίσκεται τώρα; Πότε φεύγει; Μου είχε πει Νοέμβριο, αλλά δεν ξέρω γιατί έχει εξαφανιστεί. Η ερώτηση σας είναι "Ακόμα;". Όχι, είναι η απάντηση μου. Ίσως λίγο, αλλά όχι όπως παλιά. Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Αυτή η στασιμότητα έχει σκοπό να με ενοχλεί πάρα πολύ ακόμα; Αν είναι να ξέρω να την απολύσω! Άσε που ντύνεται απάισια τελευταία και αυτό το άρωμα πια, μοναξιά μυρίζει! Θα της δώσω μια τελευταία ευκαιρία να μοιάσει περισσότερο στην πρόοδο και βλέπουμε. Ελπίζω να μη με απογοητεύσει.

Αν είχα πάει; Τότε, το καλοκαίρι. Και αργότερα το φθινόπωρο. Τι θα γινόταν; Θα γινόταν κάτι; Η πρόταση ήταν εκεί, με κοιτούσε κατάματα. Αλλά εγώ την πήρα και την έσκισα. Γιατί; Ξέρετε τι φταίει; Διαβάστε μερικές γραμμές παραπάνω. Δεν υπάρχει η Ίρις αυτόν τον καιρό. Ψάχνει τον εαυτό της.

Είμαι σίγουρη ότι έχετε καταμπερδευτεί. Όποιος κατάλαβε, χαίρομαι γι'αυτό. Όποιος δεν κατάλαβε ας συνεχίσει να παίζει Farmville. Δεν έχει και πολύ αξία για εσάς αυτό το κείμενο, εκτός από αυτούς τους οποίους αφορά ή αυτούς οι οποίοι το νιώθουν.

Καλή σας νύχτα και σας ευχαριστώ που μου ξοδέψατε 10 λεπτά από τη βραδιά μου, γιατί βαριόμουν πολύ.

Α, και το ποτήρι είναι μισογεμάτο. Πάντα έτσι το έβλεπα, απλά τώρα το θυμήθηκα.

Μακιγιάζ

Αυτό το κείμενο είναι απλά μια μικρή ανακοίνωση.

Έχω πάρει μέρος σε ένα διαγωνισμό μακιγιάζ, και θα ήθελα όσοι με διαβάζετε και με παρακολουθείτε, να αφήσετε εάν θέλετε σχόλιο.

Προς το παρόν έχω κάνει τρία Look:

3. Τρίτο Look

2. Δεύτερο Look

1. Πρώτο Look

Για όσους ενδιαφέρονται ή απλά αναρωτιούνται, το IRISistibleMakeup είναι το δεύτερο blog μου και θα περιέχει (είναι καινούριο) διάφορες συμβουλές ομορφιάς, μακιγιάζ κλπ.

Ευχαριστώ για την προσοχή σας.

Αυτοβιογραφία (?)

Ναι έχετε δίκιο.

Έχω πάρα πολύ καιρό να γράψω κείμενο. Πάρα, πάρα πολύ καιρό.

Δεν υπάρχει έμπνευση. Τίποτα. Καπούτ. Γιοκ. Πως το λένε στη γλώσσα σας;

Υπάρχουν οι ίδιες ανησυχίες και προβλήματα αλλά τα έχω αναλύσει τόσες φορές σε άλλα κείμενα που δεν βρίσκω κάτι καινούριο να πω. Και να τα πω πάλι, ποιος με ακούει (ή μάλλον ποιος με διαβάζει στην προκειμένη περίπτωση);

Όταν λες και ξαναλές και ξαναλές κάτι και δεν αλλάζει τίποτα, και εσύ βαριέσαι, και οι άλλοι. Σωστά; Σωστά να λέτε!

Μιας και δεν έχω κάτι συγκεκριμένο να γράψω, θα σας πω για μένα. ΜΙΛΗΣΕ ΚΑΝΕΙΣ;

Φέτος ξεκινάω σπουδές μακιγιάζ (παράλληλα με τις σπουδές φωτογραφίας) και είμαι πολύ περίεργη να δω που θα με οδηγήσει.

Γενικότερα δε θα 'λεγα ότι ήμουν η έφηβη που στη δευτέρα λυκείου ήξερε μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια της δουλειάς που θέλει να ακολουθήσει. Χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι όσοι ήξεραν, το ακολούθησαν κιόλας ή και να το ακολούθησαν, ότι το τελείωσαν.

Όχι.

Ήμουν ένας τραμπλ. Δεν ήξερα τίποτα, δεν ήθελα τίποτα. Είχα ένα δυο πραγματάκια σκόρπια στο μυαλό μου αλλά κανένα από αυτά δεν συνδεόταν με κάποιο ασφαλές επάγγελμα ή έστω με κάποιο συγκεκριμένο επάγγελμα.

Όταν μια έφηβη λέει "Μου αρέσει να ζωγραφίζω", εκτός από το ζωγράφος -που για να βγάλεις λεφτά πρέπει να είσαι το τρελό ταλέντο ή εντελώς κωλόφαρδος, συγνώμη τυχερός ήθελα να πω- τι άλλο θα μπορούσε να κάνει;

Έτσι κι εγώ.

Στη δευτέρα λυκείου μου άρεσε να ζωγραφίζω. Και στις πολύ καλές μου να γράφω κείμενα. Δεν ήθελα οικονομικά, δεν ήθελα πολιτικά, δεν ήθελα θρησκευτικά, ιατρικά, μαθηματικά, βιολογικά, αστυνομικά... τίποτα, τίποτα! Σε όσους με πίεζαν να αποφασίσω έλεγα "Είμαι ελεύθερο πνεύμα εγώ, καλλιτέχνης! Δεν μπορώ να μπω σε καλούπια" (έτσι έδινα εξήγηση και στο χαμό που βρισκόταν καθημερινά στο δωμάτιό μου). Ωραία δικαιολογία, ε;

Κάποια στιγμή όμως (αρχές τρίτης λυκείου) άρχισα να αγχώνομαι και να αναρωτιέμαι τι στο καλό θα γράψω στο μηχανογραφικό μου. Δεν είχα στο μυαλό μου κανένα απολύτως επάγγελμα για το οποίο να ένιωθα ότι θα μου άρεσε να το κάνω το υπόλοιπο της ζωής μου. Ζωγράφος; Όχι. Δημοσιογράφος; Όχι. Γιατρός; ΟΧΙ! Παιδαγωγός; Όχι. Προγραμματιστής; Όχ... Χμμμ... Γιατί όχι;

Και έτσι ξεκίνησαν όλα.

Ασχολιόμουν από μικρή με τους υπολογιστές και κατα την μήτηρ ήμουν αρκετά άνετη στο να διαχειρίζομαι πολύπλοκα προγράμματα (ζωγραφική) καθως και να λύνω σημαντικά προβλήματα του υπολογιστή (Ctrl+Alt+Del ιζ μαι σέιβιορ). Το σκέφτηκα από εδώ, το σκέφτηκα από εκεί, με φαντάστηκα μπλεγμένη με διακόσια καλώδια να προσπαθώ να εισχωρήσω σε απόρρητα έγγραφα για να λύσω μια υπόθεση της αστυνομίας, και είπα ότι, ναι, θα μπορούσα να το κάνω εγώ αυτό. ΛΑΘΟΣ! Θα ήθελα. Όχι θα μπορούσα.

Για αυτό λοιπόν και στις 8 πρώτες θέσεις στο μηχανογραφικό μου φιγουράρουν σχολές που σχετίζονται μ ετην πληροφορική. Αριστοτέλειο, ΤΕΙ Σίνδου, ΠΑΜΑΚ, Πολυτεχνείο Κρήτης, ΤΕΙ Ηρακλείου, Εφαρμοσμένη, Πληροφορική και Τηλεπικοινωνίες κλπ.

Στην 9η θέση ήταν νομίζω κάτι που έπρεπε να βάλω πρώτο.

Κινηματογράφος στο Αριστοτέλειο. Αν μπορούσα, θα του έβαζα και λαμπάκια και μουσική υπόκρουση, αλλά δεν έχει φτάσει μέχρι εκεί το Blogger.

Η τέχνη. Η δημιουργία. Ο χώρος της Τέχνης. Αυτό με ενδιέφερε πάντα, γιατί δεν το σκέφτηκα νωρίτερα;

Το καλοκαίρι που περίμενα τα αποτελέσματα των Πανελληνίων, είχα ψηθεί τόσο πολύ στην ιδέα του Κινηματογράφου που σχεδόν δεν ήθελα να περάσω Πληροφορική.

Ο Θεός όμως εκπληρώνει μία επιθυμία τη φορά, γι'αυτό και βρέθηκα στο ΤΕΙ Σίνδου στο Τμήμα Πληροφορικής. Όταν είδα τη βάση στην τηλεόραση και συνειδητοποίησα ότι είχα περάσει, μια ελαφριά και στιγμιαία μελαγχολία με διαπέρασε. Πληροφορική; Εγώ; Γιατί;

Δεν είχα τελειώσει όμως εκεί. Όχι. Έπρεπε να ταλαιπωρήσω κι άλλο τους δικούς μου. Μετά από δύο χρόνια γραμμένη στη σχολή και περίπου δεκαπέντε μέρες φοίτησης (εντάξει, υπερβάλλω, δεν ήταν δεκαπέντε, ήταν δεκαοχτώ) ανακοίνωσα ότι δεν μπορώ πλέον να πηγαίνω στη σχολή (μεταφορικά το "πηγαίνω" αφού δεν πατούσα) και ότι θέλω να αλλάξω τομέα σπουδών. Οι γονείς μου, για κάποιο περίεργο λόγο, με άκουσαν, και μου είπαν "Εντάξει κοπέλα μου, αφού δε σου αρέσει εκεί, που θες να πας;". Εντάξει, ίσως να μην ήταν τόσο ήρεμοι, αλλά γιου γκετ δι αιντία.

Η απάντηση μου ήταν "Δεν ξέρω" και πραγματικα δεν ήξερα. Ένιωσα πάλι όπως στη δευτέρα λυκείου, χαμένη και... χαμένη. Είχα πολλά ενδιαφέροντα και κατά τους άλλους "ταλέντα" που θα μπορούσαν να εφαρμοστούν σε διάφορους τομείς. Όχι σκηνοθεσία, όχι Μακιγιάζ, όχι Γραφιστική, όχι Διαφήμιση, όχι Ενδυματολογία... και διάφορα άλλα. Εγώ όμως, σαν Ίριδα, δεν ήξερα τι θέλω. Δεν ήξερα που είμαι καλή, ποια δουλειά θα μπορούσε να με καλύπτει για το υπόλοιπο της ζωής μου..

Η φωτογραφία προέκυψε καταλάθος, μετά από κάτι λήψεις που έγιναν με μια φίλη "για πλάκα". Έκανα μία, έκανα δύο, έκανα τρεις, και σκέφτηκα ότι το αποτέλεσμα μου αρέσει. Θα μπορούσα λοιπόν να το δοκιμάσω. Οπότε, το ανακοίνωσα στους δικούς μου.

"Τι φωτογραφία;" με ρώτησαν. "Είναι πολύ γενικό αυτό που λες".

"Ε, δεν ξέρω" απάντησα, "... μάλλον φωτογραφία μόδας"

Πήγα αρχικά σε μία γνωστή ιδιωτική σχολή όπου με στόλισαν από πάνω μέχρι κάτω και επειδή κατα τον πατέρα "είναι πολύ πρακτικη σχολή για εσένα, εσύ αυτά τα ξέρεις ήδη, εσύ χρειάζεσαι εκπαίδευση στην αντίληψη", κατέληξα σε μία λιγότερο γνωστή σχολή αφιερωμένη στη φωτογραφία.

Και νόμιζα ότι επιτέλους είμαι στο στοιχείο μου.

Μέχρι που άρχισαν τα μαθήματα.

Μετά από ένα χρόνο στη σχολή, μπορώ να πω ότι μπορεί και να μην είναι η φωτογραφία το πάθος μου.

Πάντα έλεγα στον εαυτό μου ότι εγώ θέλω να σχεδιάζω, να ζωγραφίζω, να δημιουργώ με το χέρι, γιατί το ξέχασα αυτό;

Από μικρή ζωγράφιζα, όχι ότι έχω κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο, αλλά μου άρεσε.

Δε δείχνει αυτό αρκετά σχετικά με το που θα έπρεπε να προσανατολιστώ;

Φέτος λοιπόν, μακιγιάζ. Τώρα νιώθω ότι είμαι στο στοιχείο μου. Αλλά έτσι έλεγα και πέρυσι με τη φωτογραφία.

Υπάρχει μια διαφορά όμως.

Όταν με ρωτούσαν αν η σκέψη του να είμαι φωτογράφος για την υπόλοιπη ζωή μου με ικανοποιεί, δεν ήμουν σίγουρη για την απάντηση.

Αν με ρωτήσει τώρα κάποιος, θα πω ναι.

Και ίσως το μακιγιάζ να σας φαίνεται "αστείο" ή "ρηχό" αλλά θα πω δύο πράγματα και θα κλείσω αυτό το τεράστιο κατα τ'άλλα κείμενο.

Αφενός εγώ προσωπικά δεν εννοώ το απλό καθημερινό μακιγιάζ, αλλα ζωγραφική πάνω στο πρόσωπο, ίσως και στο σώμα και αφετέρου, όταν σε κάποιον αρέσει πραγματικά κάτι, τότε για αυτόν είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο.

Γενέθλια!

Έχετε σκεφτεί ποτέ τι θα ευχόσασταν αν το τζίνι εμφανιζόταν ξαφνικά μπροστά σας με την μεγάλη του μπλε κοιλιά και τα πεταχτά του μάτια (ναι οκ, βλέπω πολύ Disney) και σας έλεγε "Γήινε, έχεις τρεις ευχές!". Ή μάλλον δεν νομίζω να έλεγε γήινε, μάλλον θα έλεγε "Αφέντη, έχεις τρεις ευχές". Ναι, έτσι καλύτερα...

Τρεις ευχές.

Τι είναι τρεις ευχές;

Τίποτα.

Όταν ήμουν πιο μικρή (και μην ακούσω ανέκδοτα για την παλαιολιθική εποχή) έγραφα ημερολόγιο. Είχα ένα τετράδιο σχολείου και αράδιαζα ότι μπούρδα με απασχολούσε. Μια μέρα λοιπόν σκεφτόμουν τι θα μπορούσα να ζητήσω εάν είχα τρεις μόνο ευχές. Έκανα λοιπόν διάφορες λίστες των τριών ευχών. Μέσα σ'αυτές υπάρχουν ευχές όπως:

Να αποκτήσω τέλειο σώμα.

Να μπορώ να τραγουδάω ραπ.

Να γίνω τέλεια volley ball-ίστρια.

Να περάσω στη Βουλή των Εφήβων (ναι είχα γράψει έκθεση- δεν πέρασα).

Η Ελλάδα να γίνει υπερδύναμη αλλά όχι σαν την Αμερική (ναι, όπως το βλέπετε!).

Να με ερωτευτεί ο Elijah [ή ο Σ. ή ο Β.] (ναι μου άρεσαν πολλοί τότε).

Ο Ο. να γίνει ο φίλος που θέλω και χρειάζομαι.

Η Ο. να ξεκολλήσει από τη ζωή της (really Ίρις; really; θα ξόδευες ευχή για αυτό το πράγμα;).

Να είναι καλά αυτοί που αγαπάω (πάντα έγραφα "αυτοί που αγαπάω" και όχι "Η οικογένεια και οι φίλοι μου" γιατί φοβόμουν ότι ίσως εάν το διευκρίνιζα, θα έμεναν κάποιο απ'έξω που ίσως να μην είχα υπολογίσει και θεωρούσα πως ο Θεός θα καταλάβαινε ποιους εννοώ όταν λέω "αυτοί που αγαπάω" και θα φρόντιζε να τους συμπεριλάβει στην ευχή!)

Και πολλά άλλα.

Ναι, είχα κάνει αρκετές λίστες. Φρόντισα θυμάμαι, να υπάρχει μια ισορροπία. Δηλαδή εάν σε μια λίστα υπήρχαν δύο πράγματα που αφορούσαν εμένα, μετά έβαζα μια ευχή που έπιανε όλον τον πλανήτη (world peace) ή εάν ξόδευα δύο ευχές σε άλλους φρόντιζα η τελευταία να αφορά εμένα σαν σύνολο. Πωπω, κάποτε σκεφτόμουν. Παλιές καλές εποχές.

Μετά, αφού έκανα τη λίστα κάθησα και σκέφτηκα... και είδα ό,τι μ'αγαπας, μόνο εσύ, μόνο εσύυυυ... μα ρε παιδιά, κάθε φορά που λέω κάθησα και σκέφτηκα να μου έρχεται αυτό το τραγούδι.. μα κάθε φορά όμως!

Τέλοσπάντων, ξεφεύγουμε από το θέμα.

Κάθησα και σκέφτηκα λοιπόν πως υπήρχαν περιπτώσεις η ευχή μου να μην γίνει κατανοητή ή να μη μπορεί να διατυπωθεί μόνο σε μια πρόταση. Για παράδειγμα, ας πούμε ότι η ευχή ήταν "Να είναι όλος ο κόσμος καλά". Αυτή η ευχή είναι ελλειπής. Η σωστή ευχή είναι:

"Να είναι όλος ο κόσμος καλά, εκτός από τους δικηγόρους, τους πολιτικούς, τους παιδεραστές, τους δολοφόνους, τους κτηνοβάτες, there's a whole list, you wouldn't even imagine...". Μετά όμως σκεφτόμουν ότι αυτό μπορεί να πιάσει ως παραπάνω από μία ευχή και να μη μπορεί να γίνει. Προβλήματα που είχα μικρή ε;

Τώρα στα γενέθλιά μου λοιπόν θα ήθελα να κάνω ένα sum up (προσπαθώ να κάνω εντύπωση με τα φοβερά αγγλικά μου).

Τώρα που όλοι μου εύχονται, θα ήθελα να πω τι θα ευχόμουν εγώ στον εαυτό μου.

Υγεία και αγάπη. Υγεία και αγάπη.

Θέλει κανείς τίποτα άλλο; Λεφτά; Σα δε ντρέπεσαι! Υλικό άτομο!

Αν το σκεφτείς, αυτά πάνε μαζί. Εάν έχεις υγεία, έχεις και λεφτά. Γιατί εάν δεν έχεις λεφτά, σε περίπτωση αρρώστιας, πως θα αποκτήσεις την υγεία σου; Είδες, όλα τα σκέφτομαι, μην νομίζεις.

Χαμόγελα. Πολλά χαμόγελα. Να ευχαριστιέμαι με τα λίγα. Να προσπαθώ για την εξέλιξή μου. Να χαρίζω στον κόσμο γύρω μου όμορφες στιγμές, και όχι επειδή αυτές θα συνοδεύονται από ακριβές και στυλάτες εξόδους, απλά επειδή θα είναι αληθινές και αναντικατάστατες.

Έρωτα. Δυνατά συναισθήματα, έντονες στιγμές. Αξέχαστες ματιές, γλυκά φιλιά. Μεγάλες αγκαλιές, πάθος, δάκρυα, απογοήτευση.

Όλα αυτά τα μικρά που ξεχωρίζουν και πως σου θυμίζουν πόσο όμορφη είναι η ζωή. Όλα αυτά που σε κάνουν να θυμάσαι πως ποτέ δεν πρέπει να πάψεις να ελπίζεις και να προσπαθεις για το καλύτερο.

Όλα αυτά που σου δείχνουν ότι η ζωή είναι δική σου και είναι στο χέρι σου να βγεις από αυτή με τις καλύτερες αναμνήσεις.

Γιατί στην τελική, αυτό που μας μένει είναι οι στιγμές.

Καλή σας νύχτα και να τα εκατοστήσω.

Υ.Γ: Μαμά, μην επαναπαύεσαι στην αγάπη. Ακόμα θέλω εκείνο το φόρεμα που μου υποσχέθηκες!

9+1 τρόποι να διώξεις έναν άντρα

1. Στην ερώτηση "Τι βλέπεις στο μέλλον;" απαντάτε με γλυκανάλατο ύφος "Εμάς". Για πιο πειστικό αποτέλεσμα αφήστε έναν αναστεναγμό και χωθείτε στην αγκαλιά του. Αν σας ξαναενοχλήσει σας δίνω τα λεφτά πίσω!

2. Δείξτε του μια εικόνα με δύο παιδάκια (κάπως τρομακτικά) και όταν σας ρωτήσει "Τι είναι αυτό;" πείτε του... "Τα παιδιά μας! Δεν είναι πανέμορφα; Νομίζω σου μοιάζουν... ή μοιάζουν σε μένα; όχι σε σένα!..." και κάνε καβγα με τον εαυτό σου σε ποιον από τους δύο μοιάζουν.

3. Ακυρώστε του ένα ραντεβού και όταν ρωτήσει γιατί, πείτε: "Αχ μωρό μου, θα πάμε για ψώνια με την Κυρία Ελένη.." "Χεχ, Ελένη λένε και τη μα..." "Ναι μωρό μου, με τη μαμά σου θα πάω. Αχ θα περάσουμε τέλεια! Είπε θα φέρει να δω φωτογραφίες από όταν ήσουν μωρό! Χιχιχιχι" .................... ΤΟΥΤ-ΤΟΥΤ!

4. Πάρτε του δώρο ένα δαχτυλίδι που να μοιάζει με βέρα ως "ένδειξη δέσμευσης". Αυτό. Δεν περιγράφω άλλο! Α! Να μην είναι του Αγίου Βαλεντίνου.

5. Πάρτε ένα μωράκι-κούκλα και εμφανιστείτε σε ένα ραντεβού αγκαλιά με αυτό. Όταν με έκπληκτο και ανήσυχο ύφος σας ρωτήσει "Μωρό μου, γιατί το κρατάς αυτό;" πείτε με ελαφρώς παρανοικό ύφος "Συνηθίζω στην ιδέα μωρό μου... εεε Νίκο μου; Ποιο είναι το μωρό μου;" και συνεχίστε τις τρυφεράδες με το μωρό-κούκλα σαν να μην υπάρχει ο "μπαμπάς"...

6. Μόλις έρθει για επίσκεψη, φορέστε του μια ροζ στολή και βάλτε τον να πλύνει τα πιάτα. Όταν σας πει "Ρε μωρό μου, για να πλύνω πιάτα ήρθα;" πείτε του "Απλά για να συνηθίσεις ρε μωρό μου", "Σε τι;". Μην απαντήσετε απλά κλείστε του παιχνιδιάρικα το μάτι. Η "σιωπή" σας θα κάνει την πράξη σας ακόμα πιο τρομακτική.

7. Σας καλεί να κοιμηθείτε σπίτι του. Το πρωί στις 9 η ώρα ξυπνάτε κ βάζετε σκούπα ενώ ταυτόχρονα φωνάζετε "Ρε Κώστα τι ακατάστασία είναι αυτή! Βάλε καμιά τάξη επιτέλους!", συνοδεύστε το από πέταγμα κάλτσας στη μούρη του. Οι φωνές κα ο τρόπος θα του θυμίσουν τη μητέρα του κάτι που δε θα του αρέσει. Μπορεί να είναι μαμάκηδες αλλά μόνο όταν τους φροντίζουν...

8. Αρχίστε τη γκρίνια για το πόσο συχνά σας επισκέπτεται η μητέρα του, για το πόσο σας ενοχλεί που ανακατεύεται στα προσωπικά σας και πως όχι δεν είναι λογικό να πλέκει στο σαλόνι ενώ εσείς κάνετε σεξ στην κρεβατοκάμαρα.. Συνεχίστε λέγοντας ότι όταν παντρευτείτε θα πρέπει να της κόψει τον αέρα και όταν θα τον έχετε τρομάξει αρκετά πετάξτε την ατάκα: "Ή η μάνα σου ή εγω!"

9. Πάρτε το κινητό του κ διαγράψτε όλες τις γυναικείες επαφές που έχει. Όταν σας ρωτήσει άμα ξέρετε τι έγινε πείτε του: "Για να μη μπαίνεις στον πειρασμο ρε μωρό μου!". Όταν ετοιμαστεί να μαλώσει, φωνάξτε του ότι δεν σας καταλαβαίνει κ βάλτε τα κλάμματα! Μη σταματήσετε να κλαίτε αν δεν πειστεί οτι είστε τελείως τρελή!

10. Ζητήστε του το αμάξι του για να πάτε για ψώνια και όταν σας πει την κλασική ατάκα "Αμάξι και γυναίκα δε δανείζονται" πείτε του ότι αν δεν σας δώσει θα τον χωρίσετε. Αφού σαςθεωρήσει τρελή που κάνετε τόσο θέμα το αν θα πάρετε το αμάξι του, πάρτε το και γρατζουνήστε το ελαφρά. Μετά το καρδιακό και την παραμονή στην κλινική, θα σας χωρίσει.

Υ.Γ: Προς αποφυγή τυχόν παρεξηγήσεων, να διευκρινίσω ότι το κείμενο είναι καθαρά χιουμοριστικό και σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζω πως οι καταστάσεις που περιγράφονται βρίσκονται σε λογικά πλαίσια.

Ελπίδα

Και που ξόδεψα τόσο χρόνο; Και πότε; Και γιατί;
Και που είναι όλος αυτός ο χρόνος τώρα;
Τώρα που με επαλήθευσες.
Τώρα που μίλησες τα λόγια μου.
Γιατί ξόδεψα τόσα συναισθήματα; Γιατί τόσες σκέψεις χαμένες; Τόσα όνειρα μουτζουρωμένα...

Πως νιώθεις τώρα; Σου είπε ότι περίμενες να σου πει, ίσως και κάτι καλύτερο.
Και τι κατάλαβες; Πάλι στη μέση δεν το άφησες; Δεν έβαλες ένα τέλος ούτε μια αρχή.
Ούτε τελία, ούτε κόμμα, ούτε θαυμαστικό. Μόνο ένα λυπημένο προσωπάκι.

Και τι κάνεις τώρα; Που βρίσκεσαι; Πατάς πουθενά; Είναι γη αυτή που πατάς ή είναι η φανταστική σου πραγματικότητα; Νιώθεις ανάλαφρη ή νιώθεις να βουλιάζεις;
Μια απάντηση δεν έψαχνες; Μια διευκρίνιση. Δε σου την έδωσε; Δε σου φέρθηκε με τον καλύτερο τρόπο;

Δεν σκότωσε την ελπίδα σου;

Να, σαν να τη βλέπω μπροστά μου. Τα ξανθά της μαλλιά ταλαιπωρημένα από τις χαζές συμβουλές, το άσπρο της φόρεμα μαυρισμένο από τα δάκρυα. Πάει η ελπίδα σου, κορίτσι. Χάθηκε.

Δεν αναρωτιέσαι; Εγώ αναρωτιέμαι. Γιατί όλα αυτά; Γιατί σε αυτό το σημείο; Γιατί αυτό το κείμενο; Γιατι δεν σταματάω; Τόσες σκέψεις, νιώθω το κεφάλι μου υπερφορτωμένο και τα μάγουλα μου αναψοκοκκινισμένα.
Κι όμως ήρθε το τέλος που τόσο περίμενες, που τόσο απεγνωσμένα ήθελες να δώσεις.
Γιατί δε χαίρεσαι τωρα; Γιατί δεν το γιορτάζεις; Μήπως τελικά θέλεις την ελπίδα σου πίσω;

Πάει τώρα, την χάσαμε.

Σταμάτα να με ψάχνεις, έχω φύγει μακρυά. Έχω ταξιδέψει σε μέρη που ούτε φαντάζεσαι. Και αυτό γιατί είχα παρέα την ελπίδα μου.

Η ελπίδα μου όμως έφυγε. 'Ωρα να φύγω κι εγώ.


Φεύγω γιατί σ'ερωτεύτηκα.

Εμείς

Ξυπνάω από τον χειρότερο εφιάλτη και δίπλα μου διακρίνω τον πολυτιμότερο θησαυρό. Ήρθες άραγε για να με προστατέψεις; Η όψη σου διώχνει μακριά κάθε φόβο και δε χρειάζεται να κάνεις τίποτα. Απλά να υπάρχεις στη ζωή μου.

Τα μάτια σου τα ενοχλεί ο ήλιος και προσπαθείς να με κοιτάξεις διώχνοντας το εκτυφλωτικό φως του. "Ο ήλιος σου πάει" σου ψυθίριζω και χάνομαι στα πράσινα αυτά διαμάντια. Με κοιτάς ακόμα ενοχλημένος από τον ήλιο αλλά στέκεσαι εκεί για να μπορώ να σε χαζεύω.

"Είσαι καλά;" ανησυχείς και απομακρύνεις μια τούφα από το πρόσωπό μου. Νιώθω λίγο αδύναμη στη θέα αυτή του βλέμματός σου οπότε παίρνω το χρόνο μου και απαντάω, "Ένας ανόητος εφιάλτης". Χαμογελάμε, παρατηρώ κάθε γωνία του προσώπου σου.

Ξαπλώνεις ανάσκελα και το χαμόγελο διαγράφεται ακόμα στα χείλη σου. Προσπαθώ να θυμηθώ πως να αναπνεύσω. Εάν κάποτε μου έλεγες πως θα σε έβρισκα δίπλα μου μόλις ξυπνούσα, θα σε είχα κοροιδέψει.

"Ξερεις, σε λατρεύω" μου λες απλά χωρίς να ανοίξεις τα μάτια σου. Το χαμόγελο ακόμα στολίζει το πρόσωπό σου και εγώ προσπαθώ να καταλάβω αν πατάω ακόμα στη γη. Δε μιλάω, μ'αρέσει ξέρεις να σε κοιτάω.

Ακουμπάω το κεφάλι μου στο μαξιλάρι και το γυρνάω προς τα εσένα. Ανοίγεις τα μάτια σου και με κοιτάς σοβαρός. Νιώθω να με τυφλώνει ένα πράσινο φως. "Τα μάτια σου με πληγώνουν" σου λέω και σε χαιδεύω στο πρόσωπο. Με πλησιάζεις και με φιλάς.

Αυτά τα χείλη πάνω στα δικά μου. Κάποτε ήταν ένα μακρινό όνειρο, τώρα είναι μια τρομακτική πραγματικότητα. Εάν σε χάσω; Εάν μου φύγεις; Εάν αύριο ξυπνήσω και πρέπει να αντιμετωπίσω το αποχαιρετιστήριο σημείωμα σου; "Δεν πάω πουθενά" μου λες σιγανά, λες και διάβασες τη σκέψη μου.

Με το χέρι σου πειράζεις τα μαλλιά μου, "Τι είδες;", με ρωτάς με περιέργεια. "Κάτι πολύ άσχημο", απαντάω μέσα από τα δόντια μου. Που να βρω δύναμη να μιλήσω πιο δυνατά όταν η μορφή σου μου κλέβει το οξυγόνο; "Δε θα μου πεις τι;", στα μάτια σου παράπονο. "Ντρέπομαι", λέω, και τολμώ να σε φιλήσω.

Ανταποδίδεις το φιλί και γίνεσαι ένα με εμένα. Νιώθω τα χέρια σου στη μέση μου και τη γεύση σου στο στόμα μου. Αν αυτό που ζω είναι όνειρο, θέλω να μην ξυπνήσω ποτέ. Ποτέ. Ποτέ.

Με ελευθερώνεις από τα δεσμά σου και ξαπλώνεις δίπλα μου. Ήδη νιώθω να μου λείπεις. "Γιατί να σε θέλω τόσο πολύ;", αδυνατώ να συγκρατήσω τις λέξεις πριν βγουν από το στόμα μου. "Είμαι για 'σένα" μου λες απαλά και χαιδεύεις με τα χείλη σου τα δικά μου.

Πλέκεις τα δάχτυλα σου με τα δικά μου και με φιλάς πάλι. "Νομίζω ότι σε έχω ερωτευτεί" λες και σε νιώθω λαχανιασμένο. "Τότε μη με ξυπνήσεις ποτέ" σου λέω και κλείνω σφιχτά τα μάτια μου.

"Τελικά θα μου πεις τι είδες;" με ξαναρωτάς έχοντας τα μάτια σου κλειδωμένα στα δικά μου. "Φύγε από το φως και θα σου πω", γιατί αυτή η αχτίδα σε κάνει τόσο ακαταμάχητο.

"Είδα ότι σε έχασα".

Διαφορετική

Όταν ήμουν μικρή, ή μπορεί μερικές φορές ακόμα και τώρα, λάμβανα διάφορα περίεργα σχόλια για την εμφάνισή μου. Ότι έχω μεγάλο κούτελο, ότι έχω λίγα μαλλιά, ότι τα νύχια μου είναι περίεργα (ω ναι!), ότι είμαι υπερβολικά άσπρη, ότι είμαι πολύ άσχημη και ίσως και άλλα τα οποία δε θυμάμαι αυτή τη στιγμή.

Τις πιο πολλές φορές τα έπαιρνα κατάκαρδα και ήταν ο κύριος λόγος για τον οποίο η αυτοπεποίθηση μου ήταν (και είναι ίσως) τόσο χαμηλή. Πάντα έβλεπα τις φίλες μου πιο όμορφες από εμένα, δεν ήθελα να φτιάχνομαι και ένιωθα πάρα πολύ μειονεκτικά. Υπήρχαν φορές που έβαζα τα κλάματα, που δεν ήθελα να βγαίνω έξω και που αναρωτιόμουν γιατί ο Θεός (δεν πιστεύω, αλλά κάποιον έπρεπε να κατηγορήσω) με "έφτιαξε" έτσι.

Μου πήρε 6 χρόνια, για να γίνω 19 και να καταλάβω κάποια πράγματα.

Ότι όποιος νοιάζεται για εσένα δε θα σε κάνει να νιώσεις άσχημα για τον εαυτό σου.

Ότι όποιος θέλει να σε βλέπει με χαμόγελο στα χείλη δε θα συγκεντρώσει όλα τα αρνητικά στοιχεία σου και για να στα προβάλλει σε παρουσίαση.

Ότι όποιος είναι φίλος σου θα προσπαθήσει να σε κάνει να νιώσεις όμορφη με αυτά που έχεις και όχι με αυτά που έχει αυτός.

Ότι όποιος νιώθει καλά με τον εαυτό του δεν έχει ανάγκη να μειώσει κανέναν.

Ότι αυτό που μου έδωσε αυτός που με έφτιαξε, αυτό είμαι και δεν υπάρχει κανένας λόγος να το αλλάξω,

Αυτή είμαι, σου αρέσει; Μείνε. Δε σου αρέσει; Κράτα το για τον εαυτό σου και μη με πλησιάζεις.

Γράφω αυτό το κείμενο για να πω σε ορισμένα άτομα πως οι λέξεις που λέτε μπορεί να πληγώσουν. Πρέπει, σε ορισμένες περιπτώσεις, να σκέφτεστε πως θα εκφραστείτε, ειδικά όταν πρόκειται για κάτι σημαντικό για έναν άνθρωπο, όπως η εμφάνισή του (δυστυχώς, πλέον είναι σημαντικό). Κατάλαβετε πως όταν λέτε σε κάποιον "Η μύτη σου είναι τεράστια", δεν είναι για το καλό του. Το μόνο που καταφέρνετε είναι να τον προσβάλετε και ίσως να κάνετε τον εαυτό σας να νιώσει ωραία. Κανείς δεν είναι τέλειος, ούτε εσείς, και ακόμα και να ήσασταν, δεν έχετε κανένα δικαίωμα να κάνετε κάποιον να νιώθει λιγότερο άνετα με τον εαυτό του.

Αφιερωμένο σε όλα αυτά τα κορίτσια που χρειάστηκε να παρατηρήσουν στον καθρέπτη όλα αυτά που οι "φίλοι" τους λέγανε ότι είναι άσχημα. Σε όλα αυτά τα κορίτσια που χρειάστηκε να προβούν σε ακραίες πράξεις για να αλλάξουν αυτό το χαρακτηριστικό που τις έκανε μοναδικές, μόνο και μόνο επειδή ήταν αντικείμενο σχολιασμού. Σε όσες απογοητεύτηκαν, στεναχωρήθηκαν, δάκρυσαν, έκλαψαν... αυτοκτόνησαν επειδή κατά τη γνώμη ορισμένων δεν ήταν "ωραίες" ή "αρκετές".

Είσαι αυτή που είσαι και σε όσους αρέσεις. Γίνε το καλύτερο που μπορείς, για εσένα, όχι για τους άλλους. Όποιος δεν βλέπει την ομορφιά μέσα σου, δεν αξίζει να είναι δίπλα σου.

Και την επόμενη φορά που θα σου πει κάποιος "Τα χείλη σου είναι χάλια", πες "Δυστυχώς δεν έχω λεφτά για πλαστική επέμβαση" και σκέψου σοβαρά αν αξίζει να είναι φίλος σου.

Να περνάτε καλά!

Εσύ

Το ήξερες ότι θα γράψω για εσένα, έτσι δεν είναι;
Ίσως το ήλπιζες, είχες ανάγκη την επιβεβαίωση.
Ίσως πάλι να ήθελες έναν ακόμα λόγο να με αγνοήσεις

Δε γράφω με θυμό, ούτε με κακία
Γράφω με απογοήτευση
Καθαρή, ατόφια απογοήτευση.
Έχει καθήσει στο στήθος μου και κάνει αυτή διακοπές αντί για εμένα.
Μερικές φορές φεύγει και νιώθω ανάλαφρη.
Και όταν γυρίζει προσπαθώ να τη διώξω.
Αλλά τελικά την κρατάω γιατί μου χαρίζει μερικές εικόνες δικές σου.

Έχω ακόμα όμως το φυλαχτό της αλλαγής στα χέρια μου
Θα το φορέσω μόλις τελειώσει αυτό το κείμενο.
Και τότε θα χαθείς μαζί με όλους αυτούς που με απογοήτευσαν.
Με όλους αυτούς για τους οποίους η παρέα μου ήταν περιττή.
Τι να γίνει, δεν ταιριάζουμε με όλους, σωστά;

Δε νιώθω το ίδιο με τότε.
Τότε που σου ΤΟ είχα πει.
Τότε που σε άφησα να μπεις στις πιο κρυφές σκέψεις μου
Που εξέθεσα ολοκληρωτικά τον εαυτό μου στα μάτια σου.
Που τα μυστικά μου ήταν πλέον γνώσεις σου.
Όχι. Τότε ζούσα σε ένα παραμύθι.
Και τώρα αυτό το παραμύθι τελείωσε, και μάντεψε.
Έχει χαρούμενο τέλος και κάποτε θα το αναγνωρίσω.

Ίσως βιάζομαι, το ξέρω.
Αλλά έχω κάνει άπειρη υπομονή.
Και δεν έχω κανένα λόγο να ανέχομαι τις ακεφιές σου
Ούτε να καταλάβω τους λόγους για τους οποίους με κάνεις στην άκρη
Ούτε εσύ έχεις λόγο να ανέχεσαι τη γκρίνια μου.
Οπότε είμαστε πάτσι, σωστά;

Κατάντησε βαρετό.
Δε σε θέλω πλέον και με λυπάμαι.
Πριν κλείσω θέλω να σου πω κάποια λόγια που θέλω να τα κρατήσεις σα φυλαχτό στις χούφτες σου:

Ποτέ μην κάνεις τον άλλο να αμφιβάλλει για τα αισθήματά σου, όσες φουρτούνες και αν περνάς, όσο απαισιόδοξος κι αν νιώθεις. Ο άνθρωπος ξέρεις Δ. χρειάζεται επιβεβαίωση. Και όσο και αν σε εμπιστεύεται και καταλαβαίνει όσα περνάς, εάν νοιάζεται, αμφιβάλλει και φοβάται. Και εκεί έρχεσαι εσύ να τον καθησυχάσεις. Ποτέ μην πουλήσεις την καρδιά σου φθηνά. Αξίζεις πολλά, απλά όχι για 'μένα. Κράτα τα μάτια σου στεγνά και βρέξε τα μόνο με αγάπη. Και όταν μερικές φορές νιώθεις μόνος, χάρισε μια μεγάλη αγκαλιά σε αυτους που αγαπάς. Θα μάθεις τότε πως μόνος είναι μόνο αυτός που δεν υπολογίζει τα συναισθήματα και τις σχέσεις.

Να περνάς τέλεια.

Οι πιο ηλίθιες δικαιολογίες των αντρών

Για το χωρισμό
"Δε φταις εσύ, εγώ φταίω" - Εσύ φταις και για το χαστούκι που έρχεται
"Νόμιζα ότι όντως τα ένιωθα αυτά που έλεγα" - Τώρα αυτό πρέπει να με παρηγορήσει;
"Δε σου αξίζω" ή "Αξίζεις κάτι καλύτερο" - Άσε με να ξέρω καλύτερα τι μου αξίζει και τι όχι
"Δε θέλω να σταθώ εμπόδιο στο δρόμο σου" - Σου εύχομαι να βρεις εμπόδιο ανάμεσα στο χέρι μου και στο μάγουλό σου
"Είσαι τέλεια, απλά πρέπει εγώ να γίνω καλύτερος" - Πρέπει να εξασκηθείς και σε άλλες για αυτές τις μπαρούφες, ε;
"Εγώ νοιάζομαι για την ευτυχία σου" - Αν έτσι νοιάζεσαι εσύ, προτιμούσα να ήσουν αδιάφορος.
"Ζηλεύω τόσο πολύ το αγόρι που θα είναι μαζί σου" - Εμ, αυτό θα μπορούσε να είναι εσύ.. Δηλαδή εγώ... εκεί το πήγαινα...
"Οι συνθήκες με ανάγκασαν" - Κάτι άλλο σε ανάγκασε, αλλά ας μην το ονομάσω
"Σε βλέπω σα φίλη" - Αυτό το σκέφτηκες πριν ή μετά το χθεσινό βράδυ;

Για το πιάσιμο στα πράσσα
"Δεν είναι αυτό που νομίζεις" - Έλα! Γιατί εγώ νόμιζα ότι κάνετε γυμναστική
"Ποιον θα πιστέψεις, εμένα ή αυτό που βλέπεις;" - Μα φυσικά και εσένα! Πέτα τα σκουπίδια καθώς θα φεύγεις.
"Δε σήμαινε τίποτα" - Γιατί το έκανες τότε;
"Ήμουν μεθυσμένος" - Χωρίς σχόλια
"Ήταν μόνο σεξ" (συνήθως ακολουθάται από το #3) - Και 'γω μόνο διαζύγιο θα σου δώσω.

Για το κινητό
"Δεν είχα σήμα" - Ξέρω, δύσκολη περιοχή τα Ιμαλάια.
"Μου έκλεισε από μπαταρία" - Εύκολη δικαιολογία. Δεν κούρασες το μυαλουδάκι σου
"Ήμουν σε σύσκεψη" - "Σύσκεπτες" τη γραμματέα, ξέρω...
"Απαγορεύεται να το έχω ανοιχτό εκεί που ήμουν" - Γιατί; Ενοχλεί ο ήχος την γκόμενα;
"Δεν το άκουγα" ή "Το είχα στο αθόρυβο" - Έλα τώρα!
(αναπάντητες κλήσεις παντού)
"Δεν το ξέρω το νούμερο" - Να σου υπενθυμίσω τότε που έπαιρνε και με έβριζε...
"Αυτή με παίρνει συνέχεια" - Και 'συ την αγνοείς ε; Αθώο μου πλασματάκι...
"Ήθελα να τη ρωτήσω κάτι" ή "Ήθελε να με ρωτήσει κάτι" - Αν της πάει το καινούριο βρακάκι που πήρε;


Για το εσώρουχο που βρήκες
"Δικό σου είναι βρε! Δώρο" - Μεταχειρισμένο;
"Της μαμάς μου είναι" - Ώστε η μαμά σου φοράει φούξια δαντελωτά στρίνγκ με διαμαντάκια
"Είναι της αδερφής μου" - Προτιμούσα να μου πεις στην ψύχρα ότι είναι της γκόμενας
"Δεν ξέρω που βρέθηκε" - Θα το ξέρασε το κρεβάτι!
"Δεν είναι δικό μου!" - ΠΡΟΦΑΝΩΣ! Αυτό μας έλειπε...
"Δικό σου δεν είναι;" - Νομίζω θα θυμόμουν αν είχα αγοράσει κάτι τόσο κακόγουστο

Για τις εξόδους μέχρι τα ξημερώματα
"Άσε, το αφεντικό με έχει βάλει υπερωρίες" - Φαντάζομαι! Σκοτώνεσαι στο... πάνω κάτω
"Συνάντησα τα παιδιά στο δρόμο και πήγαμε για μπύρες" - Και ξεχάσατε να γυρίσετε;
"Πήρε προαγωγή ο Νίκος και μας κέρασε" - Α, ώστε ο Νίκος φοράει κόκκινο κραγιόν
"Πήγα από τη μαμά μου, είχα πολύ καιρό να τη δω" - Της επέστρεψες και το φουξια δαντελωτό στρινγκ με τα διαμαντάκια που ξέχασε, ελπίζω...

Σημείωση Νουμερο ένα: Υπάρχουν πάντα οι περιπτώσεις που ένας άντρας θα πει ένα από τα παραπάνω και θα είναι η αλήθεια. Αλλά πολύ σπάνια.
Σημείωση Νούμερο δύο: Την ξέχασα
Σημείωση Νούμερο τρία: Περιμένω σχόλια με ατάκες που έχετε ακούσει εσείς! (δε χρειάζεται λογαριασμό)

Καλό καλοκαίρι

Αγαπητοί αναγνώστες
(γιατί δεν ακούω χειροκροτήματα;)

Φεύγω...
ΚΙ ΑΦΗΝΩ ΠΙΣΩ ΜΟΥ ΣΥΝΤΡΙΜΙΑΑΑΑΑΑ

Φεύγω
Πάω στα μυστηριώδη και δύσβατα βουνά του Γερανίου *τρομακτική μουσική* με μόνο μου σύντροφο το θάρρος και την τόλμη *χρατς χρουτς*, εχθρό μου τη δειλία και την ανανδρία *χριτς χρετς*. ΓΙ'ΑΥΤΟ ΑΝΤΡΕΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΟΠΛΙΣΤΕΙΤΕ ΜΕ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΚΑΙ ΕΛΑΤΕ ΜΑΖΙ ΜΟΥ...εεε.. συγνώμη παραφέρθηκα...

Φεύγω
Πάω στις ζουγκλώδεις (νέο επίθετο, ενημερώστε το Μπαμπινιώτη παρακαλώ... και ο Φυτράκης δε με χαλάει) παραλίες της Κρήτης που έχουν ταίρι τα άγρια βουνά και τις αλκυόνες (άσχετο αλλά μου κολλούσε). Σκοπός μου η εξημέρωση των άγριων θηλαστικών του Κρητικού πελάγους και η ανακάλυψη νέων τρόπων... ηλιοθεραπείας

Φεύγω
Πάω στους φιλήσυχους Χανιώτες, να τους ταράξω, να τους ταρακουνήσω, να τους βγάλω από την βαρετή καθημερινότητά τους, να τους κανω να σηκωθούνε από τσι καρέκλες και να φωνάξουνε δυνατά "ΩΠΑ ΜΩΡΕ ΣΥΝΤΕΚΝΕ ΗΝΤΑ 'ΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΣ ΤΣΕ ΜΕ ΚΟΥΖΟΥΛΑΙΝΕΙΣ" (αυτό το φωνάζουν ούτως ή άλλως αλλά εσείς δεν το ξέρετε)

Μάλλον δε θα γράψω κείμενο κατά τη διάρκεια του Ιουλίου, καθώς δε θα κουβαλήσω υπολογιστή μαζί μου (πόσο χαίρομαι ότι δε θα χρειαστεί να περάσει από έλεγχο στο αεροδρόμιο) και η αλήθεια είναι ότι δε θα σας το έλεγα για να μη σας κάνω την καρδιά μαύρη, αλλά από την άλλη πως θα μπορούσατε να ζήσετε με αυτή την απέραντη αγωνία του να μην έχετε νέα μου!

Γι'αυτό αφήστε τα μαχαίρια και τα ξυράφια εκεί που ήταν, πάρτε μερικά χαπάκια και μπορεί να τη βγάλετε μέχρι να γυρίσω.

Θα πάω με αεροπλάνο και επειδή υπάρχει η πιθανότητα του να μη σας ξαναδώ ποτέ (ούτε εσάς ούτε κανέναν) θέλω να πω ότι αγαπάω πολύ την οικογένεια μου και τους φίλους μου και ότι συγνώμη που γίνομαι κουραστική.

Στο εν τω μεταξύ και εξ'απ'ανέκαθεν, σας αφήνω.
Σας εύχομαι ένα λαμπρό καλοκαίρι με διασκέδαση, καλή παρέα και... ξεκούραση.
ΜΗΝ ΠΙΝΕΤΕ ΟΤΑΝ ΟΔΗΓΑΤΕ
ΜΗΝ ΜΙΛΑΤΕ ΣΕ ΞΕΝΟΥΣ
ΜΗΝ ΠΑΙΡΝΕΤΕ ΚΑΡΑΜΕΛΕΣ ΑΠΟ ΞΕΝΟΥΣ
ΜΗ ΡΙΧΝΕΤΕ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΕ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΚΑΙ ΑΚΤΕΣ

Όχι σοβαρά τώρα, μην πίνετε όταν οδηγάτε!

Φιλιά πολλά και θα τα πούμε σε ένα μήνα
Καλά να περνάτε!
Θα σας λεί... εεε... θα μου λείψετε! (άσχετα που δεν αξιώνεστε να αφήσετε ένα σχόλιο!)

Εντάξει εντάξει φεύγω.
Γειααα!

Έτσι ξαφνικά

"Ήταν Τρίτη", είπε, "Μου είχε πει ότι του έλειψε η χροιά της φωνής μου", κοίταξε τα χέρια της που έπαιζαν με το χαρτομάντηλο. "Δε μιλούσαμε πολύ τελευταία είναι η αλήθεια, αλλά νόμιζα ότι κάτι άλλαξε αυτές τις μέρες".

Σηκώνεται και με αβέβαιες κινήσεις πλησιάζει το παράθυρο. Κάθεται λίγο εκεί και απολαμβάνει τις απαλές αχτίδες του ήλιου που γαργαλάνε το πρόσωπό της. Είχε ανάγκη τον ήλιο, γέμιζε ζεστασιά την καρδιά της.

Ακούμπησε στον τοίχο και κοιτώντας έξω συνέχισε, "Θα νομίζεις ότι είμαι ράκος, ότι νιώθω να τελείωσε η ζωή μου, αλλά δεν είναι έτσι. Ξέρεις τι νιώθω; Πικρία. Απορία. Απόρριψη. Όλα το ίδιο, όλα μέσα μου", χαμογέλασε αλλά τα μάτια της έμειναν σοβαρά. Κοίταξε σκυθρωπά τον κόσμο έξω και έσφιξε τα χέρια γύρω από τη μέση της. "Δεν είχαμε τίποτα, μεταξύ μας ξέρεις. Τίποτα απολύτως. Ο ένας για τον άλλο ήμασταν γράμματα. Ίσως αυτός για εμένα ήταν κάτι παραπάνω. Αλλα μέχρι εκεί". Έσκυψε το κεφάλι της και πείραξε με το πόδι της ένα σκουπιδάκι στο πάτωμα. "Ξέρεις τι με ενοχλεί; Νομίζεις ότι βλέπω μόνο αυτόν μπροστά μου και ότι δε με απασχολεί τίποτα άλλο; Κάνεις λάθος. Το μόνο που με έχει καταφέρει να κάνω είναι να ξοδέψω το χρόνο μου για να του γράψω κείμενα. Τίποτα παραπάνω. Λογικά θα με ρωτήσεις γιατί στα λέω όλα αυτά", αυτή τη φορά γέλασε στ'αλήθεια. "Στα λέω για να σου δείξω κάτι. Ίσως και να δείξω κάτι σε αυτόν. Όταν τα δημοσιεύσεις αυτά που θα πω ίσως να καταλάβει κάτι. Ίσως και άλλοι που έχουν τον ίδιο ρόλο στη ζωή μιας κοπέλας να καταλάβουν άλλα πράγματα. Και ίσως άλλες κοπέλες που μαζί με 'μένα αναλώθηκαν σε μια μικρή σχέση, βρουν παρηγοριά. Ποτέ δεν ξέρεις πόσοι θα βρουν το δικό τους νόημα στα λόγια σου". Την κοίταξα με μια γλυκιά μελαγχολία. Δεν έδειχνε στεναχωρημένη ή πληγωμένη, απλά ήρεμη. Τα λόγια της ήταν ακριβή και δεν είχαν σκοπό να προκαλέσουν αντίδραση. Ένιωθα ότι ήθελε να βγάλει ένα κομμάτι της και να το αφήσει πίσω. Αυτά τα λόγια της σε εμένα τη βοηθούσαν να το κάνει αυτό. Γιατί λοιπόν να μη βοηθήσω έναν άνθρωπο αφού μπορώ; Θα ήταν ένα καλό κείμενο για το περιοδικό εξάλλου...

"Η ιστορία μας είναι πολύ μεγάλη, δε θα χωρέσει στο κείμενο σου" γέλασε. "Θα σου πω απλά ότι είχαμε μια ωραία σχέση. Καταλαβαινόμασταν, πως να στο πω. Είχαμε χημεία", κοίταξε πάλι το παράθυρο και στα μάτια της διέκρινα τη νοσταλγία, μια παλιά μου φίλη. "Ήταν μερικές φορές βέβαια που τα αμφισβητούσα όλα. Και να σου πω την αλήθεια; Αν κάτσω να το σκεφτώ και να το αναλύσω, θα τα αμφισβητήσω όλα πάλι. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει τίποτα να μας συνδέει και αν δε φοβόμουν τόσο πολύ να πληγώσω τον εαυτό μου, θα το είχα αποδεχτεί. Κι όσο απεγνωσμένα και αν ήθελα να τον κάνω μέρος της ζωής μου δεν μπορούσα. Πεταμένα βράδια, σκισμένα χαρτιά. Δειλία. Νεύρα. Έτσι πάνε αυτά. Αναθεμάτιζα την ώρα και τη στιγμή που παρερμήνευα τις προθέσεις του. Ξέρεις τι είχε γίνει μια φορά; Μου είχε παραπονεθεί. Ξέρεις γιατί; Επειδή διάλεξα κάποιον άλλον και όχι αυτόν. Άσε ξέρω τι θα μου πεις. Αυτός είναι ο εγωισμός, σωστα; Μας πληγώνει να μας προσπερνάνε, κι ας είναι απλά ένα αμάξι. Γι'αυτό αντέδρασε. Έτσι το βλέπω τώρα. Αλλιώς όμως το έβλεπα τότε. Νόμιζα τον ένοιαζε. Τι ανόητη" έσφιξε τα χείλη της και έμπηξε τα νύχια της στα χέρια της. "Όμως δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι αυτό που έγινε χθες. Ξέρεις τι έγινε χθες;" Της έγνεψα αρνητικά ενώ ταυτόχρονα η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Μήπως θα μου έλεγε κάτι που με αφορούσε; Όχι. Ίσως φοβήθηκα μήπως στα λόγια της καθρεπτιστεί μια δικιά μου εμπειρία. Και αυτές οι ιστορίες πονάνε. "Αποφάσισε να με διώξει από τη ζωή του, έτσι ξαφνικά. Από τη μια στιγμή στην άλλη. Προχθές ήταν, χθες δεν ήταν. Σήμερα σίγουρα δεν είναι", τα χείλη της έγιναν μια γραμμή και τα μάτια της έκλεισαν. "Πες μου αν διαφωνείς, αλλά νομίζω ότι έχω το δικαίωμα να μάθω αν κάποιος θέλει να με διώξει από τη ζωή του. Και θα μου πεις, και τι να πει; Δε θα θέλει να με πληγώσει. Τι πληγώνει παραπάνω όμως, ξέρεις; Το να γνωρίζεις ή το να μην γνωρίζεις; Λένε ότι η άγνοια είναι ευτυχία. Εγώ λέω ότι η άγνοια σκοτώνει. Με σκοτώνει το ότι δεν ξέρω γιατί με έδιωξε. Με σκοτώνει ότι μέχρι την περασμένη εβδομάδα έκανα όνειρα και τώρα πρέπει να τα διπλώσω και να τα στριμώξω σε ένα βρώμικο συρτάρι. Με ενδιαφέρει να μάθω το γιατί, με καταλαβαίνεις;" γύρισε απότομα και με κοίταξε. Τα μάτια της είχαν βουρκώσει αλλά το πρόσωπό της ήταν ανέκφραστο. Σκέφτηκα μήπως έπρεπε να σηκωθώ και να την αγκαλιάσω, αλλα μου φαινόταν περισσότερο επιθετική παρά αδύναμη. Κάθησα εκεί να την κοιτάω με το βλέμμα της να τρυπάει την ψυχή μου. Τελικά ήταν πληγωμένη. Πληγωμένη και αγανακτισμένη. "Και δε μ'αρέσουν τα ψέματα. Προτίμω την αλήθεια κατάμουτρα παρότι θα αντιδράσω σε αυτή και θα με πληγώσει. Αλλά την προτιμώ. Ότι δε μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς. Και σε αυτή τη ζωή, δε μπορεί καμία αλήθεια να με σκοτώσει", έσκυψε το κεφάλι της και με μια βιαστική κίνηση σκούπισε ένα δάκρυ που είχε κυλίσει. "Ξέρω το σενάριο από εδώ και πέρα. Θα έρθει αυτό που φοβόμουν εδώ και καιρό. Ο 'χωρισμός'. Δε θα μιλάμε, θα χαθούμε. Και μαζί μας θα χαθούν και όλες αυτές οι ωραίες στιγμές και όλες αυτές οι συναντήσεις που θα μπορούσαν να ακολουθήσουν στο μέλλον. Βλέπεις, δεν γνωρίζει ότι μου αρκεί να είναι φίλος μου. Μάλλον νιώθει ότι πρέπει να έχει άλλο ρόλο. Αλλά τον καταλαβαίνω, ειλικρινά. Δεν καταλαβαίνω όμως τι τον έκανε να αλλάξει από τη μία μέρα στην άλλη. Και δεν καταλαβαίνω γιατί δε μπορεί να μου πει", τα μάτια της ήταν στεγνά τώρα. Είχε ακουμπήσει την πλάτη της στο παράθυρο και με κοιτούσε "Ίσως να το ζήσεις κι εσύ κάποτε. Θα διαβάσεις τότε το κείμενο σου και θα βρεις κρυμμένα νοήματα σε αυτά που σου λέω. Ίσως τώρα να μην καταλαβαίνεις γιατί με ενοχλεί τόσο, αλλά ίσως κάποτε καταλάβεις. Καλύτερα να μην το νιώσεις ποτέ, όμως, γιατί είναι κάτι τόσο μικρό που τσιμπάει τόσο πολύ", ήταν πλέον σκυθρωπή. Όλη αυτή η συνέντευξη της έφερε στο μυαλό αναμνήσεις που προφανώς είχε θάψει καλά. Είχε δίκιο. Δεν καταλάβαινα. Όχι αυτήν, αυτόν. Δεν μπορούσα να καταλάβω πως ένας άνθρωπος απλά σε ξεγράφει από κάπου. Ακόμα και από τη λίστα της Λέσχης στο Πανεπιστήμιό σου. Δε θα έπρεπε να έχει κάποιον λόγο; Και πάνω απ'όλα, δε θα έπρεπε να σε ενημερώσει;

"Για να κλείσεις το κείμενο" μου λέει "θα σου πω κάποιους στίχους. Εκφράζουν αυτό που νιώθω ότι θα συμβεί", με πλησιάζει, παίρνει το μπλοκ μου και το στυλό μου και καθώς τους γράφει, τους τραγουδάει:

Κι ύστερα τα χρόνια θα γεράσουν

Κι ύστερα θα φύγουμε κι οι δυο

Θα ξεχαστούμε, αιώνες θα περάσουν

Και θα 'μαστε κι οι δυο...

...σταγόνες στο γυαλό

... και όταν με κοίταξε τα μάτια της ήταν γεμάτα δάκρυα.

Τι άλλο θέλεις πια

Σήμερα είναι μία από αυτές τις νύχτες που δεν μπορώ να ηρεμήσω. Δεν ξέρω αν σας συμβαίνει ή όχι. Δεν είναι ότι ανησυχώ για κάτι ή ότι έχω άγχος, απλά δεν μπορώ να κάθομαι. Θέλω κάτι να συμβεί, κάτι να αλλάξει. Συγκεκριμένα είμαι σε μια φάση αναμονής αυτή τη στιγμή. Κάποιος μου έδεσε τα χέρια και με άφησε εδώ άπρακτη και αβοήθητη. Δεν μπορώ να πάω μπροστά και δεν μπορώ να πάω πίσω. Δεν υπάρχει τίποτα που να με συνδέει μαζί του. Και είναι αυτό το άγνωστο που με ενοχλεί. Αυτό το άγνωστο, που αν ήταν εικόνα, θα ήταν ένα τεράστιο άσπρο χαρτί. Το κοιτάς, το κοιτάς και όσο περισσότερο το κοιτάς, τόσο μπερδεύεσαι. Γιατί δεν έχει τίποτα γραμμένο πάνω του; Που είναι οι οδηγίες; Γιατί είναι μπροστά μου, γιατί δε φεύγει;

Σήμερα είναι μία από αυτές τις νύχτες που περιμένεις να γίνει ένα θαύμα. Που λες ότι θα έρθει, να σου λύσει τα χέρια, να σε κοιτάξει στα μάτια και να σου πει γιατί έλειπε τόσο καιρό και γιατί δεν μπορούσες να μάθεις τίποτα. Όσο κι αν περιμένεις όμως, όσο κι αν ευελπιστείς, η μόνη αλλαγή της βραδιάς σημείωνεται στη διάθεση σου που όσο πάει χειροτερεύει. Ανακατεύεις τα μαλλιά σου, τα πιάνεις κότσο, τα τραβάς, τα λύνεις, τα πιάνεις πάλι ψηλα... Σκύβεις, τρίβεις το μέτωπό σου, κοιτάς τριγύρω.. Τίποτα. Δεν εμφανίζεται κανείς, δεν αντιδράει κανείς. Μόνο εσύ και τα σκοτάδια του δωματίου σου να σου κάνουν παρέα. Κι όσο κι αν τραβάς αυτή την καταραμένη τούφα, το μόνο που καταφέρνεις είναι να ταλαιπωρείς τα μαλλιά σου και το κεφάλι σου.

Φυσάς ξεφυσάς και απορείς με τον εαυτό σου. Απορείς που ακόμα ασχολείται και που αφού πλέον έχει χάσει το παιχνίδι, γιατί συνεχίζει να παίζει... και να χάνει.

Δεν ξέρω. Κουράστηκα να γράφω τέτοια κείμενα.

Βαρέθηκα.

Δεν οδηγούν πουθενά πλέον, δεν ανακαλύπτω τίποτα καινούριο.

Τα γράφω απλά για να τα γράφω.

Καληνύχτα σας!

Ήρθε η ώρα να αλλάξεις τη ζωή σου

Ήρθε η ώρα εδώ και χρόνια
Αλλά περνάω δίπλα της χωρίς να την κοιτάξω
Τη νιώθω να με καλεί, μα δεν την αισθάνομαι
Την αφήνω εκεί να φωνάζει φορώντας την καμπαρντίνα της αδιαφορίας
Αγνοώ τις απεγνωσμένες της προσπάθειες
Τις προσπάθειες της να με ταρακουνήσει, να μου δείξει
Να μου πει πόσο πολύ με αδικώ
Πόσο θα ήθελε να με δει να προσπαθώ
Κι όμως, κάνω άλλα δύο βήματα
Και την προσπερνάω απαθής

Ήρθε η ζωή εδώ και χρόνια
Άφησα πολλές (εκ)κλήσεις της αναπάντητες
Επέμενε, επέμενε, ήθελε να ακούσει τη φωνή μου
Ήθελε να ακούσει τον ήχο της απελπισίας μου
Να βγάλει το πόρισμά της και τη σωτηρία μου
Χαμήλωσα τα μάτια και κοίταξα το πεζοδρόμιο
Όχι ακόμα, είπα, περίμενε λίγο
Και έμεινε εκεί να με κοιτάει
Πλέον το μόνο που έβλεπε ήταν η πλάτη μου
Γυρισμένη σε αυτή, γυρισμένη σε αυτούς, γυρισμένη σε μένα

Ήρθε η κατηφόρα εδώ και χρόνια
Τα δάκρυα τσούζουν τα μάτια μου
Τα νιώθω κόκκινα και κουρασμένα
Ποια είμαι, ρωτάω τις παλάμες μου
Η απάντηση τους αγκαλιά στο πρόσωπο μου
Παρηγοριά στη βροχή των ματιών μου
Και αυτός ο κόμπος στο στήθος
Έχει πλέον παλιώσει και είναι ανυπόφορος
Τι θέλετε από εμένα, ρωτάω ξανά τους τοίχους
Η σιωπή τους με χτυπάει κατα πρόσωπο
Ώστε δεν έχετε να μου πείτε τίποτα

Ήρθε η συνήθεια εδώ και χρόνια
Χώνεται στην αγκαλιά μου σαν μικρό παιδί
Μου λέει πόσο πολύ βολεύεται να είμαστε έτσι
Της λέω ότι μου κάνει κακό
Αυτή μου λέει ότι απλά με κάνει να ξεχνάω την πραγματικότητα
Προσπαθώ να τη σπρώξω μακρυά μου
Αγριεύει και δένει τα χέρια της γύρω μου
Κρύβει το πρόσωπό της στο στήθος μου
Μη με διώχνεις σε παρακαλώ
Σε αγάπησα με τον καιρό
Είμαι τώρα ένα κομμάτι σου, ζω από εσένα
Ναι, αλλά εγώ δε γίνεται να ζω από εσένα, της λέω

Έρχεται η αλλαγή
Με πιάνει από το χέρι και με πάει σε ένα πάρκο
Με τα νεανικά της χέρια μου δείχνει τον κόσμο
Έναν κόσμο που μου κρυβόταν εδώ και χρόνια
Μου δείχνει πως τα δέντρα είναι πράσινα
Πως ο ουρανός είναι γαλάζιος και η θάλασσα μπλε
Μου τα μαθαίνει όλα από την αρχή
Απαλλαγμένα από τη συνήθεια και την καθημερινότητα
Ανοίγει τις παλάμες της και μου δείχνει ένα φυλαχτό
Είναι άσπρο σαν το χιόνι μα συνηθισμένο σαν μια πέτρα
Με αυτό θα με θυμάσαι, μου λέει
Όταν θα νομίζεις ότι όλα είναι ίδια
Θα κοιτάς αυτό εδώ το φυλαχτό
Δεν έχει σημασία που είναι μια απλή πέτρα, θα λες από μέσα σου
Μου το έδωσε η αλλάγη και αυτό το κάνει σημαντικό
Γιατί δεν είναι η υπόσταση που κάνει κάτι διαφορετικό
Αλλά η ιδέα που κρύβεται μέσα του
Η ιδέα αυτού που στο έδωσε, αυτού που το έφτιαξε, και αυτού που το βλέπει
Και κρατώντας το θα ξέρεις ότι κρατάς την αλλαγή στα χέρια σου
Και θα ξέρεις ότι μπορείς να σωθείς

Λόγια ψεύτικα

"Εγώ θα σε περιμένω στα όνειρα μου να δώσεις και εκεί νόημα. Μέσα στο χάος να είσαι μόνο εσύ που θα στέκεσαι δίπλα μου. Όνειρα γλυκά, μη με ξεχνάς ποτέ, ό,τι και να γίνει. Εγώ δεν πρόκειται ο κόσμος να χαλάσει, να το θυμάσαι, και στη χειρότερη στιγμή να θυμάσαι αυτά τα λόγια. Γιατί αυτά τα λόγια είναι η αλήθεια αλλά τείνουμε πάντα να ξεχνάμε τι μας ενώνει. Δε θέλω όμως να το κάνουμε και εμείς. Γι'αυτό πάρε αυτά τα λόγια προς εσένα και βάλε τα καλά καλά κλειδωμένα στην καρδία σου. Και όποτε κάτι σε κάνει να τα ξεχνάς, να ξέρεις ότι τα έχεις κάπου..."

Ξέρει να γράφει ωραία λόγια ο άτιμος, αυτό είναι σίγουρο.
Σας άρεσε κορίτσια; Σας έκανε να ταξιδέψετε; Σας έκανε να αναρωτηθείτε ποιο είναι αυτό το υπέροχο αγόρι; Αυτό που με τόση ευαισθησία εξέθεσε τα συναισθηματά του...
Μήπως σας έκανε να τον ερωτευτείτε; Μήπως σας έκανε να πείτε
"Που είναι αυτά τα αγόρια και εγώ δεν τα βρίσκω;"

Πάρτε τα όλα πίσω. Ό,τι είπατε, ό,τι σκεφτήκατε, ό,τι προλάβατε να ονειρευτείτε.
Γιατί αυτός; Αυτός ο "τύπος" είναι μια απάτη. Τόσο ικανός να υποκριθεί, να κοροιδέψει, να πληγώσει. Τόσο ικανός ηθοποιός που καταλήγει να πείθει και τον ίδιο του τον εαυτό ότι είναι αυτός που υποδύεται. Το στυλ του αγοριού που μόλις τον γνωρίσεις θα πεις "Τι καλό παιδί!". Μετά από λίγο καιρό θα αρχίσεις να σκέφτεσαι ότι είναι και ωραίος, ντύνεται ωραία. Σίγουρα ντύνει τα λόγια του ωραία, ναι.
Αρχίζεις και παρατηρείς ότι είναι καλογυμνασμένος και ότι έχει ωραίο χαμόγελο.
Και μόλις σκεφτείς αυτό το κάτι παραπάνω, τότε ξέρει ότι σε έχει.

Ξέρεις τι με τρελαίνει;
Τι με κάνει ακόμα και σήμερα να απορώ;
Το γιατί τα έκανες όλα αυτά.
Μου είπες "Νόμιζα κι εγώ ότι τα ένιωθα αυτά" και ότι "Εγώ φταίω, όχι εσύ".
Δε μπορείς να φανταστείς πόσο με έκανες και γέλασα με εκείνη σου τη φράση.
Με έκανες να χάσω πάσα ιδέα.
Γιατί με υποτίμησες τόσο πολύ ώστε να νομίζεις ότι αυτά τα λόγια για κάποιο λόγο θα με παρηγορούσαν ή ακόμα χειρότερα, ότι θα πάρουν τις ευθύνες από πάνω σου.
Συγνώμη που στα χαλάω, αλλά τα έκανες χειρότερα.

Τόσο εύκολα όσο τα δημιούργησες, τόσο εύκολα τα διέλυσες.

Ρωτάω εσάς. Εσάς που διαβάζετε τώρα.
Που ίσως να έχετε ταυτιστεί με την μέχρι τώρα πορεία αυτής της ιστορίας.
Τι κάνει έναν άντρα να σε κυνηγήσει, να σε κερδίσει, και ενώ είσαι μαζί του, να ξεκινάει το κυνήγι με άλλους... για άλλες.
Γίνομαι κατανοητή;
Γιατί, για ποιον καταραμένο λόγο, να προσπαθεί να δεθεί τόσο πολύ μαζί σου συναισθηματικά; Γιατί να σου γράφει μικρά και ευαίσθητα κείμενα και...

"Απλά σε σκεφτόμουν.. Κάτι συνήθες πλέον. Θα μου συγχωρήσεις την απλή γλώσσα και την έλλειψη συγγραφικής μαεστρίας. Απλά ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι και μ'έπιασε μια έντονη επιθμία να βρεθώ κοντά σου. Δεν μπορώ όμως. Και πες με κουτό αλλά με το να σου γράψω αυτό, νιώθω πιο κοντά σου. Ό,τι μπορώ κάπως να επικοινωνήσω μαζί σου. Να σου πω ότι νιώθω τώρα, πέντε το πρωί. Δεν έχω πολλά να σου προσφέρω, μόνο αυτά που νιώθω. Ελπίζω να σου αρκούν γιατί με αυτά έχω τολμήσει να σε πλησιάσω και λόγω αυτών σε έχω πλησιάσει. Είμαι εδώ μόνος μου και λέω... όλοι μόνοι μας δεν είμαστε τελικά; Ίσως όχι τελικά.. Για κάποιο λόγο το πιστεύω αυτή τη στιγμή αυτό, ακόμα και αν ίσως πραγματικά δεν είναι αλήθεια, και αυτό λέει πολλά. Και δε με νοιάζει τι ισχύει, και ξέρεις γιατί; Γιατί ισχύει ό,τι νιώθουμε εμέις. Και όχι δεν είμαι μόνος μου. Γιατί μπορεί σωματικά να είμαι έστω τώρα, αλλά ποτέ πνευματικά. Πνευματικά είμαι μαζί σου. Και θέλω να ελπίζω ότι και εσύ πετάς στον ίδιο ουρανό που πετάω εγώ. Φαντάζομαι αυτό που θέλω να πω είναι ότι απλά θέλω να είμαι μαζί σου και εσύ να με θες γιατί είμαι εγώ και γιατί σε θέλω και μόνο γι'αυτό. Δεν ξέρω τι άλλο να πω... Σε θέλω πολύ, πολύ. Φιλιά πολλά."

Για ποιο λόγο να αντιγράψει ένα κείμενο που έγραψε σε μια άλλη κοπέλα και να το στείλει; Γιατί πλέον είμαι σίγουρη ότι δεν το έγραψε για εμένα. Ας υποθέσουμε ότι εμένα δε με νοιάζει, γιατί να πρέπει να μειώνει τη σημασία αυτής της άλλης κοπέλας με ένα copy+paste;
Τη σήμασία που είχε στη ζωή του όταν της έγραψε αυτό το κείμενο...
Και ανάθεμα αν μπορεί να μου απαντήσει κανείς τι σοι άνθρωπος μπορεί να είναι κάποιος που σκορπάει τόσο εύκολα τα συναισθήματα του και τα ψέματά του. Γιατί να διαλέξει να ξοδέψει χρόνο σε μια κοπέλα που δεν είναι καν η μοναδική για αυτόν;
Γιατί να ξοδέψει χρόνο σε πάνω από μία κοπέλα;

Γιατί;

Έρχονται αυτές οι στιγμές λοιπόν που συνειδητοποιώ πόσο λίγο μπορεί να αξίζουν κάποιοι άνθρωποι. Και αξίζουν τόσο λίγο όχι επειδή μου έκαναν κακό, αλλά επειδή δε σέβονται τον ίδιο τους τον εαυτό. Σκορπάνε αγάπη λες και είναι καραμέλες. Την ισοπεδώνουν και παίζουν μαζί της. Κανείς σε αυτή τη ζωή δεν πρέπει να έχει το δικαίωμα να υποτιμάει κάποια συναισθήματα και ακόμα περισσότερο κάποιους ανθρώπους.

Γιατί μπορεί να σε πίστεψα τότε και μπορεί προσωρινά να μου έκανες καλό.
Γιατί μπορεί να έπεσα στην παγίδα σου και εσύ να έκανες το παιχνίδι σου.
Γιατί μπορεί να κοροιδεύεις κάποια άλλη τώρα και εμένα να μη με νοιάζει πλέον τι κάνεις.

Γιατί κάποια μέρα θα αγαπήσεις πραγματικά κάποια και θα καταλάβεις πως είναι να παίζουν μαζί σου.
Γιατί η ζωή τότε θα σου επιστρέψει αυτό που της έδωσες.

Να περνάς καλά.

Όταν σε χτυπάει η αλήθεια κατάμουτρα

Διαβάζοντας διάφορα κείμενα μου εδώ στο μπλοκ, είναι φανερό πως σας παροτρύνω να δείχνετε τα συναισθήματα σας, να ζείτε όπως εσείς νομίζετε ότι είναι σωστό, να μη φοβάστε να ρισκάρετε ακόμα και αν λάβετε το απόλυτο τίποτα. Εξάλλου, όπως λέω συνέχεια, καλύτερα να μετανιώσεις για κάτι που έκανες παρά για κάτι που δεν έκανες.

Ζήστε στο παραμύθι, ταξιδέψτε με το ροζ σύννεφο, αφήστε το να σας πάει μακρυά, εκεί που δε μπορεί να σας πάει η πραγματικότητα. Ζήστε ζωές που υπάρχουν μόνο στη σφαίρα της φαντασίας, βάλτε τα όρια εκεί που εσείς επιθυμείτε, μην ακούτε κανέναν, αγνοήστε τη φωνή που ουρλιάζει απελπισμένα "Θα χτυπήσεις στην πραγματικότητα και πίστεψε με ... το καρούμπαλο δε θα φαίνεται, αλλά θα πονάει".

Ωραία όλα αυτά. Τι γίνεται όμως όταν έρθει το διαβολάκι από την απέναντι πολυκατοικία και μας σκάσει τη φούσκα (στα μούτρα) με την καινούρια του σφεντόνα; Πως άραγε είναι να φεύγεις από το κέλυφος αυτό που σε ταξιδεύει και να είσαι πλέον ευάλωτος στην σκληρότητα της πραγματικότητας;


Όλα είναι ωραία έτσι δεν είναι; Μέχρι που γίνεται κάτι και σου αποκαλύπτει αυτό που όντως συμβαίνει.

Θέλω να γίνω πιο συγκεκριμένη.
Στο υπόσχομαι αυτό είναι το τελευταίο.

Ίσως να περνούσατε καλά. Ίσως να είχατε κάποιο δέσιμο. Ίσως να σε εκτιμούσε. Ίσως να αποτελούσες ένα μικρό κομμάτι της καθημερινότητας του. Και ένιωθες ωραία με αυτό, σου άφηνε περιθώρια να ονειρεύεσαι.

Μέχρι που κάνεις το μεγάλο λάθος. Νόμιζεις ότι μπορείς να έχεις απαιτήσεις. Ακόμα χειρότερα, νομίζεις ότι αυτές τις απαιτήσεις μπορείς να του τις εκμυστηρευτείς. Και για να πιάσεις πάτο, νομίζεις ότι αυτές τις εκμυστηρεύσεις θα τις εφαρμόσει, για κάποιο λογο τον οποίο θυμάσαι μόνο όταν είσαι στο ροζ συννεφάκι.

Ξέρετε τι γίνεται μετά;
Απογοητεύεσαι προσωρινά, νευριάζεις, απελπίζεσαι, μελαγχολείς, αλλά μετά από τρεις μέρες (το ΠΑΡΑ πολύ) επαναφορτίζεις τις μπαταρίες σου, και έχεις απαιτήσεις πάλι. Πως να καταλάβει αυτός ότι απλά θες περισσότερο από αυτόν. ΌΧΙ δεν έχεις απαιτήσεις από αυτόν, απλά τον θες για περισσότερο, πιο για 'σένα.

Δεν υπάρχει καμία ανταπόκριση και εσύ... να το θέσω απλά... ΔΕ-ΝΙΩΘΕΙΣ! Νομίζεις ακόμα ότι θέλει να μιλάτε, ότι απολαμβάνει την παρέα σου, μετά από τόσο καιρό, μετά από τόση έκθεση, μετά από τόσες υπερβολές. Έχεις σημάδια αλλά τα αγνοείς γιατί μέσα σου φωλιάζει η ελπίδα, αυτό το αγγελάκι που όλοι λένε ότι πεθαίνει τελευταίο.

Μέχρι που η πραγματικότητα αποφασίζει να πάρει την κατάσταση (ή το ρόπαλο, όπως θες) στα χέρια της και να σε χτυπήσει κατακούτελα.

Είναι αλλιώς να "ακούς" ότι έχει και άλλη ζωή, πέρα από εσένα, και άλλιώς να το βλέπεις μπροστά σου. Είναι αλλιώς να φαντάζεσαι τι χρώμα μαλλιά μπορεί να έχει και πόσο λεπτή μπορεί να είναι, αν ταιριάζουν και αλλιώς να τη βλέπεις με τα μάτια σου. Ή ακόμα και να μην τη δεις, ακόμα και να μπερδευτείς, η εικόνα αυτή που σε ξεγέλασε και μόνο αυτή, σε βάζει σε σκέψεις.

Ποια είσαι; Τι ρόλο βαράς; Γιατί τον ενοχλείς τόσο καιρό; Υπήρξε απόλυτα ευγενικός και δε σου είπε "Ξέρεις τι Ιριδάκι, ίσως είναι καλύτερα να μην μιλάμε πλέον", ελπίζοντας μάλλον να πάρεις το μήνυμα μόνη σου. Το μυαλό το έχεις εξάλλου. Άσχετα αν το έχεις κλειδώσει σε ένα συρτάρι και έχεις πετάξει το κλειδί στον Έβρο. Που να το βρεις τώρα, ποτέ δεν μπαίνεις σε ένα ποτάμι δύο φορές.

Εκεί που είσαι ζαλισμένη από το χτύπημα σου βλέπεις πλέον τα πράγματα αλλιώς. Θολά μεν, σωστά δε(ν). Βλέπεις ότι δεν είσαι καν ένα μικρό κομμάτι της καθημερινότητάς του, ούυε καν το μικρότερο ροδάκι της άμαξας.
Είσαι ένα τίποτα. Και αυτό το τίποτα πονάει. Εκνευρίζεσαι που δεν το είδες τόσο καιρό. Που άφησες τον εαυτό σου να πιστέψει όλα αυτά τα ψέματα της ελπίδας. Που νιώθεις τόσο ασήμαντη και που τόσο καιρό τον ενοχλούσες. Ό,τι ευκαιρία μπορεί να είχες, την έχασες.
Και το βλέπεις τώρα. Πόσο πονάει.
Πόσο πονάνε όλες αυτές οι σκέψεις που σου έδειχναν ότι νοιάζεται, ότι μπορεί ίσως να σε σκέφτεται όταν βλέπει μια ανοιχτή ντουλάπα ή όταν βλέπει το όνομά σου σε μια ταμπέλα.
Ρωτάς την πραγματικότητα χίλιες δυο ερωτήσεις. Γιατί είπε αυτό τότε, γιατί έκανε εκείνο, αν ήθελε δε θα... ; Και σου έχει μία μόνο απάντηση την οποία δε δέχεσαι.

Τώρα τι κάνεις; Λες ένα "Συγνώμη" και φεύγεις; Φεύγεις; Μπορείς να φύγεις;
Τι κάνεις;
Γράφεις χαζά κείμενα;
Εύχεσαι να τα διαβάσει;
Ελπίζεις ότι θα γίνουν όλα όπως παλιά;
Ελπίζεις να μη γίνει τίποτα και να ξεχαστούν όλα;
Ελπίζεις σε κάποιο αναπάντεχο γεγονός;
Περιμένεις μια απάντηση ή μια κίνηση;


Τι κάνεις;
Τον ενοχλείς κι άλλο ή αφήνεις και τους δυο σας να συνεχίσετε τη ζωή σας;

Ποια είμαι σύμφωνα με τα QUIZ

Σύμφωνα με τα τεστς(ναι βαριέμαι να πατήσω το σιφτ!) που κυκλοφορούν σε κάποιον ιστότοπο (από όπου τα αντιγράφουν τα 15χρονα και τα βάζουν στο φατσοβιβλίο) είμαι όλα τα παρακάτω πράγματα (κοίτα να δεις και δεν μου το είχα!):

Είμαι αρκετά ελκυστική αλλά όχι προς όλες τις κατηγορίες αντρών. Ελκυστική, λέει, με θεωρούν άντρες χαμηλών τόνων. Προσέχω την εμφάνιση μου χωρίς όμως να αφοσιώνομαι και μάλλον είμαι ατίθαση και λίγο αγοροκόριτσο. Η αυτοπεποίθηση μου και η διάθεση μου δε βασίζονται αποκλειστικά στην εξωτερική μου εμφάνιση (ΔΕ ΘΕΛΩ ΣΧΟΛΙΑ ΑΓΑΠΗ!). Έχω βρει την ισορροπία μεταξύ σώματος και πνεύματος (εγώ και οι πολεμιστές στην Ασία!) και δε θα έφτανα ποτέ στα άκρα για την εμφάνιση μου (οι σαλάτες που τρώω κάθε βράδυ το ξέρουν!).

Νιώθω αρκετά άνετα με το σώμα μου (ναι γι'αυτό δε θα με δει παραλία για παραλία φέτος), ξέρω πως δεν είμαι τέλεια αλλά σε γενικές γραμμές δεν τρέφω ανασφάλειες (να ξαναπώ αυτό με την παραλία; όχι; επαναλαμβάνομαι ε; οκ...)

Δεν λέω σχεδόν ποτέ την αλήθεια γιατί σύμφωνα με το γοητευτικό αυτό τεστ θέλω να είμαι συνεχώς αρεστή (απ'όσο ξέρω λέω την αλήθεια, ε Αγάπη;) ενώ είμαι υπερβολική στον σεβασμό που ζητάω από τους γύρω μου. Να προσέχω γιατί στην προσπάθεια μου να κρατήσω ψηλά το επίπεδο του αυτοσεβασμού μου, προσβάλλω τα άτομα που με περιβάλλουν και γίνομαι απόλυτη...

Οι άλλοι για μένα πιστεύουν ότι είμαι πρακτική και προσεκτική, έξυπνη και προικισμένη αλλά γεμάτη μετριοφροσύνη και σεβασμό (κάτσε ρε φίλε, πριν λίγο δε με έλεγες εγωίστρια;). Δεν κάνω εύκολα φίλους λέει (αυτό είναι ίσως το μόνο στο οποίο έπεσε μέσα 100%), είμαι αφοσιωμένη σε όσους έχω και περιμένω το ίδιο και από αυτούς. Λέει ακόμα ότι είναι πολύ δύσκολο να εμπιστευτώ κάποιον γι'αυτό και όταν εμπιστεύομαι κάποιον, τότε αυτή η εμπιστοσύνη κλονίζεται πολύ δύσκολα.

Είμαι περισσότερο κοινωνική σχολιάστρια, παρά κουτσομπόλα (άκουσον, άκουσον!) γιατί μου αρέσει περισσότερο να ακούω παρά να μεταφέρω κουτσομπολιά. Έχω μέτρο ως προς το πόσο χαμηλά μπορεί να φτάσω (λίγο πριν τον πάτο, πατάω στοπ).

Δεν είμαι ιδιαίτερα πνευματικός άνθρωπος καθώς ασχολούμαι μεν με υπαρξιακά προβλήματα και διατίθεμαι να τα συζητήσω με κάποιον αλλά δεν τα ερευνώ παραπέρα.

Γνωρίζω καλά τον εαυτό μου αλλά μερικές φορές παρασύρομαι από το περιβάλλον μου καθώς δεν έχω ξεκαθαρίσει πλήρως κάποια πράγματα.

Η συναισθηματική μου νοημοσύνη είναι αρκετά ανεπτυγμένη αλλά έχει μεγάλα περιθώρια βελτίωσης. Πρέπει να ελέγχω τις ακραίες συναισθηματικές καταστάσεις στις οποίες βρίσκομαι ορισμένες φορές (συγνώμη μαμά για το τηγάνι!) και 8α πρεπει να προσπαθώ περισσότερο να καταλαβαίνω τι νιώθουν οι άλλοι για να καταφέρω να διατηρώ αρμονικές σχέσεις μαζί τους.

Στο τεστ που υποτίθεται ότι θα μάθαινα αν είμαι εξωστρεφής ή εσωστρεφής (όχι ότι δεν το ξέρω, αλλά τσατ να γίνεται!) μου έβγαλε ως αποτέλεσμα ένα κείμενο σε πάπυρο που ανέλυε στα αρχαία ελληνικά την ετυμολογία του εξωστρεφής.. όχι, εντάξει δεν έκανε αυτό, αλλά όντως ανέλυε τις δύο αυτές έννοιες χωρίς να μου λέει σε ποια κατηγορία ανήκω.

Φτάνοντας προς το τέλος(λέμε τώρα), μου είπαν (τα τεστ) ότι ξέρω πολύ καλά πως να χειριστώ ένα ραντεβού στα τυφλά (ναι ναι.. ναι... ουδέν σχόλιον) και ευτυχώς (!) για μένα, δεν έχω υπερβολικές απαιτήσεις (ο Βασίλης ποτέ δεν απάντησε στο αν θέλει ροζ ή μπλε κάλυμμα τουαλέτας.. δεν ξέρω γιατί). Δεν γίνομαι κουραστική (ο Κώστας άραγε με έχει ακόμα μπλοκ;) ή πιεστική στο άλλο άτομο (να θυμηθώ μόλις τελειώσω το κείμενο να στείλω για 54η φορά στον Νίκο). Με συμβουλεύει να συνεχίσω την προσπάθεια γιατί έχω όλες τις καλές προδιαγραφές για να πετύχω το ιδανικό ταίρι (ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ... συγνώμη παραφέρθηκα αλλά.... ΧΑΧΑΧΑΧαχαχαχαχαχαααααααα....)
Α! Να μην ξεχάσω να αναφέρω ότι είμαι πανέτοιμη ΚΑΙ για e-γνωριμίες (για κανονικές γνωριμίες ούτε λόγος!). Είμαι λέει διατεθειμένη να συμπληρώσω το προφίλ μας.. εε.. μου..μπερδεύτηκα, και να συμμετέχω στα 'κοινά' του site (στα κοινά του σάιτ; ΧΑΧΑΧΑΧΑ.. όταν λέμε κοινά; Όπως καθάρισμα των wall, γυάλισμα των likes και καφέ για τους friends;). Όσον αφορά ένα κανονικό ραντεβού λέει ότι έχω υπερβολικές απαιτήσεις (τώρα αυτό πως γίνεται, μην ρωτάτε!) και υπερβολικές αντιδράσεις (ακόμα θα τρέχει ο άλλος...). Πρέπει να ηρεμήσω και να παίρνω τα πρώτα ραντεβού πιο ψύχραιμα (εξάλλου οι χυλόπιτες μια εμπειρία είναι!).

Και τώρα κάτι πραγματικά ενδιαφέρον.
Έχω υπερβολικά πονηρό μυαλό, τόσο πολύ που υπάρχει ο κίνδυνος να με περάσει κάποιος για σεξομανή. Πρέπει να μαζευτώ λιγάκι(λέει)! Δεν μπορούν όλα τα πράγματα σε αυτόν τον κόσμο να περιστρέφονται γύρω από το σεξ (λέει!) και τις σεξουαλικές μου φαντασιώσεις (πάντως όταν έκανα το τεστ για το ποιος χαρακτήρας του Sex and the City είμαι μου έβγαλε τη Μιράντα, όχι τη Σαμάνθα!) Ένα παρόμοιο τεστ έβγαλε ότι είμαι ανοιχτή και πρόθυμη για τα πάντα και ότι αν δεν είναι ακραία, εισπράττω απογοήτευση (θεε μου, είμαι μία σεξ μάνιακ!). Μήπως να βάλω καμιά ταμπελίτσα; Σα δημόσιο κίνδυνο με παρουσιάζει!
Στις σχέσεις μου είμαι αρκετά εχέμυθη και αντιμετωπίζω τον εκάστοτε ερωτικό μου σύντροφο με τη σοβαρότητα που του αναλογεί(ποια είμαι!). Ξέρω να κρατάω τις ισορροπίες καθώς δεν δίνω υπερβολική σημασία σε περιστασιακούς συντρόφους ενώ δίνομαι ολοκληρωτικά σε μια μόνιμη ερωτική σχέση (ναι γι'αυτό ακόμα θέλω να πάω Πάτρα και να δώσω μια ωραία φάπα στον... άσε ας μην εκθέσω κανέναν...). Βλέπω το σεξ σαν μια υπεύθυνη πράξη αλλά μπορώ να ζήσω την ανεμελιά του χωρίς ενδοιασμούς.

Ξέρω πως να φλερτάρω αλλά και πως να ανταποδίδω το φλερτ (εγώ όλα αυτά!) χωρίς να γίνομαι υπερβολική ή κουραστική (μα τι κελεπούρι!). Α! Ξέρω και να απορρίπτω κάποιον ευγενικά όταν δε... γουστάρω. Απορώ γιατί είμαι μόνη μου. Είμαι σίγουρη ότι όλα τα αγόρια που θα διαβάσουν αυτό το κείμενο θα καταλάβουν ότι είμαι μια υπεργαλαξιακή γκομενάρα χωρίς κόμπλεξ και προκαταλήψεις, τα κάνω όλα, είμαι ανοιχτή 24 ώρες το 24ώρο, αλλά άμα δε γουστάρω, θα το θέσω ευγενικά!

Με λίγα λόγια είμαι μια σεξουλιάρικη γκόμενα που δε δίνει ιδιαίτερη προσοχή στο περιτύλιγμα και νιώθει άνετα με την εξωτερική της εμφάνιση. Είμαι εγωίστρια, αλλά έξυπνη και προικισμένη, όχι ιδιαίτερα πνευματικό άτομο και περισσότερο κοινωνική σχολιάστρια. Είμαι έτοιμη για όλων των ειδών τα ραντεβού εκτός τα κανονικά και ξέρω να φλερτάρω και να απορρίπτω το φλερτ.

Αυτά. Έχει να πει κανείς κάτι;



Έλεγα μήπως...

Συναισθήματα

Από μικρή ήμουν ο τύπος της κοπέλας που θέλει να βλέπει ρομαντικές ταινίες όπου η ιστορία πήγαινε κάπως έτσι:
Ο Τομ γνωρίζει τη Σάλι, παίζει παιχνίδι για μερικές μέρες, και μια μέρα γίνεται κάτι, οτιδήποτε, και ο ένας από τους δύο νευριάζει και κόβει επαφές. Και στις δύσκολες αυτές μέρες που είναι χωριστά, καταλαβαίνουν πόσο ερωτευμένοι είναι και τρέχουν πίσω στο άλλο τους μισό λέγοντας τα γνωστά "Ποτέ δεν έχω νιώσει για άλλον όπως για σένα. Όταν είμαι μαζί σου είμαι ο εαυτός μου, δε χρειάζεται να υποκρίνομαι" και μπλα μπλα μπλα...
Ποτέ όμως δεν ήμουν συναισθηματική σαν άτομο. Δε λέω "φιλάκια" όταν κλείνω το τηλέφωνο, δεν κάνω αγκαλίτσες με τις φίλες μου, δε λέω "σ'αγαπώ" σε αγαπημένα πρόσωπα, ούτε καν στη μητέρα μου. Προσπαθω να αποφεύγω τους συναισθηματισμούς και όταν βρίσκομαι σε μια φορτισμένη κατάσταση όπου δεν μπορώ να αποφύγω τα "σιρόπια", το ρίχνω συνήθως στην πλάκα λέγοντας κάτι του στυλ "Εντάξει, κολλήσαμε.. Τέλος, χαχα". Δε ζουζουνιάζω, δε φωνάζω τις φίλες μου "μπισκοτάκι μου", "μικρούλα μου" ή οποιοδήποτε άλλο υποκοριστικό που δεν έχει σχέση με το όνομά τους. Ακόμα και αν βρεθώ σε μια προσωπική στιγμή με κάποιο αγόρι δε μου βγαίνει εύκολα να πω "μωρό μου" ή "ψυχή μου"... Πιο εύκολα θα το έλεγα σε έναν φίλο.

Γι'αυτό και στις ταινίες αυτές δεν καταλάβαινα πως μπορεί να σου λείπει ένα άτομο δυο ώρες από τη στιγμή που ήσασταν μαζί ή πως μπορει να θες τόσο απεγνωσμένα να μιλάς συνέχεια μαζί του...

Μέχρι που συνειδητοποίησα ότι απλά δεν έχω νιώσει αυτά τα συναισθήματα στα οποία αναφέρονται αυτές οι ταινίες. Δεν είχε βρεθεί ποτέ άτομο να με κάνει να τα νιώσω, δεν έχω βρεθεί ποτέ σε τέτοια κατάσταση.
Δεν είχα νιώσει πως είναι να απολαμβάνεις τόσο πολύ την παρέα κάποιου που να θες να τον έχεις συνέχεια κοντά σου, πως είναι να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας σου και να μην τον βαριέσαι, πως είναι να τον θες κάθε μέρα όλο και περισσότερο.
Μέχρι πριν μερικές μέρες. Πριν μερικές μέρες συνειδητοποίησα κάτι. Συνειδητοποίησα ότι υπάρχει ένα άτομο στη ζωή μου που μου δημιουργεί ολα αυτά που προανέφερα. Που θέλω να τον βλέπω κάθε μέρα και όλη μέρα εάν μπορούσα, του οποίου η παρέα με κάνει να ξεχνάω τον υπόλοιπο κόσμο και με κάνει να νιώθω... χμ.. όχι ολοκληρωμένη, αλλά κάτι κοντά σε αυτό.

Μιλάω μαζί του και μία ώρα αφού έφυγε, νιώθω πάλι την επιθυμία να του μιλήσω.
Τον κοιτάω και προσπαθώ να απομνημονεύσω τα χαρακτηριστικά του προσώπου του.
Του μιλάω και έχω άγχος. Όχι άγχος για το αν είμαι αστεία ή ευχάριστη, αλλά άγχος γιατί είναι αυτός. Γιατί είναι αυτός και του μιλάω. Δε χωράνε εξηγήσεις.
Τον σκέφτομαι και προσπαθώ να ανασύρω από τη μνήμη μου τα μάτια του και το χαμόγελό του και στεναχωριέμαι όταν συνειδητοποιώ ότι έχω ξεχάσει το ακριβές σχήμα των χειλιών του. Στεναχωριέμαι που δε θυμάμαι τη χροιά της φωνής του. Τις κινήσεις του όταν είμαι μπροστά του.

Τώρα επιτέλους καταλαβαίνω τι σημαίνει να είναι κάποιος τέλειος για κάποιον άλλο... Ποτέ δεν το καταλάβαινα, για να πω την αλήθεια. Άκουγα να λένε "Είναι τέλειος για μένα!" και έπιανα τον εαυτό μου να σκέφτεται "Μα πως γίνεται αυτο; Δεν αλλάζει η μύτη του, όπως και να τον δεις!". Πεζές σκέψεις.

Ξέρετε τι σημαίνει να είναι κάποιος τέλειος για εσένα; Τι ρωτάω, φυσικά και ξέρετε.
Σημαίνει να σου αρέσουν τα πάντα πάνω του. Και όταν λέω να σου αρέσουν τα πάντα εννοώ να αναγνωρίζεις το ότι ίσως να μην είναι όλα όμορφα, αλλά εσένα να μη σε ενοχλεί. Σημαίνει κάθε ελάττωμα του να το βλέπεις ως προτέρημα. Σημαίνει να μη δίνεις σημασία σε αυτό που δεν αρέσει στον υπόλοιπο κόσμο. Και όταν λέω να μη δίνεις σημασια, όχι από αντίδραση, όχι από εγωισμό, όχι από πείσμα, αλλά επειδή πραγμάτικα δεν βλέπεις κάτι που να σε ενοχλεί. Δεν ειναι απίστευτο; Αναγνωρίζεις ότι έχει αυτό το ελάττωμα, το ξέρεις, το βλέπεις, υπάρχει στα μάτια σου, αλλά μένει εκεί. Δε σε απασχολεί παραπέρα. Γιατί είναι αυτός, γιατί είναι υπέροχος... Είναι για 'σένα, και εσύ για αυτόν, αν γινόταν...

Να, έχουμε να μιλήσουμε μερικές ώρες και μου λείπει...

Ποτέ ξανά δε θα αμφισβητήσω κάτι εφόσον δεν το έχω νιώσει. Δε θα σχολιάσω, δε θα κοροιδέψω, δε θα πω τίποτα.
Γιατί όταν τα λούζεσαι, τότε καταλαβαίνεις τη γλύκα.
Και τότε βλέπεις πως πραγματικά είναι να μην καταλαβαίνει ο άλλος τι νιώθεις.
Γιατί πως να μπεις μέσα σε ένα ερωτευμένο μυαλό;
Είναι γεμάτο κώδικες τους οποίους δεν μπορεί κανείς να σπάσει... και μεταξύ μας; Καλύτερα.
Γιατί τότε θα χανόταν όλη η μαγεία!

Σε όλους τους ερωτευμένους!