Σεβασμός στους ποδηλάτες (ρε μαλάκες)!

Κατέβηκα σήμερα το απόγευμα για μια βόλτα στην παραλία της Θεσσαλονίκης με το ποδήλατο. Γενικότερα τους τελευταίους μήνες αποφάσισα να χρησιμοποιώ το ποδήλατο, είτε για να πηγαίνω σχολή είτε για να πηγαίνω καμιά βόλτα, κυρίως για γυμναστική.

Χαίρομαι ιδιαίτερα που άρχισαν να γίνονται ποδηλατόδρομοι στους δρόμους γιατί, ειδικά στη Θεσσαλονίκη, είναι επικίνδυνο για κάποιον που δεν ξέρει και τόσο καλά να κινείται στους δρόμους, να κάνει ποδήλατο σε δρόμους όπως η Βασσιλίσης Όλγας ή η Εγνατία. Καλά, εκεί είναι επικίνδυνο και για τους οδηγούς αυτοκινήτων, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Όσο έμενα Χανιά δεν είχα άγχος στους δρόμους γιατί δεν υπάρχει αυτή η τρέλα ούτε η ίδια κίνηση με τη Θεσσαλονίκη. Λογικό, μιας και μπροστά στη Θεσσαλονίκη, τα Χανιά είναι χωριό.
Οπότε μόλις ήρθα Θεσσαλονίκη έπαθα μια μικρή φρίκη με όλο αυτό το σαματά.

Κλείνοντας την παρένθεση, να συνεχίσω λέγοντας για τη σημερινή βόλτα μου στην παραλία (για όποιον μη-Θεσσαλονικιό διαβάζει, όταν λέω παραλία δεν εννοώ τη θάλασσα με την αμμουδιά, εννόω το μέρος εκείνο που είναι ο Λευκός Πύργος. Το'χουμε;).
Στην αρχή της διαδρομής από το σπίτι μου για την παραλία αναγκαστικά πηγαίνω από το δρόμο, εκτός εάν υπάρχει κάποιο αρκετά μεγάλο πεζοδρόμιο στο οποίο να μπορώ να ανέβω. Μόλις όμως έχω την ευκαιρία να βγω στην παραλία, πηγαίνω αμέσως γιατί νιώθω ότι αν μείνω έστω και λίγο παραπάνω στο δρόμο θα καταλήξω χωρίς κεφάλι ή χωρίς κάποιο άκρο μου. Μάλιστα κάθε φορά που φτάνω στην παραλία σκέφτομαι "Ευτυχώς ζω ακόμα". Εντάξει, σίγουρα υπερβάλλω, αλλά μερικές φορές η κίνηση είναι τόσο μεγάλη που αγχώνομαι.

Σήμερα λοιπόν ξεκινώντας τη βόλτα μου είχα κυρίως άγχος για τον καιρό γιατί είναι συννεφιασμένος και σκεφτόμουν τι θα έκανα εάν άρχιζε να βρέχει. Στο μέρος της παραλίας από το Μέγαρο Μουσικής έως το Λευκό Πύργο δεν συναντώ ιδιαίτερο πρόβλημα με τους πεζούς καθώς η παραλία είναι τεράστια και το να περπατάει κάποιος στον ποδηλατόδρομο είναι το λιγότερο προκλητικό. Να αναφέρω εδώ ένα άσχετο περιστατικό: Εκεί που έκανα ποδήλατο περνάνε από δίπλα μου με τις μηχανές κάτι αστυνομικοί, και βλέπω ένα σκυλί να τους παίρινει από πίσω και να τους γαβγίζει. Εκτός του ότι ο ένας αστυνομικός προσπάθησε να το κλοτσήσει, κάτι που με εκνέυρισε και με έκανε να θέλω να του πω δυο φωνήεντα, συνειδητοποίησα ότι στη χώρα αυτή και τα σκυλιά έχουν την ίδια άποψη με εμάς για τα συγκεκριμένα άτομα. Δεν είναι όλοι οι αστυνομικοί γουρούνια, ξέρω ξέρω...

Καθώς πλησίαζω λοιπόν στο Λευκό Πύργο και η παραλία όλο και στενεύει, αρχίζουν τα προβλήματα.
Καταρχήν ο καθένας πετάγεται στο δρόμο όποτε του την καπνίσει, χωρίς να κοιτάξει εάν έρχεται κανείς, χωρίς να φροντίσει ουσιαστικά για την προσωπική του ασφάλεια, αν θεωρήσουμε ότι τους ποδηλάτες τους έχει χεσμ.... γραμμένους.
Κάτι κοπελίτσες σήμερα ήθελαν να βγάλουν φωτογραφία με τη θάλασσα και που είναι το πιο κατάλληλο μέρος να στηθούν; Ο ποδηλατόδρομος φυσικά! Ένα ζευγαράκι είχε ορέξεις να ανταλλάξει σάλια και που είναι το πιο κατάλληλο μέρος για να γίνει αυτό; Ο ποδηλατόδρομος φυσικά! Τελικά αυτό δεν είναι ποδηλατόδρομος! Είναι ο διάδρομος για όλες τις δουλειές! Θες να φασωθείς; Μπες στον ποδηλατόδρομο! Θες να πηγαίνεις πιο αργά και απο τις κότες; Μπες στον ποδηλατόδρομο! Θες να πετάξεις χαρταετό; Μπες στον ποδηλατόδρομο, βρε αδερφέ!

Νομίζω πρέπει να αλλάξω τακτική. Από 'δω και πέρα κάθε φορά που θα είναι κάποιος στον ποδηλατόδρομο θα αφηνιάζω, θα αναπτύσσω τρελή ταχύτητα και θα ουρλιάζω "ΔΕΝ ΕΧΩ ΦΡΕΝΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΤΕ ΟΟΟΛΟΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ" ενώ θα φαίνομαι διαβολικά διαταραγμένη και θα υποφέρω από έντονη σιελόρροια. Μετά θέλω να δω ποιος από αυτούς που θα έχουν αυτή την υπέροχη εμπειρία, θα τολμήσει να ξαναπερπατήσει εκεί πάνω. ΚΑΡΒΟΥΝΑ ΘΑ ΒΑΛΩ!

Ας σοβαρευτούμε όμως...
Δεν είπαμε να μην περπατάτε στον ποδηλατόδρομο, δεν είπαμε να φοβάστε να τον πλησιάσετε στα 5 μέτρα, απλά να προσέχετε. Να προσέχετε όταν τον διασχίζετε, όταν στέκεστε σε αυτόν και σε καμία περίπτωση και για κανένα λόγο να μην μένετε εκεί πέρα πάνω από μερικά λεπτά. Στην τελική, όπως είπα και πιο πάνω, πρόκειται για τη δικιά σου σωματική ακεραιότητα, όχι τη δικιά μου. Εγώ το πολύ πολύ να πέσω από το ποδήλατο. Εσύ που θα πέσει το ποδήλατο πάνω σου, πίστεψε με, θα πονέσεις περισσότερο. Καταλαβαίνω ότι στο σημείο της παραλίας μετά τον Λευκό Πύργο και έως το Λιμάνι είναι πολύ στενό, και με τους μαύρους να πουλάνε τις τσάντες-μαιμούδες και τα πλαστικά αθλητικά γίνεται ακόμα πιο δύσκολη  η κατάσταση, αλλά προσπαθείτε τουλάχιστον να μένετε όσο λιγότερο γίνεται.
Να σημειώσω και κάτι τελευταίο που ίσως να μην έχει περάσει από το μυαλό σας. Όταν πετάγεστε ξαφνικά ή όταν απλά περπατάτε στον ποδηλατόδρομο, και θα έρθω εγώ και θα αναγκαστώ να σε προσπεράω, θέτω σε κίνδυνο τρία άτομα. Τον εαυτό μου, εσένα καθώς και κάποιον που ίσως εκείνη τη στιγμή ήθελε να προσπεράσει εμένα. Δεν μπορώ να κάνω ελιγμούς εκεί μέσα όποτε μου την καπνίσει, όπως και εσύ που είσαι οδηγός φαντάζομαι ξέρεις ότι δεν μπορείς να κάνεις ελιγμούς μέσα στον δρόμο όποτε σου την καπνίσει.

Κλείνω το κείμενο λέγοντας ότι είναι λογικό οι περισσότεροι να μην σκέφτεστε ότι δεν πρέπει να περπατάτε στον ποδηλατόδρομο. Είναι θέμα νοοτροπίας, ανατροφής, εκπαίδευσης. Η Ελλάδα δε μας έμαθε να σεβόμαστε τους ποδηλάτες, όπως δε μας μαθαίνει να σεβόμαστε τους άλλους ακόμα και στο δρόμο. Η Ελλάδα όμως είμαστε εμείς. Αν ξεφύγουμε λίγο από το τι έχουμε μάθει και το πως έχουμε βολευτεί, θα βελτιωθούν πολλά πράγματα. Και μπορεί ο σεβασμός στον ποδηλάτη να σας φαίνεται κάτι πολύ ασήμαντο και μικρό για να αποτελέσει διαφορά σε μια κοινωνία, αλλά τα πάντα από κάπου ξεκινάνε. Το θέμα του σεβασμού και της εκπαίδευσης ξεκινάει πολύ πιο πριν και επεκτείνεται σε πάρα πολλά θέματα της καθημερινής μας ζωής.

Αυτό που δεν παραδέχεσαι, αυτό είσαι

Τις προάλλες που ήμουν online (μα πως τα μιλάω τα αγγλέζικα) στο facebook άφησα ένα σχόλιο στον τοίχο μια φίλης. Κάτι του στυλ "Πωπω θυμάσαι που το είπε αυτό;..." και στη συνέχεια έγραψα μια φράση που είχε πει πριν από πολύ καιρό ένα συγκεκριμένο άτομο. Στη συνέχεια θυμήθηκα ένα αστείο που κάνουμε μεταξύ μας για έναν πρώην της και της το πόσταρα κι αυτό. Η απάντηση της ήταν "Σταμάτα να spammareis το προφίλ μου". Αρχικά μου την έδωσε γιατί εγώ πλάκα προσπαθούσα να κάνω, και σιγά το spam δηλαδή, αλλά στη συνέχεια έκανα πλάκα αποκαλώντας την 'snob'. Μου είπε "Δεν είμαι σνομπ, αν ήμουν δε θα απαντούσα καν". Δικαιολογίες σκέφτηκα, αλλά δεν απάντησα γιατί όντως έκανα πλάκα, οπότε δεν είχε νόημα (δεν είχα και ιδιαίτερη όρεξη). Με αφορμή αυτό το περιστατικό όμως, μου ήρθε η ιδέα για αυτό το κείμενο.

Έχει τύχει πολλές φορές να αποκαλέσω κάποιον κάτι και να γυρίσει να μου πει "Μα δεν είμαι έτσι απλά είμαι αυτό αυτό και αυτό" ουσιαστικά λέγοντας τον ορισμό αυτού το οποίο τον/την αποκάλεσα. Έχει τύχει και με ΄μένα το ίδιο, δηλαδή να μου πουν κάτι και να το αντικρούσω δίνοντας ουσιαστικά τον ορισμό του. Για παράδειγμα έχω μια φίλη που με λέει συνέχεια γκρινιάρα. Τι πω "Κρυώνω", τι πω "Με πονάει η μέση μου", τι πω "Δε μ'αρέσει αυτή η μπλούζα" θα γυρίσει να με πει γκρινιάρα. Εκτός από το ότι με εκνευρίζει απίστευα όταν το κάνει, γιατί ειλικρινά δεν το λέει μόνο όταν όντως γκρινιάζω αλλά ΠΑΝΤΑ, γυρνάω και της λέω "Μα δεν είμαι γκρινιάρα, απλά όταν με ενοχλεί κάτι το λέω!". Όμως αν τυχαίνει να σε ενοχλούν τα πάντα και πάντα να το λες, ουσιαστικά είσαι γκρινιάρα. Η αλήθεια είναι πως ούτε τώρα παραδέχομαι ότι είμαι γκρινιάρα, αλλά φαντάζομαι ότι η περίπτωση μου μοιάζει με αυτό που προσπαθώ να περιγράψω. Επίσης να πω ότι τελευταία το μπλόγκερ με εκνευρίζει πάρα μα πάρα πολύ, όλο αργεί, και χθες γιατί έβρεχε που κατέβηκα εγώ στο κέντρο; Και ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΣΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΜΟΥ; ΜΑΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ....έλα λίγο που σε θέλω κάτι...

Σίγουρα σας έχουν ονομάσει πράγματα που δεν μπορείτε και δε θέλετε να αποδεχτείτε, αλλά το κακό είναι ότι κατα βάθος αυτή είναι η πικρή αλήθεια που τσούζει (χωρίς να σ'αρέσει). Για παράδειγμα θα πεις στην πλατινέ κολλητή σου που βάζει ζώνες αντί για φούστες ότι "ξέρεις κάτι... ντύνεσαι σαν τσούλα" και θα γυρίσει να σου πει "δε ντύνομαι σαν τσούλα, απλά βάζω ρούχα που αναδεικνύουν αρκετά τα προσόντα μου". Και μετά κάθεσαι και σκέφτεσαι επί μία ώρα να βρεις τη διαφορά σε αυτό που είπες εσύ και σε αυτό που είπε αυτή. Ή λες σε μια καλή φίλη ότι  είναι εγωκεντρική και σου απαντάει "Εγώ; ΕΓΩ ΕΓΩΚΕΝΤΡΙΚΗ; Απλά μ'αρέσει να τραβάω την προσοχή! Και στην τελική τι σημαίνει που συνέχεια παρεξηγώ αυτά που λένε οι άλλοι και νομίζω ότι μιλάνε για 'μένα; Όπως τις προάλλες που ο Νίκος έλεγε ότι έχει μια φίλη πανέμορφη αλλά και πανέξυπνη...". Μα κούκλα μου.. Μόλις έδωσες τον ορισμό του εγωκεντρισμού καλύτερα κι από τον Μπαμπινιώτη! Δίπλα στην λέξη "εγωκεντρικός" έχει τη φωτογραφία σου, πως το λένε!

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως θα ήταν καλό να αναγνωρίζουμε ποιοι είμαστε και να μην φτάνουμε τους φίλους μας στα όριά τους όταν προσπαθούν να μας δείξουν κάποια πράγματα. Δηλαδή τι νόημα έχει να αποφύγεις να παραδεχτείς αυτό που είσαι; Είναι κομμάτι του εαυτού σου, είναι εσύ, χωρίς αυτό δεν είσαι αυτός που είσαι. Και στην τελική εάν σε ενοχλεί τόσο πολύ, άλλαξε το. Σίγουρα δεν είναι εύκολο να κάνουμε αντικειμενική κριτική στον εαυτό μας, γι'αυτό όμως υπάρχουν οι φίλοι. Και αν ορισμένοι φίλοι σου επιμένουν να σου βάζουν μια συγκεκριμένη ταμπελίτσα, πάει να πει ότι ίσως έχουν δίκιο και ότι ίσως πρέπει να σταματήσεις να είσαι such a pain in the ass!

Όνειρο ήτανε...(6 και τελευταίο)

Στεκόμαστε έτσι ακίνητοι για κάποια ώρα έως ότου έρχεσαι και στέκεσαι δίπλα μου. Κοιτάμε και οι δύο τη θάλασσα. Τη θάλασσα... θα έπρεπε να με χαλαρώνει αλλά αντίθετα με πνίγει. Γυρνάς και με κοιτάς σιωπηλά. Με πλησιάζεις και με κοιτάς κατάματα. Νιώθω το σώμα μου αδύναμο και αγχώνομαι στη σκέψη του τι μπορεί να ακολουθήσει. Κλείνεις το πρόσωπό μου στα χέρια σου και πλησιάζεις ακόμα περισσότερο. Μετά από δύο δευτερόλεπτα ατελείωτης σιωπής, με φιλάς. Με φιλάς και απομακρύνεσαι γρήγορα για να δεις αντίδραση. Νιώθω τους παλμούς μου να τρελαίνονται και την αναπνοή μου να επιταχύνεται. Με ξαναφιλάς και αυτή τη φορά με αγκαλιάζεις. Νιώθω τα μάτια μου υγρά και τα χείλη μου να τρέμουν. Σταματάς και με παρατηρείς ξαφνιασμένος.


-Τι έγινε; με ρωτάς ανήσυχα
-Είχες τόσες πολλές ευκαιρίες, λέω στεναχωρημένη. Τόσους μήνες που ήμουν ερωτευμένη μαζί σου, που σου το έδειχνα με κάθε δυνατό τρόπο που υπάρχει. Αλλά, όχι, τότε διάλεξες να με διώξεις. Και περίμενες τι; Ό,τι όποια στιγμή και να έρθεις θα με βρεις εκεί; Ό,τι τι; Θα μείνω για πάντα κολλημένη μαζί σου; Σίγουρα αποτελείς κεφάλαιο στη ζωή μου, δε θα σε ξεχάσω ποτέ, αλλά δεν μπορείς πάντα να ασκείς επιρροή πάνω μου...


Απομακρύνομαι και κατευθύνομαι προς το αμάξι. Με πλησιάζεις και με σταματάς.


-Μπορώ να απαντήσω σε όλα όσα μου είπες; με ρωτάς
-Φυσικά, σου λέω και στέκομαι περιμένοντας να σε ακούσω.
-Έχεις δίκιο, δεν έπρεπε να θεωρώ πως όποτε και να θέλω θα σε βρίσκω διαθέσιμη. Δεν ξέρω πόσο ειλικρινές θα ακουστεί αυτό, αλλά ένιωθα πράγματα για 'σένα παλιά. Όταν είχαμε πρωτογνωριστεί... Όχι, κάτσε μην ξεφυσάς. Άκουσε με! Ισχύει. Άσχετα αν δεν έδωσα να το καταλάβεις. Και τώρα που είμαι πλέον μόνος, τα ξαναθυμήθηκα όλα. Και τα ξαναένιωσα. Αλήθεια.


Νιώθω την καρδιά μου να βουλιάζει στο στήθος μου λες και κρεμόταν από μια κλωστή η οποία μόλις κόπηκε. Το μόνο που κρατούσε αυτή την κλωστή ήταν η πεποίθηση ότι εσύ δε θα μπορούσες να νιώσεις ποτέ κάτι για 'μένα. Και τώρα ξαφνικά μου τα καταρρίπτεις όλα. Όλα εκείνα τα κείμενα και όλα εκείνα τα βράδυα με τις κολλητές που ήταν αφιερωμένα στο να αποκρυπτογραφήσω τη συμπεριφορά σου.
Με τα χίλια ζόρια, λέω για πρώτη φορά στη γνωριμία μας αυτό που πραγματικά θέλω να πω χωρίς να φοβάμαι αν σε χάσω:


-Άργησες. Λυπάμαι, ειλικρινά λυπάμαι. 


Μένουμε για λίγο να κοιταζόμαστε, εγώ με βουρκωμένα μάτια και εσύ τόσο σοβαρός όσο δε σε έχω δει ποτέ. Η καρδιά μου σκίζεται σε χίλια κομμάτια, σχεδόν την ακούω. Χαμηλώνω το κεφάλι και παίζω με ένα σκουπιδάκι στο έδαφος.


-Μήπως θα ήταν καλύτερα να γυρίσουμε, σε ρωτάω.


Χωρίς να απαντήσεις, με γρήγορα και νευρικα βήματα μπαίνεις στο αμάξι. Σε ακολουθώ και μπαίνω κι εγώ. Η σιωπή στη διαδρομή είναι τρομακτική, οπότε ανοίγω το ραδιόφωνο για να σπάσει λίγο η άσχημη αυτή ατμόσφαιρα. Δεν αντιδράς καθόλου, δεν αποσπάς ούτε για δευτερόλεπτο το βλέμμα σου από τον δρόμο. Δάκρυα πολιορκούν τα μάτια μου, αλλά προσπαθώ με όσες αντοχές έχω να τα συγκρατήσω. Δεν ξέρω γιατί στεναχωριέμαι τόσο πολύ. Γιατί επιτέλους κατάφερα να βρω τη δύναμη να σε διώξω ή γιατί σε χάνω για εκατοστή φορά; Σου γυρνάω την πλάτη και ακουμπάω στο κάθισμα με τον ώμο μου. Κοιτάω από το παράθυρο διάφορα ζευγάρια και αναρωτιέμαι αν βρήκαν ο ένας τον άλλο εύκολα ή αν, όπως κι εγώ, έπρεπε να περάσουν από καταιγίδες για να βρουν τη λιακάδα.
Φτάνουμε στο σπίτι μου, παρκάρεις, σβήνεις τη μηχανή και στέκεσαι ακίνητος κοιτώντας το δρόμο μπροστά. Σε κοιτάω χωρίς να πω τίποτα και μετά από μερικά δευτερόλεπτα πιάνω το χερούλι για να ανοίξω την πόρτα αλλά με διακόπτεις.


-Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μπορούμε να προσπαθήσουμε! Δεν έχουμε προσπαθήσει καν να είμαστε μαζί! Δεν.. δεν έχουμε προσπαθήσει... λες και ξεφυσάς.
-Εσύ δεν έχεις προσπαθήσει, σου λέω και σε κοιτάω στα μάτια. 
-Νομίζω καταλαβαίνω έστω και λίγο πως ένιωσες. Το να θες κάτι, επειδή απλά το θες, να είναι τόσο κοντά σου, αλλά να μη σου δίνεται...
-Χ., σου λέω και βάζω την παλάμη μου στο μάγουλό σου, μην στεναχωριέσαι. Σε λιγότερο από έναν μήνα θα βρεις μια κοπέλα να απασχοληθείς. Δεν είναι ότι έπαιξα και τόσο σημαντικό ρόλο στη ζωή σου. Απλά τώρα ξέρεις τι έχεις πάθει; Είσαι σαν τα παιδάκια που θέλουν παγωτό και το θέλουν τη στιγμή που το ζητάνε. Δεν είναι ότι το παγωτό είναι τόσο σημαντικό στη ζωή τους ούτε ότι το παγωτό συγκεκριμένα είναι η αγαπημένη τους λιχουδιά. Απλά έρχεται αυτή η στιγμή που τους κολλάει στο μυαλό και δεν ηρεμούν μέχρι να το πάρουν. Και μόλις το φάνε, μετά συνειδητοποιούν ότι μπορούσαν να ζήσουν και χωρίς αυτό. Αυτό είμαι εγώ για 'σένα. Θα πας σπίτι σου, θα ξαπλώσεις, θα το σκεφτείς ίσως μια μέρα ακόμα, και μετά θα ξεχαστείς. Γι' αυτό μην το κάνεις ακόμα πιο δύσκολο απ'ό,τι ήδη είναι για 'μένα, γιατί εσύ για μένα δεν είσαι παγωτό. Δεν είσαι ένα καπρίτσιο. Είσαι κάτι πολύ σημαντικό που με έκανε χίλια κομμάτια. Σταμάτα λοιπόν να κάνεις σα μικρό παιδί. 


Παίρνω την τσάντα μου από το πίσω κάθισμα και ανοίγω την πόρτα. Νιώθω το χέρι σου στο δικό μου να με τραβάει προς το μέρος σου. Με φιλάς σχεδόν βίαια, αλλά στη συνέχεια το φιλί γίνεται απαλό και ήρεμο. Με κοιτάς στα μάτια και μου ζητάς βουβά συγνώμη. Γνέφω θετικά, ανοίγω την πόρτα και φεύγω. Μένω να στέκομαι στο πεζοδρόμιο μέχρι να χάσω το αμάξι σου από τα μάτια μου.
Μια γλυκιά μελαγχολία με κατακλύζει και καταρράκτες κυλάνε από τα μάτια μου. Αφού έκανα το σωστό, γιατί πονάω τόσο πολύ; Γιατί νιώθω μια αφοπλιστική επιθυμία να ουρλιάξω το όνομά σου και να σε παρακαλέσω να γυρίσεις πίσω; Γιατί θέλω τόσο απεγνωσμένα να πάρω πίσω όλα όσα είπα και να σου δώσω αυτή την ευκαιρία που τόσο έντονα επιθυμούσες;


Μπαίνω στο ασανσέρ και βλέπω στον καθρέπτη τα μουτζουρωμένα μάτια μου γεμάτα δάκρυα. Ευτυχώς στο σπίτι όλοι κοιμούνται οπότε δε χρειάζεται να δίνω εξηγήσεις ούτε να κρύβομαι. Με γρήγορα βήματα κατευθύνομαι προς το δωμάτιο μου και ξαπλώνω στο κρεβάτι όπως είμαι. Ντυμένη και βαμμένη... σχεδόν. 
Λίγο πριν με πάρει στην αγκαλιά του ο Μορφέας, νιώθω την δικαίωση να μου χτυπάει την πόρτα. Επιτέλους έφυγες από τη ζωή  μου και ήμουν εγώ που σε έδιωξα. Σε έδιωξα για αυτό το βράδυ, για αυτό το μήνα, για πάντα; Δεν ξέρω. Ξέρω ότι πλέον δεν μπορείς να με επηρεάσεις ούτε να μου αλλάξεις γνώμη, όσα φιλιά κι αν μου δώσεις. Σε λατρεύω, αλλά αυτός ο καταραμένος καθρέπτης έχει γίνει θρύψαλλα και δεν κολλάει. Όσο και να προσπαθήσω να τον κολλήσω, πάντα βλέπω τις ρωγμές στην αντανάκλασή σου.
Δε μετανιώνω. Όχι ακόμα τουλάχιστον. Μπορεί να ήμουν παράφορα ερωτευμένη μαζί σου, αλλά την αξιοπρέπεια μου την είχα κάνει χαλί. Είχα ξεπεράσει τον εαυτό μου. 
Ελπίζω να είχα δίκιο σε όσα είπα και να μην είμαι σημαντική για 'σένα. Ακόμα και τώρα δε θέλω σε καμία περίπτωση να πληγωθείς. Θέλω να ξαπλώσεις και να σκέφτεσαι τη μορφή μου χαμογελαστή, σαν μια ωραία ανάμνηση. Έτσι θα σε σκέφτομαι και εγώ.


Και που ξέρεις, μπορεί κάποτε να συναντηθούμε σε κανένα πάρτυ γενεθλίων. Όταν θα έρθεις σπίτι μου να πάρεις το γιο σου από το πάρτυ του συμμαθητή του. 
Τότε θέλω να θυμηθούμε τα καλά και τα ωραία.


Μέχρι τότε, καλά να περνάς.


_____________________________________________________________

ΜΕΓΑΛΟ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Το παρακάτω κείμενο δεν πρόκειται για αληθινή ιστορία. Χρονολογικά τοποθετείται τον Αύγουστο που μας έρχεται. Πρόκειται για ένα όνειρο. Από αυτά τα όνειρα που βλέπουμε με τα μάτια ανοιχτά. Υπάρχουν πραγματικά γεγονότα μέσα και τα άτομα που αναφέρονται είναι αληθινά. Απλά πολλά από αυτά που αναφέρονται δεν έχουν συμβεί, δε συμβαίνουν και δε θα συμβούν ποτέ.

Όνειρο ήτανε...(5)

Δεν απαντάω, ούτε σχολιάζω κάτι. Στέκομαι αμίλητη και σε κοιτάω. Νιώθεις το βλέμμα μου να σε τρυπάει; Γιατί αυτό προσπαθώ να κάνω. Προσπαθώ να φορτώσω τόσους μήνες απογοήτευσης και τόσα βαριά συναισθήματα στο βλέμμα αυτό. Τόσες θάλασσες και τόσα νεύρα που μου προκάλεσες με την ανεξήγητη συμπεριφορά σου, προσπαθώ να στα μεταδώσω χωρίς λόγια. Ελπίζω να τα καταφέρνω γιατί δεν ξέρω πως αλλιώς θα μπορούσα να τα εκφράσω χωρίς λέξεις.


-Όλα ξεκίνησαν από εκείνο το μήνυμα στο κινητό, λες και κοιτάς τη θάλασσα.


Συνεχίζω να σε κοιτάω αμίλητη αλλά νιώθω ένα κύμα εκνευρισμού και έντασης να με πλησιάζει. Όσο κι αν νόμιζα ότι τα άφησα πίσω όλα αυτά, να'τα πάλι μπροστά μου. Όλες εκείνες οι συζητήσεις με τις φίλες μου που νόμιζα ότι βρίσκονται στον κάδο ανακύκλωσης, ξαφνικά ανασύρονται και φέρνουν στο μυαλό μου όλους αυτούς τους λόγους που με έκαναν να σε 'μισήσω'. Θέλω να βγω από το αμάξι και να περπατήσω μέχρι το σπίτι μου αλλά νιώθω πως η απάντηση για αυτό το γιατί που με βασάνιζε τόσο καιρό είναι μερικές λέξεις παρακάτω...


-Το είδε πρώτα αυτή γιατί εγώ ήμουν στην τουαλέτα. Γενικότερα ποτέ δεν της είχα δώσει δικαιώματα για να με αμφισβητεί οπότε βλέποντας αυτό το μήνυμα αναρωτήθηκε τι συμβαίνει. Της είπα όλη την ιστορία, και φαντάζομαι καταλαβαίνεις τι εννοώ με αυτό, αλλά όπως ήταν επόμενο δεν καθησυχάστηκε καθόλου. Ήθελε να σε πάρει τηλέφωνο αλλά δεν την άφησα. Ήξερα τι θα έκανε. Προσπάθησα να την ηρεμήσω εκείνο το βράδυ αλλά έλεγε ότι δεν θα σταματούσε μέχρι να δώσω ένα τέλος σε όλη αυτή την ιστορία. Ήθελα να αποφύγω να δώσω τέλος αλλά επέμενε. Κατάφερα να την συγκρατήσω μέχρι την επόμενη το απόγευμα, τότε δηλαδή που σου έστειλα και το μήνυμα. Ήταν σχεδόν από πάνω μου οπότε δεν είχα τη δυνατότητα να  σου γράψω πολλές εξηγήσεις.


Νιώθω τη θερμοκρασία του σώματός μου να ανεβαίνει, κάτι που με κάνει να νιώθω ιδιαίτερα άβολα μιας και η θερμοκρασία είναι ήδη αρκετά υψηλή λόγω της εποχής. Δεν βγάζω μιλιά αν και νιώθω να με πνίγει το δίκιο μου. Θα περιμένω να τελειώσεις την υπεράσπισή σου. Ή έτσι νομίζω.


-Όταν διάβασα το τέλος του μηνύματός σου όπου έλεγες ότι δε θα ξαναεπικοινωνήσεις, το πίστεψα. Εννοώ φαινόταν ότι το εννοούσες, ήσουν πληγωμένη και νευριασμένη μαζί. Στεναχωρήθηκα που σε έκανα να νιώσεις έτσι και μέσα μου ήξερα ότι δεν ήμουν απόλυτα σωστός...


Απόλυτα; Απόλυτα σωστός; Νομίζω ότι δεν τα λες σωστά, φίλε μου. Δεν ήσουν καθόλου σωστός είναι η σωστή πρόταση. Και να σου πω γιατί; Γιατί ήξερες πως ένιωθα αλλά θεώρησες σωστό να παίξεις με αυτό. Θεώρησες σωστό να τονώσεις την αυτοπεποίθησή σου για μια βραδιά και μετά μάλλον θεώρησες πάλι σωστό να με ξεφορτωθείς με αυτόν τον άκομψο τρόπο. Αυτή είναι η αλήθεια. Αλλά προς το παρόν δε θα πω τίποτα και θα σε αφήσω να συνεχίσεις παραμένοντας σιωπηλή.


-Μια μέρα που μπήκαμε στο προφίλ μου στο facebook, δεν θυμάμαι ακριβώς πως έγινε, σε είδε στα εισερχόμενά μου. Νευρίασε πάρα πολύ και με ρώτησε γιατί σε έχω ακόμα φίλη. Λέει αφού δε θα προχωρήσει ποτέ το θέμα μεταξύ μας και δε μπορούμε να μιλάμε πλέον λόγω της κατάστασης που επικρατεί, γιατί να σε έχω φίλη; Ουσιαστικά αυτή σε διέγραψε αλλά και εγώ δεν έκανα κάτι για να την εμποδίσω. Ήμουν ερωτευμένος μαζί της και ήθελα να στηρίξω τη σχέση που είχαμε. Έχεις δίκιο αν σκεφτείς ότι δεν σε νοιάστηκα. Αλλά έλα και λίγο στη θέση μου...


Ξαφνικά ησυχία.


-Περιμένεις να πω κάτι; σε ρωτάω
-Ναι, θα ήθελα να ακούσω τη γνώμη σου σε όλα αυτά, μου λες.
-Τελείωσε και θα σου την πω, λέω και χαμογελάω.
-Καλά τότε... Θα αναρωτιέσαι γιατί σε απέκλεισα. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελα να καταλάβεις ότι σε διέγραψα. Ήθελα να θεωρήσεις ότι έσβησα τελείως το προφίλ μου για να μην δημιουργηθούν περαιτέρω θέματα. Στο άλλο προφίλ, μιας και το είχες απενεργοποιημένο, δε μπορούσα να σε βρω, οπότε σε είχα φίλη αναγκαστικά. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα μπεις να με ψάξεις με το άλλο. Ήλπιζα να μην το κάνεις.


Έχω ακουμπήσει πλέον την πλάτη μου στο κάθισμα, έχω σταυρώσει τα πόδια μου και τα χέρια μου και κοιτάω τη θάλασσα. Δε χάνω ούτε λέξη και με κάθε παραπάνω δικαιολογία νιώθω τη διάθεσή μου να γίνεται όλο και περισσότερο επιθετική απέναντί σου.


-Μετά τα πράγματα έγιναν άνω κάτω. Μου έστειλες εκείνο το τεράστιο μήνυμα στο οποίο δεν ήξερα και δεν ήθελα να απαντήσω. Μετά σε διέγραψα. Μετά σε ξαναέκανα add. Ήταν περίεργη φάση, ούτε εγώ δεν μπορώ να την εξηγήσω. Καλά έκανες και με διέγραψες, φαντάζομαι φαινόταν παιχνίδι στα μάτια σου. Αλλά πραγματικά δεν ήξερα τι θέλω.


Σταματάς να μιλάς και κάθεσαι και με κοιτάς. Νιώθω ένα χαμόγελο να απλώνεται στα χείλη μου, μόνο που δεν πρόκειται ούτε για χαμόγελο αμηχανίας ούτε για χαμόγελο ευτυχίας. Προκαλείται από τα νεύρα μου και από όλες αυτές τις σκέψεις που πλημμυρίζουν το μυαλό μου. Προσπαθώ να διώξω αυτό το φούντωμα που νιώθω στο πρόσωπο αλλά δεν τα καταφέρνω με τίποτα. Ίσα ίσα, επιδεινώνεται.


-Είναι η σειρά μου τώρα; ρωτάω.
-Έτσι πιστεύω, λες και με κοιτάς σοβαρός.
-Ωραία, λέω, παίρνω μια βαθειά ανάσα και ξεκινάω. Δε θέλω να πολυλογήσω γιατί πραγματικά τα έχω υπεραναλύσει αυτά τα θέματα σε τέτοιο βαθμό που με αρρωσταίνουν. Απλά θα εκφράσω τις αντιρρήσεις μου. Καταρχήν, σου έστειλα εκείνο το καταραμένο μήνυμα στο κινητό γιατί μερικές μέρες πριν μιλούσαμε και κάναμε 'πλάκα' για κάτι μαθήματα, εάν θυμάσαι. Και αν θυμάμαι και εγώ καλά, εγώ ήμουν αυτή που το γύρισε στην πλάκα. Πρώτον αυτό. Δεύτερον, εάν δεν είχε προηγηθεί αυτό θα κατανοούσα απόλυτα, ΑΠΟΛΥΤΑ, το να μου ζητήσεις να μην ξαναστείλω γιατί προφανώς και ήθελες να προστατέψεις τη σχέση σου. Αυτό που δεν καταλαβαίνω με τίποτα, ακόμα και τώρα, είναι γιατί αποφάσισες σχεδόν μετά από ένα μήνα να με διαγράψεις, ενώ μεσολάβησε τόσος πολύς καιρός στο ενδιάμεσο, κατά τη διάρκεια του οποίου δεν σε ενόχλησα ούτε στο ελάχιστο. Και να σου πω και κάτι; Άντε πιστεύω ότι δεν ήθελες να κάνω τίποτα περίεργο όπως να σου αφήσω σχόλιο στον τοίχο, που δεν ΥΠΗΡΧΕ περίπτωση να το κάνω, αλλά αποκλεισμός γιατί; Δεν πιστεύω ούτε μια λέξη από αυτά που μου είπες, ειλικρινά... Όχι, κάτσε.. Άσε με να τελειώσω. Στη συνέχεια σου στέλνω το τεράστιο μήνυμα από το άλλο προφίλ στο οποίο με γράφεις κανονικά και μετά από μερικές μέρες με διαγράφεις. Και μετά ξανά add. Συγνώμη, τι ήθελες να καταλάβω; Δε σε ήθελα στους φίλους μου, δεν ήθελα να έχω στο νου μου ότι θα μπω να δω εάν μπήκες ή εάν πόσταρες κάτι. Ήθελα να σε αφήσω πίσω μου και μέσα σ'όλα ήθελα να ασχοληθώ με ένα παιδί που μου άρεσε εκείνη την περίοδο. Με έφτασες στα όριά μου και με έκανες να νιώσω πολύ άσχημα για τον εαυτό μου. Ελπίζω για εκείνη την περίοδο να ένιωσες έστω και λίγο καλά για τον εαυτό σου, γιατί αν νιώθαμε και οι δύο σκατά, ε, δεν άξιζε τον κόπο.


Σταματάω και νιώθω τα μάγουλά μου να καίνε και την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή. Ένιωθα τρομακτικά φορτισμένη και ευχόμουν να κατεβάσεις το air-condition στους 10 βαθμούς. Ένα ελαφρύ τρέμουλο με διαπερνάει και όλα εκείνα τα συναισθήματα που ένιωσα τότε, μου κάνουν ξανά επίσκεψη. Προσπαθώ να ηρεμήσω και να μην σκέφτομαι ενώ ταυτόχρονα περιμένω την αντίδρασή σου. Τελικά αυτή η συνάντηση ήταν μια κακή ιδέα. Το παιχνίδι μας το χάσαμε εδώ και καιρό. Όχι, δεν ήταν τότε με το μήνυμα. Ήταν πολύ, πολύ πριν. Ήταν από τότε που τα συναισθήματά μου έγιναν πιο δυνατά από μένα και σε κούραζα. Σε κούραζα τόσο μα τόσο πολύ. Τότε γκρεμίστηκαν όλα όσα έκαναν δύο χρόνια να χτιστούν. Ό,τι και να ήταν αυτά. Ένα επιφανειακό δέσιμο, μια καλή επικοινωνία. Ό,τι υπήρχε, χάθηκε. Από τότε. Τι κάνουμε λοιπόν τώρα; Τι προσπαθούμε να σώσουμε; Με έχεις πληγώσει τόσο που ακόμα και τις καλύτερες δικαιολογίες να μου πλασάρεις, αυτά τα καταραμένα τα κομμάτια πλέον δεν ενώνονται. Ξαφνιάζομαι με τον εαυτό μου που αναρωτιέται γιατί μπήκα σε αυτό το αμάξι. Νόμιζα ότι θα μπορούσα να κάνω μια αρχή αφήνοντάς τα όλα πίσω. Αλλά το παρελθόν με ακολουθεί ακόμα και όταν θα πάψει να με ακολουθεί, θα είναι πια αργά για εμάς. Μπορεί να σκέφτομαι υπερβολικά τωρα, μπορεί να φταίει η συναισθηματική φόρτιση αλλά τελικά δεν έπρεπε να σε δω. Δε μου κάνεις καλό σε καμία περίπτωση και δε φταις μόνο εσύ σε αυτό. Απλά ότι και να κάνεις, δεν μπορείς να διορθώσεις τίποτα πλέον. Δεν μπορείς να διορθώσεις αυτό που ήσουν ούτε αυτό που έγινα. Δυστυχώς. Ίσως κάποτε, μετά από μερικά χρόνια να συναντηθούμε κάπου τυχαία και να ξεκινήσουμε το δικό μας τέλειο love-story. Αλλά τώρα σίγουρα δεν είναι η ευκαιρία μας.


-Ιρις, μου λες, και αναστενάζεις βαθειά. Θέλω να σου ζητήσω συγνώμη. Ειλικρινά. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι άλλο να πω. Φέρθηκα άσχημα, ήταν γενικότερα περίεργη η κατάσταση και έγινε ό,τι έγινε. Θέλω να σου ζητήσω πραγματκά συγνώμη γιατί δεν άξιζες κάτι τέτοιο. Δεν υπάρχουν άλλα λόγια που να διορθώνουν έστω και στο ελάχιστο τη συμπεριφορά μου και την εικόνα που έχεις τώρα για 'μένα, οπότε αρκούμαι σε ένα συγνώμη. Συγνώμη. Αλήθεια.


Νιώθω έναν τεράστιο κόμπο στην καρδιά μου. Νιώθω λες και ένας τεράστιος βράχος έπεσε πάνω στο στήθος μου. Λες και κάποιος κρατάει την καρδιά μου στα χέρια του και την πιέζει μέχρι να σπάσει. Θα μπορούσαμε να ταιριάξουμε τόσο καλά. Σε έχω δίπλα μου και δεν μπορώ να σε 'έχω'. Μετά από τόσο καιρό επιτέλους σε είδα αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα παραπάνω. Τόσες χιλιάδες συναισθήματα και τόσα άπειρα όνειρα είναι πλέον χαμένα. Μια πιθανότητα που πλέον δεν υπάρχει. Μερικοί υπέροχοι μήνες μαζί σου που τελικά δε θα ακολουθήσουν. 
Θέλω να κλειστώ στο δωμάτιό μου και να μην μιλάω σε κανέναν. Νιώθω το αμάξι να με πνίγει, οπότε ανοίγω την πόρτα και βγαίνω έξω. Με γρήγορα βήματα πάω και στέκομαι στην άκρη της παραλίας. Ακούω την πόρτα του αμαξιού σου να ανοίγει και να κλείνει και τα βήματα σου να με πλησιάζουν. Ένα δάκρυ κυλάει και εσύ από πίσω μου με τα χέρια στους ώμους μου.


Έτσι είναι άραγε το τέλος;


(συνεχίζεται)

Υπομονή

Δεν ξέρω αν σας έχει τύχει ποτέ κάποιος με τον οποίο κρατούσατε επαφή, να αποφάσισε ξαφνικά ότι δε θέλει να σας μιλάει. Και ας υποθέσουμε το ότι να σας γράφει κάποιος δεν είνα κάτι τόσο κακό, τι γίνεται όταν κάνει τα αδύνατα δυνατά για να μην μπορείτε με τίποτα να επικοινωνήσετε μαζί του; Σκεφτείτε μια κατάσταση στην οποία απλά μιλάτε με τον άλλο εδώ και... 3-4 χρόνια... και μια μέρα αποφασίζει για κάποιο δικός σας λάθος ότι δε θέλει να του ξαναστείλετε μήνυμα (και όταν λέω μήνυμα εννοώ στο κινητό). Μετά λοιπόν από ένα περίπου μήνα από αυτό το συμβάν και αφού δεν τον έχετε ενοχλήσει ξανά, ανακαλύπτετε ότι σας έχει διαγράψει και σας έχει αποκλείσει. Ωραία μέχρι εδώ; Ωραία. Ας πούμε ότι εσείς έχετε και άλλο προφίλ από το οποίο μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του και του στέλνετε ένα μήνυμα όπου να ζητάτε εξηγήσεις. Και ας υποθέσουμε ότι, δε σας απαντάει εννοείται, και σας διαγράφει από εκεί.

Αγαπημένε, θα πρέπει να απενεργοποιήσεις τη δυνατότητα να σου στέλνουν άγνωστοι εισερχόμενα, γιατί δε με εμποδίζεις από κάτι αυτή τη στιγμή.


Ωραία μέχρι εδώ; Τέλεια!

Γιατί γράφω αυτό το κείμενο.
Αφενός για να ξεσπάσω σε κάτι. Θα τη γλιτώσει το αμάξι του, το οποίο βρίσκεται προκλητικά κοντά στο σπίτι μου, και θα προσπαθήσω να ξεσπάσω στο πανέμορφο μπλογκ μου.

Μέσα μου υπάρχει ένα συναίσθημα: Νεύρα.
Μέσα μου θα ήθελα να υπάρχει ένα συναίσθημα: Λύπη.
Τα νεύρα δε σε βοηθάνε να ξεπεράσεις κάτι. Απλά έχεις νέυρα για μερικές ώρες και μετά επιστρέφεις στην προηγούμενή σου κατάσταση. Ενώ αν στεναχωρηθείς, αν κλάψεις, αν νιώσεις ότι πληγώθηκες, ότι έστω κάτι ράγισε μέσα σου, τότε μπορεί να σηκωθείς και να πεις "Δεν πα να γαμηθεί ο παλιομαλάκας;" και να ασχοληθείς με πιο σοβαρά άτομα στη ζωή σου.
Αλλά όχι, εγώ έχω νεύρα. Θα ήθελα πολύ να γράψω ένα κείμενο όπου να αραδιάσω όλες τις κακές λέξεις που μου απαγόρευε η μαμά μου να λέω όταν ήμουν μικρή και που τώρα ρέουν στον εγκέφαλό μου αστείρευτα. Μετά όμως θυμάμαι ότι δεν είναι αυτό το στυλ μου, ότι η χειρότερη βρισιά που μπορώ να πω για κάποιον είναι 'γαμώ το μπελά σου' και  'μαλάκας', κάτι που προφανώς δεν μπορεί να ενοχλήσει, μιας και τα αγόρια μεταξύ τους το έχουν ως προσφώνηση (κάτι ξέρουν παραπάνω), οπότε θα αφήσω το θυμό στην άκρη και θα πιάσω μερικές σοκολάτες.

Kλείνοντας να πω, κυρίως στον εαυτό μου, ότι με υπομονή και με το πέρασμα του χρόνου όοοοοολα θα σβήσουν και θα είναι απλά μια άσχημη ανάμνηση. Θα είναι απλά ένας ακόμα μαλάκας στο ημερολόγιό μου. Υπομονή και θα σταματήσω να αναρωτιέμαι συνέχεια γιατί και γιατί. Υπομονή και σε λίγο καιρό δε θα υπάρχει αυτό το βάρος στο στήθος.

Υπομονή και σε λίγο θα εξαφανιστείς..

Προς το παρόν όμως, πάρε αυτό...

Ξέρουμε που να αντιδράσουμε;

Φαντάζομαι όλοι μα όλοι όσοι διαβάσετε αυτό το κείμενο γνωρίζετε για τους δύο αστυνομικούς, 22 και 23 χρονών αντίστοιχα, που σκοτώθηκαν από επίθεση ληστών σε ένα περίπτερο. Γενικά δε θέλω να αναφέρομαι σε τέτοια θέματα γιατί εκτός του ό,τι έχουν ασχοληθεί τόσοι μα τόσοι πολλοί που μάλλον θα έχουν καλύψει μέχρι τώρα όλες τις πλευρές του νομίσματος, δεν νομίζω ότι έχω κάτι το τόσο καινούριο να πω. Πριν μερικές ώρες όμως κάποιες δημοσιεύσεις στο Facebook με προκάλεσαν πάρα πολύ και μου έδωσαν ερεθίσματα για άλλα θέματα που προέκυψαν, προκύπτουν και θα προκύπτουν. Επίσης πιστεύω ότι όλα αυτά τα σχόλια σε αυτό το στάτους εκφράζουν πάρα πολλές απόψεις μαζεμένες σε μία, οπότε με αφορμή αυτά θα σχολιάσω και γενικότερα όλους τους υπόλοιπους που μπορεί να τους εκφράσει κάτι από τα παρακάτω.

Έγραψε λοιπόν ένας friend στο προφίλ του ότι "Μπορείς να γίνεις κι εσύ θέμα συζήτησης, αρκεί να μπεις στην ομάδα ΔΙ.ΑΣ" ή κάτι παρόμοιο, πάντως αυτό ήταν το γενικό νόημα. Κάτσε ρε φίλε.. Είσαι σοβαρός δηλαδή τώρα; ΑΣΕ το επάγγελμα, ΑΣΕ την όλη περίσταση, το ότι πέθαναν δύο νεαρά άτομα δε σε απασχολεί ούτε στο ελάχιστο; Τι κι αν έπαιζαν μπάλα στην πυλωτή του αστυνομικού τμήματος και να γλίστρησαν, τι κι αν μαλακιζόντουσαν στο γραφείο και το όπλο εκπυρσοκρότησε, ακυρώνει αυτό το γεγονός ότι δύο ζωές χάθηκαν; Πως έρχεσαι εσύ και λες τα δικά σου και μιλάς με τόση ασέβεια για δύο άτομα που είναι πλέον νεκρά; Με ποιο δικαίωμα; Θα το έλεγες αυτό μπροστά στις μάνες τους; Το σκέφτηκς πριν το γράψεις; Είναι σαν να λες "Γίνε αστυνομικός, πέθανε και γίνε πρώτο θέμα στις ειδήσεις". Εντάξει είπαμε να μην ακολουθείς τη μάζα, να μην κάνεις ότι σου λένε, αλλά αυτό δεν πάει να πει ότι θα πάρεις διαζύγιο με την κρίση σου.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, έρχονται και τα σχόλια στο συγκεκριμένο στάτους να με εκνευρίσουν περισσότερο. Γράφει άλλος ότι ήταν εργατικό ατύχημα και "σιγά μην τρελαίνεστε". Μα είμαστε σοβαροί τώρα; Είμαστε έστω και λίγο σοβαροί; Πραγματικά δεν μπορώ να κρατήσω έναν λογικό ειρμό σε αυτό το κείμενο, οι λέξεις έρχονται η μία μετά την άλλη. Τι δηλαδή εσύ τώρα εκφράζεις την επανάστασή σου προς τα μέσα μαζικής ενημέρωσης; Δεν επηρεάζεσαι και καλά από την υπερβολή με την οποία παρουσιάζουν τα συγκεκριμένα θέματα και καλά είσαι τι.. ενάντια στην ενημέρωση; Τι εκφράζεις με τη στάση σου; Ότι είσαι ο πανέξυπνος που δεν επηρεάζεται από την τηλεόραση, έχεις δική σου κρίση και αποφασίζεις πως ο θάνατος δύο νεαρών παιδιών από δύο ληστές με καλάσνικοφ είναι απλά ένα εργατικό ατύχημα; Όταν δηλαδή εσύ που θα πας να δουλέψεις στην οικοδομή, πέσεις από τον τρίτο όροφο του άκτιστου κτηρίου και σκοτωθείς, εμείς θα πρέπει να πούμε "Α, ήταν εργατικό ατύχημα" και να το αφήσουμε εκεί; Τι πάει να πει εργατικό ατύχημα; Δηλαδή, όποιος πεθαίνει από εργατικό ατύχημα, και καλά τι; Ο θάνατός του δε μετράει επειδή ήταν στη δουλειά; Δηλαδή οι στρατιώτες που πεθαίνουν στον πόλεμο, που εκεί κι αν δεν έχεις πολλές πιθανότητες να γυρίσεις ζωντανός, τι θα πούμε "Αχ πήγαν στον πόλεμο, πέθαναν. Τι φαγητό έχουμε το μεσημέρι;". Για να σοβαρευτούμε λίγο!

Όχι όμως... Τα σχόλια δεν σταματάνε εκεί. Συνεχίζεται το παραλήρημα. Άλλος λέει ότι δίνεται υπερβολική προσοχή σε αυτό, ότι και οι μετανάστες είναι θέμα αλλά κανείς δεν ασχολείται μαζί τους (άτοπο τελείως οπότε δεν το σχολιάζω), ότι ναι όντως ηταν κρίμα αλλά ας μη γίνεται τόσος ντόρος, ότι  για τόσα άλλα θέματα που προκύπτουν δεν καίγεται κανείς και άλλα όμορφα. Επίσης η γνωστή καραμέλα που την έχουν όλοι πλέον σαν επιχείρημα στο λόγο τους, χωρίς να έχω καταλάβει πως γίνεται αυτό, "Άντε βρε ξαφνικά όλοι γίναμε ευαίσθητοι και ασχολιόμαστε". Δεν ξέρω αν πρέπει να νευριάσω ή να γελάσω σε αυτή τη δήλωση. Καταρχήν! ΚΑΤΑΡΧΗΝ! Που ξέρεις εγώ τι κάνω; Που ξέρεις αν εγώ όντως πονάω ή όχι, που ξέρεις αν δίνω την κατάλληλη προσοχή για το θέμα και ποιος σκατά είσαι για να με πεις υποκριτή, γιατί αυτό ουσιαστικά κάνεις. Δεν κατάλαβα τι παίζει... Δεν υπάρχει κανείς ευαίσθητος πλέον σε αυτή την κοινωνία και είμαστε όλοι δήθεν που και καλά στεναχωρηθήκαμε; Τι υποστηρίζετε; Ότι είμαστε όλοι καθάρματα και γουστάρουμε να σχολιάζουμε σε στάτους για να δείξουμε πόσο ευαίσθητοι είμαστε; Ή ότι προσπαθούμε να τραβήξουμε την προσοχή για κάποιο λόγο τον οποίο φαντάζεστε; Και στην τελική το "Ξαφνικά γίναμε όλοι ψυχοπονιάρηδες" τι είναι; Εσύ που το λες τι είσαι; Είσαι δήθεν ψυχοπονιάρης ή είσαι αυθεντικός, ορίτζιναλ ψυχοπονιάρης; Να ξέρω και ποιος με κρίνει δηλαδή. Και όταν εσύ μου λες "Είσαι δήθεν ευαίσθητος" εγώ πρέπει τι; Να κατεβάσω τα όπλα μου και να σου πω "Πωπω με νίκησες!". Γιατί το λες; ΤΙ εξυπηρετεί; ΝΑΙ ΡΕ! Είμαι ευαίσθητη. ΝΑΙ ΕΙΜΑΙ! Και αν αμφιβάλλεις, κράτα το για τον εαυτό σου... δε με απασχολεί καθόλου τι νομίζεις για 'μενα και για όλους όσους θεωρείς 'δήθεν'.

Υπάρχει και το άλλο το ωραίο... Το "Εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί δίνουν σε μερικά γκαβλωμένα παιδάκια μηχανές και όπλα εις το όνομα της δικαιοσύνης". Ναι, κάποιος το είπε αυτό. Και έρχομαι εγώ ο δικηγόρος του διαβόλου να ρωτήσω: Εσένα από όλη αυτή την κατάσταση, από το ότι κάποιοι τύποι λήστεψαν ένα περίπτερο με καλάσνικοφ και αργότερα πυροβόλησαν εν ψυχρώ τέσσερις αστυνομικούς σκοτώνοντας τους δύο, σε ανησυχεί ο λόγος για τον οποίο μερικά 'παιδάκια' έχουν την άδεια να οπλοφορούν; "ΠΑΙΔΑΚΙΑ". Εκπαιδευμένοι άντρες είναι, αλλά εντάξει, δε θα πλέξω εγκώμιο για τους ΔΙ.ΑΣ, άσε που μπορεί να μην έχουν καν την κατάλληλη εκπαίδευση, δεν γνωρίζω. Παιδάκια σαν εμένα και σαν εσένα δεν είναι πάντως. Και ξαναρωτάω, από όοολο αυτό, εσύ είχες να κάνεις 'παρατήρηση' για την εκπαίδευση τους; Δηλαδή, πλέον δε μας απασχολεί καθόλου ότι ας πούμε... λέω ιδέες που πετάνε στο μυαλό μου τώρα... πέθαναν δύο νεαρά αγόρια και ότι ανάμεσα μας κυκλοφορούν κακοποιοί που κουβαλάνε αυτά τα σχετικά μεγάλα όπλα, πως τα λένε να δεις... α ναι.. ΚΑΛΑΣΝΙΚΟΦ! Για να μάθουμε μερικά πράγματα για το Καλάσνικοφ. Έχει μήκος 87 εκατοστά και βάρος 4 περίπου κιλά. Ρίχνει 600 σφαίρες το λεπτό και έχει δραστικό βελινεκές 300 μέτρα (για τις κοπέλες που διαβάζουν, δρασικό βελινεκές είναι η απόσταση στην οποία κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά- thanks Peter for the info). ΔΕΝ είναι δηλαδή ακριβώς το όπλο που θα διάλεγε κάποιος για να ληστέψει ένα περίπτερο, απ'όσο μπορώ να κρίνω δηλαδή. Αλλά όχι, αυτό που μας καίει είναι ότι οι αστυνομικοί της ομάδας ΔΙ.ΑΣ έχουν όπλα.

Και μετά από όλα αυτά, έρχεται και το κορυφαίο: "Για το κοριτσάκι που το παρέσυρε ένας της όμαδας ΔΙ.ΑΣ δεν είπε κανείς τίποτα" ή "Για αυτό που έγινε εκεί και παραπέρα και μια άλλη φορά και τότε και προχθές αλλά ήταν λιγότερο σοβαρό μπορεί και περισσότερο και μπλα μπλα μπλα δεν είδα να αντιδρά κανείς". Καταρχήν φιλάρα, έχουμε ένα συγκεκριμένο θέμα συζήτησης. Σύμφωνα με το στάτους του friend σου, αναφερόμαστε στην ομάδα ΔΙ.ΑΣ και στο γεγονός ότι σκοτώθηκαν δύο μέλη της. ΟΚ, το'χουμε; Χαίρομαι. Από 'κει και πέρα, και εφόσον δε θες να κατευθύνεις τη κουβέντα σε φιλοσοφική ανάλυση, τι σε νοιάζει ποιος είπε τι, ποιος αντέδρασε που και ποιος είχε ανοιχτή την τηλεόραση όταν γινόταν το άλλο; Αναλύουμε, σχολιάζουμε το συγκεκριμένο γεγονός και, άντε, κατ'επέκταση παρόμοια συμβάντα στα οποία έχει αναμειχθεί η ομάδα ΔΙ.ΑΣ. Τι δουλειά έχουν οι μετανάστες και δεν ξέρω ποιος; Που στην τελική, να σου πω και κάτι; Σε νεοκλασικό κτήριο ήθελαν να τους στεγάσουν αλλά να μωρέ.. ξέρεις τι...δεν τους βόλεψε, πως να το θέσω. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Και να σου πω και κάτι άλλο; Όταν ήταν όλοι στους δρόμους για τον μικρό Αλέξανδρο, τότε όλοι ήταν ενάντια στους αστυνομικούς. Το εθνικό μας σύνθημα πλέον ήταν "ΜΠΑΤΣΟΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ". Αλλά όχι! Ακόμα και τότε, ήταν αυτοί που έλεγαν "Σκότωσαν ένα παιδί και καλά στεναχωρηθήκατε. Τόσοι και τόσοι τραυματίζουν τους αστυνομικούς στις πορείες, δεν λέτε τίποτα γι'αυτούς!". Ήρθε η στιγμή λοιπόν που δόθηκε αφορμή να ταχθούν όλοι υπέρ της αστυνομίας, αλλά όχι, πάλι δεν είμαστε ευχαριστημένοι. Ξέρεις κάτι, αιώνιε αντιδραστικέ; Υπερασπίζομαι αυτόν που έχει δίκιο. IN YOUR FACE!

Για να κλείσω, να γράψω και μια παράγραφο που να ξεκαθαρίζω κάποια πράγματα. Δεν είμαι ποτέ με ένα στρατόπεδο και δεν είμαι ποτέ απόλυτη. Όταν όλοι ήταν στους δρόμους και ούρλιαζαν "ΜΠΑΤΣΟΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ", εγώ απλά έβριζα τους μπάτσους που σκότωσαν τον μικρό Αλέξη. Τώρα που σκοτώθηκαν δύο αστυνομικοί, δε θα βγω να πω ότι όλοι οι αστυνομικοί είναι υπέροχοι και μας προστατεύουν. Απλά θα πω ότι είναι κρίμα που δύο νεαρά παιδιά που απλά έκαναν το καθήκον τους έχασαν τη ζωή τους. Δεν υποστηρίζω τον όλο πανικό και τον όλο 'ντόρο' όπως το εξέφρασαν οι προηγούμενοι, δεν είπα να παρατήσουμε τις δουλειές μας και να πενθήσουμε για τα παλικάρια αυτά, αλλά αυτό δεν πάει να πει ότι ο θάνατος τους θα μπορεί να περάσει σαν ένα ακόμα 'εργατικό' ατύχημα το οποίο δε θα με κάνει έστω και λίγο να  σκεφτώ. Να σκεφτώ που έχουμε φτάσει, που ζούμε, τι συμβαίνει γύρω μας και σε τι τελικά πρέπει να αντιδράσουμε. Ο πανικός δεν είναι η λύση. Ούτε όμως η απόλυτη αδράνεια είναι. Ένας φοιτητής παλιότερα, ένας μαθητής πριν μερικά χρόνια, δύο αστυνομικοί, και ένα σωρό άλλοι πεθαίνουν. Τώρα που γράφω αυτό το κείμενο πολύ πιθανόν να πέθανε κάποιος. Και τώρα άλλος ένας. Αντιδράς σε αυτό που γνωρίζεις. Θα αντιδράσεις και όταν δεις αφιέρωμα για τα παιδάκια που δουλεύουν στην Αφρική, θα αντιδράσεις και για τις φόλες που ρίχνουν στα ζώα σε κάποια περιοχή της Ελλάδας και θα αντιδράσεις τέλος πάντων όπου θεωρείς ότι πρέπει να αντιδράσεις. Να πω ακόμα ότι το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή αυτά τα σχόλια. Επεκτείνεται και σε άλλα γεγονότα και δεν προσπαθώ να παρουσιάσω το θάνατο των δύο παιδιών ως το τραγικότερο γεγονός αυτής της χρονιάς. Αν και δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να δικαιολογήσω τον εαυτό μου σε αυτό.

 Το να μείνεις αμέτοχος όμως, και να ειρωνεύεσαι, για 'μένα, είναι ό,τι χειρότερο.

Υ.Γ: Στην περίπτωση που αυτοί τους οποίους 'αναφέρω' στο κείμενο έχουν κάποια αντίρρηση, να πω πως από τη στιγμή που εκφράζεις κάτι δημόσια, μπορώ και εγώ να το σχολιάσω δημόσια. Δε σε εκθέτω με κανέναν τρόπο ούτε έκλεψα κάτι από κάποιο προσωπικό αρχείο. Just sayin'.

Είμαστε όλοι σκατά

Θα κάνω ένα δυσάρεστο διάλειμμα από τις ρομαντικές και ανάλαφρες αναρτήσεις που προηγήθηκαν για να αναφερθώ σε ένα θέμα το οποίο δημιουργήθηκε σαν σκέψη τους τελευταίους μήνες. Φταίνε οι φίλοι, φταίει το τι διαβάζω, φταίει η φάση στην οποία βρίσκομαι, φταίει η κατάσταση της χώρας; Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι τα 'χουμε όλοι λίγο πολύ παιγμένα, σε διαφορετικό τομέα ο καθένας ίσως, αλλά σε ένα παρόμοιο γενικότερο πλαίσιο. Είναι μια κατάσταση η οποία πρέπει να ομολογήσω με λυπεί και με κάνει να αναπολώ παλιές όμορφες εποχές στα Χανιά, τότε που το πιο πολύπλοκο πράγμα που είχα να σκεφτώ ήταν η διαίρεση του 302 με το 48. Τότε που θυμάμαι μια ξένοιαστη κοπέλα χωρίς σκοτούρες και γενικότερα πιο χαρούμενη. Θα μου πείτε, όπως είπε και ο θείος του Spider-man σε αυτόν, with great power comes great responsibility, που εγώ στη διάστασή μου θα το μεταφράσω ως "όσο μεγαλώνεις, τόσο πιο υπεύθυνος πρέπει να γίνεσαι".

Εννοείται ότι όταν είσαι 12 χρονών δε θα σε απασχολήσει να βρεις δουλειά ούτε θα αναρωτηθείς που πάει αυτή η χώρα πια. Δε θα σκεφτείς ότι πάλι καλά που έχεις στέγη πάνω από το κεφάλι σου και θα στεναχωρηθείς όταν η μαμά δε θα μπορέσει να σε πάει με το αμάξι στην κολλητή σου για να παίξετε κούκλες (ΔΕΝ ΕΠΑΙΖΑ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΔΩΔΕΚΑ.. παράδειγμα έφερα... ε;). Επίσης δε θα κάτσεις να χαλάσεις ένα τέταρτο για να βρεις τι θα βάλεις ούτε θα αναρωτηθείς εάν τα αθλητικά σου ταιριάζουν με την εποχή και στη συνέχεια έαν η φόρμα σου ταιριάζει με το κοκκαλάκι που φοράς στα μαλλιά σου. Δε θα σε πιάσει μαύρη κατάθλιψη επειδή το κουμπί του τζιν δεν κουμπώνει ούτε επειδή η φράτζα δεν στέκεται εκεί που τη θέλεις. Όχι, τότε ήθελες η μπάρμπι σου να τα φτιάξει με τον Τζον-Τζον και δοκίμαζες ροκ κουρέματα σε όλες τις άλλες μπάρμπι που δε συμπαθούσες και τόσο (βέβαια εδώ να αναφέρω ότι το πως είναι τα σημερινά 12χρονα απέεεεεεεεεεεεεεεεεεεεχει από το πως είμασταν εμείς στα 12 μας, αλλά αυτό πρέπει να αναλυθεί σε διαφορετικό κείμενο).

Τώρα τελευταία έχουν συμβεί διάφορα περιστατικά που με κάνουν να αναρωτιέμαι "ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΘΕΙ ΟΛΟΙ;". Ανεξήγητες συμπεριφορές, μπερδεμένα συναισθήματα, ακραίες αντιδράσεις,  πέσιμο από τα σύννεφα. Διάφορες καταστάσεις στις οποίες είσαι μάρτυρας και τις οποίες δε θα ήθελα να αναφέρω για να μη θεωρηθεί ότι εκθέτω δημόσια την προσωπική ζωή των φίλων μου (γιατί οι φίλοι μου με διαβάζουν.. θέλω να πιστεύω).
Το θέμα είναι ότι κανείς δεν είνα καλά. Ακόμα και αυτοί που φαίνονται ότι είναι καλά, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ!
Έχεις σχέση; Σου λείπουν λεφτά. Έχεις λεφτά; Σου λείπει σχέση. Έχεις λεφτά και σχέση; Δεν κάνει καλό σεξ. Έχεις λεφτά, καλό σεξ και σχέση; Δεν έχεις φίλους. Έχεις λεφτά, σχέση, καλό σεξ και φίλους; Δεν βρίσκεις τη δουλειά που σ'αρέσει (τα λεφτά μπορεί να προκύπτουν από τη φαμίλια).
Πάντα κάτι λείπει και αυτή η χρονιά αντί να μας δίνει, μας παίρνει και αυτά που δεν έχουμε. Μπορεί να φανώ υπερβολική αλλά νομίζω ότι τα άτομα που είναι συναισθηματικά ασταθή γύρω μου ξεπερνάνε τους ψυχολογικά υγιείς. Και δεν είναι οι παρέες που κάνω εγώ, απλά έτσι είναι ο κόσμος! Έχω τόσα παραδείγματα στο μυαλό μου.
Διεκδικείς κάποιον αλλά μετά τον παρατάς επειδή θέλει να σε βλέπει. Κάνεις φάση με κάποιον ενώ έχεις εδώ και χρόνια σχέση. Φτάνεις σε ένα σημείο να παρακαλάς τον άλλο ενώ δεν είναι καθόλου του χαρακτήρα σου. Δε μπορείς να βρεις δουλειά ούτε στα διαφημιστικά. Κάνεις κάτι απλά για να το κάνεις, για την εμπειρία, χωρίς να σε ενδιαφέρει το συναισθηματικό κομμάτι. Κινείσαι ανεξήγητα και γαμάς την ψυχολογία του άλλου. Λες ότι θες αλλά δεν μπορείς ενώ είναι φανερό ότι δε θες.
Και άλλα πολλά πολλά που άμα τα αναφέρω το κείμενο θα πάρει τις διαστάσεις της Οδύσσειας.
Όλα αυτά που είπα είναι πραγματικά παραδείγματα και περιέχουν και δικές μου καταστάσεις μέσα.

Είμασταν πάντα έτσι και απλά εγώ τώρα τα κατάλαβα; Δηλαδή τόσο καιρό ήμουν στην κοσμάρα μου; Ή έχει φτάσει πλέον ο κόσμος σε ένα σημείο όπου δεν αντέχει άλλο και προσπαθεί να ξεπεράσει τα όρια του για να έχει να λέει ότι 'έζησε' τη ζωή του; Και πότε ήρθε αυτή η στιγμή που αποφασίσαμε ότι πλέον τα όριά μας είναι πολύ βαρετά και είναι πλέον καιρός να τα ξεπεράσουμε; Και γιατί ξαφνικά πράγματα που παλιά τα θεωρούσαμε απαράδεκτα και ανώριμα και ένα σωρό άλλα πλέον τα κάνουμε οι ίδιοι και τα δικαιολογούμε κιόλας; Είμαστε άραγε τόσο κακοί κριτές;
Και αν όλοι γύρω μας είναι τόσο άνω κάτω όσο εμείς, ποιος θα είναι εκείνος που θα επαναφέρει την τάξη;

κι όμως κάτι λείπει, κάτι δε γίνεται σωστά, κάτι δεν πάει τη ζωή παραπέρα...

Όνειρο ήτανε...(4)

Βλέπω την οθόνη του κινητού μου και νιώθω μια ανατριχίλα στην σπονδυλική μου στήλη καθώς βλέπω το όνομά σου. Τα χέρια μου με προδίδουν την τελευταία στιγμή και πριν προλάβω, το κινητό βρίσκεται στο πάτωμα. Σαν από θαύμα δεν γίνεται κομμάτια, ούτε κλείνει, οπότε το σηκώνω και απαντάω:


-Ναι;
-Έλα, είμαι από κάτω, μου λες και νιώθω, ίσως... μα είναι δυνατόν... λίγο... τρακ;
-Εντάξει κατεβαίνω, λέω και διακρίνω στη δικιά μου φωνή ακόμα πιο έντονη την αμηχανία.


Κοιτάζομαι μια τελευταία φορά στον καθρέπτη, κατεβάζω ελαφρά το ντεκολτέ του φορέματος ενώ ταυτόχρονα αναρωτιέμαι γιατί το κάνω. Καλώ το ασανσέρ και νιώθω τους παλμούς μου να δυναμώνουν επικίνδυνα. Έχω την αίσθηση ότι το ασανσέρ κάνει αιώνες να ανέβει και νομίζω ότι θέλω να πάω τουαλέτα. Για καλό και για κακό, την επισκέπτομαι μια τελευταία φορά, πριν μπω στο ασανσέρ και βρεθώ στην τελική ευθεία.


Αυτό είναι λοιπόν. Τόσα βράδια, τόσα όνειρα, τόσες φαντασιώσεις γίνονται επιτέλους πραγματικότητα. Σε λίγα δευτερόλεπτα θα σε δω. Θα σε δω! Θα δω ΕΣΕΝΑ! Η καρδιά μου ταράζεται μόλις συνειδητοποιεί τι πρόκειται να γίνει. Σκέφτομαι τη φιγούρα σου να κάθεται στο αμάξι και να με περιμένει και νιώθω τσιμπήματα στο στήθος. Με πιάνει ξαφνικός βήχας και η ανατριχίλα που ένιωσα πριν λίγο επιστρέφει. Ώστε αυτό ήταν; Είσαι στο αμάξι. Είσαι εκεί, πραγματικά. Έχω να σε δω σχεδόν δύο χρόνια, από τότε στο μαγαζί. Και το πιο τραγικό είναι ότι από τότε η επιθυμία μου να σε δω δεν έχει μειωθεί ούτε στο ελάχιστο. Άραγε έχεις βρει ποτέ κάποια κοπέλα που να την πιάνουν ταχυκαρδίες μόνο στη σκέψη του προσώπου σου; Φτάνει δηλαδή η στιγμή; Σε μερικά βήματα θα σε αντικρύσω. Θα σε δω να με κοιτάς μέσα από το παράθυρο του συνοδηγού με το γνωστό σου καλοσυνάτο χαμόγελο, αυτό το χαμόγελο, μετά από δύο χρόνια. Πόσο να άλλαξες άραγε; Μήπως εγώ σε θυμάμαι τόσο όμορφο; Μήπως έχω σχηματίσει αυτή την τέλεια ιδέα για εσένα χωρίς όμως να είναι και η πραγματική; Μήπως θυμάμαι περισσότερο τις φωτογραφίες σου από εσένα; Μήπως τότε ήταν η λαχτάρα που σε έκανε τόσο ακαταμάχητο και τώρα δω απλά ένα ωραίο αγόρι; Από τη μία νομίζω θα ήταν υπέροχο να μη μου έκαναν πλέον αίσθηση τα πράσινα μάτια σου, από την άλλη πεθαίνω να νιώσω την καρδιά μου να χτυπάει στην όψη σου.


Το ασανσέρ σταμάτησε. Είμαι πλέον στην είσοδο της πολυκατοικίας. Με παρατηρώ στον μεγάλο καθρέπτη καθώς κατευθύνομαι προς την έξοδο. Ανοίγω την πόρτα και βλέπω το αμάξι σου. Το μόνο με φώτα στο δρόμο. Μικρό, με έντονο χρώμα. Χρώμα που μόνο εσύ θα μπορούσες να διαλέξεις. Νιώθω τα πόδια μου να τρέμουν και φοβάμαι μήπως σκοντάψω και πέσω, ακριβώς μπροστά σου. Τα καταφέρνω και φτάνω μέχρι την πόρτα του αμαξιού. Πιάνω το χερούλι, παίρνω μια βαθειά ανάσα, και μπαίνω μέσα.


Χαμογελάς. 
Τελικά όχι. Δεν είχα την εντύπωση ότι είσαι όμορφος. Είσαι όντως όμορφος, και ακαταμάχητος και υπέροχος. Ακριβώς όπως σε θυμόμουν, ίσως και λίγο καλύτερος. Τα πάντα όπως τα θυμόμουν, όλες οι αδυναμίες μου σε ένα πρόσωπο. 
Χαμογελάω.


-Γεια σου, μου λες, το χαμόγελο ακόμα απλωμένο στα χείλη σου
-Γεια, λέω, και νιώθω τα μάγουλά μου ζεστά.


Πλησιάζεις και με φιλας στα μάγουλα. Αχ, χρειαζόταν τώρα αυτό; Ξέρεις πολύ καλά τι κάνεις.


-Πως είσαι; με ρωτάς
-Καλάαα, λέω και τραβάω το άλφα, εσύ;
-Καλά κι εγώ, λες και βάζεις μπρος το αμάξι, που πάμε;
-Πάμε .... δεν ξέρω, πάμε σε ένα μέρος όπου να μπορούμε να δούμε τη θάλασσα...
-Πάμε παραλία λοιπόν! λες και ξεκινας.


Στη διαδρομή η κουβέντα, από μεριά σου, είναι ελάχιστη. Εγώ προσπαθώ να βρώ θέματα συζήτησης μόνο και μόνο για να βρίσκω την αφορμή να σε κοιτάω. Κάθομαι και σου περιγράφω μια μέρα στη σχολη, σου λέω για το πως ειδικά σήμερα έκανα περίπου μια ώρα να σηκωθώ από το κρεβάτι, για το πως μάλωσα με την κολλητή μου επειδή της αρέσει το κόκκινο φορεμά μου αλλά δεν μπορούσα να της το δώσω. Σου λέω ακόμα και για έναν διαγωνισμό που είχα λάβει μέρος πριν από κάτι μήνες, για το πτυχίο στα γαλλικά που πήγα να το πάρω από το Γαλλικό Ινστιτούτο και μου είπανε ότι δεν είχα πάει να δώσω ποτέ εξετάσεις, ενώ είχα πάει. Μετά θυμήθηκα εκείνη την πρώτη φορά που βρεθήκαμε και ανέφερα πόσο πολύ αγχωμένη ήμουν και πως ουσιαστικά είχα πάει όπως ήμουν και απλά είχα βάλει λίγη μάσκαρα. Ό,τι μου ερχόταν στο μυαλό, στο έλεγα. Σκεφτόμουν θέματα ακόμα και από πράγματα που έβλεπα στο δρόμο. Βλέπω μία κοπέλα ντυμένη με μαύρα από πάνω έως κάτω και σου λέω για εκείνη την περίοδο στη ζωή μου που φορούσα κι εγώ μόνο μαύρα και μετά αναλύω το πως πιστεύω ότι αντιπροσωπεύει το ντύσιμό μας τον καθένα. Αχ, πρέπει να σε ζάλισα, αλλά ετσι μόνο μπορούσα να σε κοιτάω.


Φτάνουμε, παρκάρεις μπροστά από το Μέγαρο Μουσικής και ανοίγεις την πόρτα για να βγεις έξω


-Που πας; σε ρωτάω σχεδόν τρομοκρατημένη.
-Εδώ μέσα θα κάτσουμε; με ρωτάς.
-Ε... ναι; Με το air-condition; Και τα παράθυρα κλειστά;
-Καλά αλλά θα βγούμε και λίγο έξω μετά, εντάξει; Κρίμα είναι.


Ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι είμαι μαζί σου. "Θα το συνειδητοποιήσεις μετά από μια βδομάδα", φαντάζομαι την Αγάπη να λέει. Πρώτη φορά από τη στιγμή που συναντηθήκαμε παρατηρώ τα ρούχα σου.


-ΑΧ ΦΟΡΑΣ ΤΗ ΜΠΛΟΥΖΑ! αναφωνώ ενθουσιασμένη... ίσως υπερβολικά ενθουσιασμένη
-Χαχα, ναι είπα να την ταιριάξω με την περίσταση, λες και γελάς.


Γελάς.
Λιώνω. Άραγε μπορείς να το νιώσεις; Μπορείς να νιώσεις τις υψηλές θερμοκρασίες που αναπτύσσονται μέσα μου; Νιώθεις αυτό το κύμα θερμότητας που με κατακλύζει; Νιώθεις τα άκρα μου να μουδιάζουν; Βρίσκω λίγο οξυγόνο και λέω:


-Τη φοράς γενικά ή μόνο τώρα για να με καλοπιάσεις; σε ρωτάω καχύποπτα
-Ποιο το όφελος; με ρωτάς και με κοιτάς πονηρά


Γελάω αλλά δεν απαντάω.
Κοιτάω μπροστά μου τη θάλασσα και τα φώτα της υπέροχης αυτής πόλης. 


-Τι σκέφτεσαι; με ρωτάς και με κοιτάς


"Σκέφτομαι πόσο υπέροχος είσαι και πόσο τυχερή είμαι που σε έχω δίπλα μου. Επίσης σκέφτομαι πόσο πολύ θα ήθελα να σε φιλήσω ή ακόμα και να νιώσω το άγγιγμα σου στο δέρμα μου..."
-Τίποτα, απαντάω
-Έλα δε μπορεί! Κάτι σκέφτεσαι, μου λες και με σκουντάς.
-Σκέφτομαι πόσο υπέροχη πόλη έχουμε, λέω ψέματα.
-Όντως, λες και ακουμπας την πλάτη σου στο κάθισμα για να κοιτάξεις κι εσύ τη θάλασσα


Μένουμε για μερικά δευτερόλεπτα έτσι μέχρι που διακόπτεις τη σιωπή...


-Νομίζω πρέπει να σου μιλήσω για κάτι, μου λες και ξαφνικά σοβαρεύεις.
-Αλήθεια Χ. εγώ δεν νομίζω ότι χρειάζεται... ό,τι έκανες το έκανες για δικούς σου λόγους... Δεν έχει σημασία πλέον, λέω και νιώθω ένα βάρος στο στήθος.
-Για ποιο πράγμα λες;
-Για το ότι με διέγραψες και...
-..όχι όχι! Δεν εννοώ αυτό.. Δηλαδή αυτό εννοώ αλλά...


Η καρδιά μου σφίγγεται και νιώθω αγχωμένη. Τι θα μου πεις; Ότι με κάλεσες σήμερα για να μου πεις ότι τι; Ότι δεν μπορούμε να ξαναμιλήσουμε ποτέ ξανά; Ότι βγήκαμε εντελώς φιλικά και να μην το παρεξηγήσω; Ότι έχεις ακόμα σχέση και δε θα ήθελες να πω για τη συνάντησή μας σε κανέναν; Αν ήταν αυτό, είναι ήδη πολύ αργά. Τι; Μήπως.... μήπως παντρεύεσαι; Ωχ Θεε, αυτό είναι κάτι το οποίο δεν νομίζω ότι μπορώ να αντέξω αυτή τη στιγμή.


-Είσαι πανέμορφη, μου λες αλλά δεν χαμογελάς.
-Τι ήθελες να μου πεις, προσπαθώ να βρω λέξεις για να μιλήσω
-Δεν έχει σημασία, αλήθεια.
-Όχι πες μου.
-Είναι κάτι εντελώς ασήμαντο, ειλικρινά.
-Ωραία, τότε πες μου, επιμένω.
-Καλώς...Τότε... δεν το είχα κάνει εγώ.


Δεν το είχες κάνει εσύ; Ποιο;  Τη διαγραφή; Τον αποκλεισμό; Και ποιος το είχε κάνει; Και αφού δεν το είχες κάνει εσύ, γιατί δεν το άλλαξες; Γιατί να το κάνει κάποιος άλλος; Και μετά από τόσα πολλά μηνύματα που σου έστειλα και τόσο χαλί που έγινα, γιατί δεν το άλλαξες; Γιατί με άφησες να αναλώνομαι σε ηλίθια μηνυματάκια; Η απάντηση μου ηχούσε στα αυτιά μου ξεκάθαρη, αλλά δεν την άκουγα. Περίμενα να ακούσω τη δικιά σου.

Όνειρο ήτανε...(3)

Ζορίζω τον εαυτό μου καθώς του απαγορεύω σιγανά να μην σου στείλει για να συνεχίσει την κουβέντα. 


"Εγώ φεύγω, θα τα πούμε", μου λες.

Για μερικά δευτερόλεπτα νιώθω ένα βάρος στο στήθος και μετανιώνω που τελικά δεν προσπάθησα να συνεχίσω την κουβέντα.


"Καλά, θα τα πούμε. Φιλιά", σου απαντάω.
"Φιλιά πολλά", μου λες και βγαίνεις.


Κάθομαι και κοιτάω το όνομα σου στις επαφές για κάποια δευτερόλεπτα, πριν αποφασίσω να βγω και εγώ από το ΜΣΝ και να κάτσω στην καρέκλα μου όμορφα και ήρεμα για να χαλαρώσω. Βάζω το ραδιόφωνο για να χαμηλώσω την ένταση των σκέψεών μου. Γιατί μου έστειλες τώρα; Μετά από τόσο καιρό; Όσο κι αν ήθελα σαν τρελή να μιλάμε πάλι, ένα μεγάλο κομμάτι μου ήθελε απλά να εξαφανιστείς από τη ζωή μου. Σαν να μην υπήρξες ποτέ. Αν δε θέλω μία να χαθούμε, δε θέλω δέκα να χρειαστεί να έχω το όνομά σου γραμμένο στις σκέψεις μου κάθε μέρα. Μου έφτασε όσο κράτησε, και με το παραπάνω. Δε θέλω άλλους μπελάδες, θέλω επιτέλους να νιώθω ότι δε μου ασκείς επιρροή, πως ό,τι και να κάνεις, θα με αφήσει ασυγκίνητη. Έχει συμβεί αυτό. Έχει συμβεί να έχω κολλήσει τόσο άσχημα με κάποιον για ένα και δύο χρόνια, και μετά ότι και να κάνει να με αφήνει αδιάφορη. Και πάλι με ευχαριστεί η παρέα του, και πάλι τον βρίσκω όμορφο και γενικότερα μπορώ να θυμηθώ τους λόγους για τους οποίους μου άρεσε τόσο πολύ παλιά, αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχει πλέον χώρο στη ζωή μου. Δε με νοιάζει αν απαντήσει στα μηνύματά μου, δε με νοιάζει αν με σκέφτεται, δε με νοιάζει που μπορεί να περάσει και μήνας για να μιλήσουμε. Δεν το παίρνω καν είδηση. Με αυτόν περνάει ένας μήνας και νομίζω ότι πέρασε μια εβδομάδα. Με εσένα περνάει μία εβδομάδα και νιώθω να πέρασε ένας μήνας. Και δεν υπερβάλλω καθόλου.


Χτυπάει το κινητό μου και από μέσα μου ήδη αγανακτώ γιατί ξέρω ποιος είναι ή νομίζω ότι ξέρω. Ένα άγνωστο νούμερο φιγουράρει στην οθόνη του κινητού μου. Όμως όχι, τα τρία τελευταία ψηφία τα γνωρίζω. Ή έστω μου θυμίζουν κάτι...


-Ναι; απαντάω.
-Έλα, ακούγεται μια ωραία αντρική φωνή.
-Ποιος είναι; ρωτάω ενώ η καρδιά μου δυναμώνει παλμούς.
-Ο Χ., λες και ακούγεσαι χαμογελαστός
-Ποιος Χ.; αναρωτιέμαι, "έχω ένα θέμα με αυτό το όνομα" προσθέτω αν και ήδη ξέρω ότι είσαι εσύ.
-Ξέρεις πολλούς; με ρωτάς
-Ω ναι, δε φαντάζεσαι, σου λέω
-Μιλούσαμε πριν λίγο στο ΜΣΝ, αν βοηθάει αυτό.
-Χμμ.. έτσι νομίζω, λέω και γελάω
-Τι κάνεις; με ρωτάς
-Ε, καλά μωρέ.. Δεν πέρασε και πολύ ώρα, δεν πρόλαβε να γίνει κάτι, σου απαντάω και νιώθω τα μάγουλά μου ζεστά
-Και δω τα ίδια, λες
-Καλά εσύ δε θα έβγαινες; σε ρωτάω
-Ναι, από το ΜΣΝ. Σου έχω πει ότι δε μπορώ να κάθομαι πολύ ώρα
-Ναι όντως, λέω, και νιώθω τους παλμούς μου να χαμηλώνουν ταχύτητα.


Ακολουθεί μια μικρή σιωπή η διάρκεια της οποίας επιτρέπει στις σκέψεις μου να τρέξουν ένα σπριντάκι και να πλημμυρίσουν το μυαλό μου με ενοχλητικές αμφιβολίες.


-Πότε θα δούμε το φάντασμα; με ρωτάς κοροιδευτικά.
-Όποτε θες, σου λέω και νιώθω μια ειρωνεία στο ύφος μου.
-Τι κάνεις σήμερα; με ρωτάς.


Νιώθω ξανά τους παλμούς μου να ανεβαίνουν και τα μάγουλά μου να ζεσταίνονται. Θα μου ζητήσεις τώρα να βγούμε; Πλάκα κάνεις έτσι; 


-Δεν έχω κανονίσει κάτι, θες να δούμε ταινία; λέω και γελάω σχεδόν κοροιδευτικά.
-Χαχα, όχι ταινία, έλεγα μήπως ήθελες να πάμε καμιά βόλτα.
-Βόλτα που; ρωτάω και ταυτόχρονα σκέφτομαι ήδη τι θα βάλω.
-Εμ.... Θα περάσω να σε πάρω και βλέπουμε, εντάξει; 
-Άντε καλά, σε πόση ώρα;
-Σε μισή ώρα θα είμαι εκεί.
-Εντάξει, τα λέμε
-Φιλιά...


Σε μισή ώρα κανονικά δε θα προλάβαινα να κάνω ούτε τη φράτζα μου, που λέει ο λόγος, αλλά δεν ήθελα να δείξω ότι θα μπορούσα να ξοδέψω όλη μου την ημέρα για να ετοιμαστώ για μια έξοδο μαζί σου. Σηκώνομαι απότομα από την καρέκλα και προσπαθώ να συγκεντρωθώ. Προσπαθώ σκληρά να σκεφτώ αυτό που πρέπει να με απασχολήσει τώρα, δηλαδή το τι θα βάλω, αλλά συνεχώς βλέπω τα μάτια σου στο μυαλό μου. "Συγκεντρώσου Ίρις!" φωνάζω στον εαυτό μου. 


Ξαφνικά τα βλέπω όλα μπροστά μου. Τι θα βάλω, πως θα κάνω τα μαλλιά μου, πως θα βαφτώ. Ανοίγω τη ντουλάπα μου και με ανακούφιση ανακαλύπτω ότι το αγαπημένο μου καλοκαιρινό συνολάκι κρέμεται στην ξύλινη του κρεμάστρα. Μια εμπριμέ ολόσωμη φόρμα στραπλες, η οποία έχει λάστιχο στη μέση. Τη φοράω σε ένα λεπτό και στη συνέχεια ψάχνω τα καφέ μου ψηλοτάκουνα πέδιλα. Τα βρίσκω αμέσως και πάω στο μπάνιο. Βρέχω λίγο τα μαλλιά μου, τα στεγνώνω με το πιστολάκι για να φουντώσουν και απλά τα χωρίζω στο πλάι και τα αφήνω χαλαρά. Το πρόσωπό μου ευτυχώς δε χρεάζεται μεικ-απ, οπότε αρκούμαι σε eyeliner και μάσκαρα. Μετά από τρία λεπτά που με παρατηρώ στον καθρέπτη αποφασίζω ότι το ντύσιμο είναι πολύ καθημερινό και όχι τόσο βραδυνό, οπότε πανικοβάλλομαι και κοιτάω στην ντουλάπα μου για μια καλύτερη εναλλακτική. Μετά από δύο λεπτά αναζήτησης, ανασύρω τη σωσίβιο λέμβο μου, το κλασικό μαύρο φορεματάκι που πρέπει να έχουν όλες οι κοπέλες στην ντουλάπα τους, το φοράω και στη συνέχεια αλλάζω τα καφέ πέδιλα με τα χρυσά. Παίρνω το μαύρο τσαντάκι που μου είχε χαρίσει η κολλητή μου πριν κάποιους μήνες, αφήνω τα μαλλιά και το μακιγιάζ ως έχουν και κάθομαι στον καναπέ περιμένοντας το τηλεφώνημα. Με έκπληξη διαπιστώνω ότι τα εικοσιπέντε από τα τριάντα λεπτά έχουν ήδη περάσει οπότε ανακουφίζομαι στη σκέψη ότι δε θα χρειαστεί να αγχώνομαι για πολλή ώρα ακόμα. 


Έχουν περάσει εφτά λεπτά αλλά είσαι ακόμα άφαντος. Νιώθω ένα τσίμπημα στη σκέψη ότι μπορεί να το έχεις ξεχάσει και όλος αυτός ο ενθουσιασμός θα καταλήξει σε μια απαίσια βραδιά με παγωτό και τηλεόραση. Εκεί όμως που είμαι έτοιμη να σου στείλω μήνυμα, χτυπάει το τηλέφωνο....

Όνειρο ήτανε...(2)

Κάθομαι αγχωμένη στην καρέκλα για να αναρωτηθώ δευτερόλεπτα αργότερα από που προέρχεται όλο αυτό το άγχος. Είσαι μέσα μετά από εφτά μήνες, έχουμε να μιλήσουμε τόσο πολύ καιρό και ξαφνικά η δυνατότητα να σου μιλήσω μου παρουσιάζεται στην οθόνη του υπολογιστή μου. Θα ήθελα τόσο πολύ να μιλούσαμε λίγο, να θυμηθώ τα παλιά, τότε που τα συναισθήματά μου δεν είχαν γίνει ακόμα εμπόδιο. Ή ακόμα και τότε που καταδεχόσουν ακόμα να μου μιλήσεις μετά από τόσα και τόσα. Πληκτρολογώ ένα "Γεια", κάθομαι για λίγο και το κοιτάω, λες και θέλω να δω αν ταιριάζει με το παράθυρό σου, και μετά το σβήνω. Ακουμπάω το πόδι μου στο κάθισμα της καρέκλας και το πηγούνι μου στο γονατό μου και μένω έτσι. Κοιτάω την οθόνη με τόση επιμονή, σαν να περιμένω να υποκλιθεί στο βλέμμα μου και να σε κάνει να μου στείλεις εσύ πρώτος. Αναρωτιέμαι εάν σου έλειψα καθόλου. Εάν έστω και 5 λεπτά σκέφτηκες ποτέ τις στιγμές αυτές που μιλούσες μαζί μου. Εάν σκέφτηκες έστω και μια φορά να μου στείλεις ένα μήνυμα να δεις τι κάνω, έτσι επειδή με θυμήθηκες από κάτι που είδες. Στην τελική, δεν είμαστε άγνωστοι.
Στη συνέχεια σκέφτομαι πόσες φορές εγώ ήθελα να σου στείλω να δω τι κάνεις, πως τα περνάς, πως πάει το φανταριλίκι-ναι έτσι θα σε ρωτούσα-πότε απολύεσαι... αλλά δεν το έκανα γιατί θεωρούσα-και ακόμα θεωρώ- την παρουσία μου ανεπιθύμητη, δεν ήθελα να δημιουργήσω παραπάνω προβλήματα εξάλλου. Ξαφνικά βλέπω κάτι στην οθόνη μου που μου κόβει την ανάσα. Δείχνει ότι πληκτρολογείς κάτι... Μετά από ένα περίπου λεπτό και αφού οι παλμοί μου έχουν περάσει τους 300, βλέπω να λες:


"Ψιτ!"


Ψιτ; Έκανες ένα λεπτό για να γράψεις ένα "Ψιτ"; Ή μήπως έψαχνες τι ήταν καταλληλότερο να πεις; Ναι, φυσικά, λογικό... Έχουμε να μιλήσουμε εφτά μήνες και ο πιο φυσιολογικός χαιρετισμός είναι το "Ψιτ". Τι να πεις...


"Επ!" απαντάω.
"Τι κάνεις;" με ρωτάς
"Καλά, εσύ;"


Θυμάμαι ξαφνικά το λόγο για τον οποίο δε μιλάμε πλέον. Με έδιωξες τόσο απότομα και χωρίς καμία εξήγηση. Ίσως τότε να μην είχαμε κάτι περισσότερο να πούμε αλλά σίγουρα δεν ήταν ο καλύτερος τρόπος. Με πιάνει εγωισμός και πείσμα. Όχι δε θα δείξω ότι σε έχω πεθυμήσει σαν τρελή ούτε ότι ονειρευόμουν αυτή τη στιγμή εδώ και εφτά μήνες. Όχι, δε χρειάζεται να το ξέρεις.


"Καλά κι εγώ, έχω μερικές μέρες άδεια. Εσύ τι λέει; Όλα καλά;"


Σοβαρά με ρωτάς τώρα; "Ναι όλα καλά τι να σου πω, με είχες διαγράψει και αποκλείσει, δε μου έχεις μιλήσει από τότε, προφανώς με είχες αποκλεισμένη και στο ΜΣΝ αλλά ναι, κατά τ'άλλα, τέλεια. Μην αγχώνεσαι". Αυτή θα ήταν η πραγματική μου απάντηση, αλλά...


"Μια χαρά μωρέ, εδώ πάλι μόνη σπίτι τον Αύγουστο. Τελείωσα και με τη σχολή, πήρα το πτυχίο..."
"Έλα ρε, συγχαρητήρια! Και τώρα;"
"Ε, τώρα λέω να επιστρέψω στο ΤΕΙ" λέω και το στομάχι μου δένεται κόμπος στη σκέψη.
"Καλά κάνεις. Καλό θα σου κάνει".
"Για να το λες", δε θέλω να δείχνω πολύ ενθουσιασμένη, αλλά ταυτόχρονα θέλω τόσο πολύ να μιλήσουμε όπως παλιά.


Σιωπή.
Ανεβάζω και τα δύο πόδια στην καρέκλα, ακουμπάω τα χέρια μου στο τραπεζάκι και χαζεύω την οθόνη. Να στείλω για να συνεχίσω την κουβέντα; Όχι, υποτίθεται εγώ είμαι η θυμωμένη. Εσύ στην κοσμάρα σου όπως πάντα. Θα στείλεις πάλι άραγε;


Έχουν περάσει περίπου πέντε λεπτά και τίποτα. Πληκτρολογώ δυο λέξεις, αλλά τις σβήνω. Κλείνω το παράθυρό σου, το ανοίγω, το κλείνω το ανοίγω, το κλείνω. Το ανοίγω. Παίρνω δυο βαθειές ανάσες και γυρνάω το βλέμμα μου πάλι στις πολυκατοικίες. Κάποιες σκόρπιες σκέψεις με απασχολούν για κάποια ώρα ώσπου γυρνάω πάλι το πρόσωπό μου στο παράθυρό σου και...


"Μου έλειψες"


Νιώθω την καρδιά μου να χάνει ένα χτύπο. Τα μάγουλά μου ζεσταίνονται και ταυτόχρονα νιώθω ένα ρίγος να με διαπερνάει. Το διαβάζω περίπου πέντε φορές να σιγουρευτώ ότι σίγουρα έγραψες αυτό που βλέπω και ότι δεν λείπει κάποιο σίγμα ή κάτι άλλο που θα άλλαζε τελείως το νόημα της πρότασης. Τι να απαντήσω τώρα; Το εννοείς ή νιώθεις πάλι μοναξιά και ψάχνεις τον σίγουρο δρόμο για να τονώσεις την αυτοπεποίθησή σου; Αν το εννοείς, θα πρέπει να πω κι εγώ το ίδιο; Δε θέλω να σε κάνω να καταλάβεις πως νιώθω σχεδόν τα ίδια, ακόμα! Αν δεν το εννοείς, τι θα πρέπει να απαντήσω ώστε να μη φανεί ότι είμαι επίτηδες επιθετική; Και στην τελική, πως θα μάθω αν το εννοείς; Πολύ απλά...


"Το εννοείς;"
"Χαχα"


Νιώθω το όχι να έρχεται. Η καρδιά μου πάει να σπάσει.


"Φυσικά" γράφεις.


Αφιερώνω πάλι μερκά λεπτά μέχρι το μήνυμα να φτάσει στον εγκέφαλο και από εκεί να δώσει μήνυμα ότι, όλα καλά, όντως η λέξη που διαβάζω είναι το "Φυσικά".
"Εμ, έτσι γίνεται όταν αποφασίζεις να μας διώξεις τελείως από τη ζωή σου επειδή ξύπνησες με νεύρα" γράφω, αλλά το σβήνω αμέσως.


"Τι έγραφες;" με ρωτάς


Γαμώτο.


"Κι εμένα μου έλειψες... λίγο".


Το λίγο τι το ήθελα; Είναι σαν να λέω "ΜΟΥ ΕΧΕΙΣ ΛΕΙΨΕΙ ΤΟΣΟ ΜΑ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥΥΥ". Αμάν! Τα πέντε δάχτυλα του αριστερού μου χεριού χαιρετάνε το πρόσωπό μου.


"Μόνο λίγο;" με ρωτάς
"Χαχα, ναι ναι" του λέω.
"Καλά", μου λες


Ε, τι ήθελε; Πάλι επιβεβαίωση; Ίδιος και απαράλλαχτος; Νιώθω ένα βάρος στο στήθος ανακαλύπτοντας ότι είσαι ο ίδιος παλιός 'καλός' εαυτός σου.


(συνεχίζεται)

Όνειρο ήτανε.. (1)

03 Αυγούστου 2011


Μόνη στο σπίτι. Καλοκαίρι. Φοράω ένα κοντό φλοράλ φόρεμα και έχω τα μαλλιά μου ελεύθερα. Κάθομαι στο μπαλκόνι με τον υπολογιστή μου δίπλα, πάνω σε ένα τραπεζάκι. Κοιτάω ανέμελα τις πολυκατοικίες μπροστά ενώ οι σκέψεις μου πετάνε μερικά τετράγωνα παρακάτω. Πιάνω το κινητό μου και ψάχνω το νουμερό σου.... Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα θυμάμαι ότι το έχω σβήσει εδώ και πολλούς μήνες. Τότε που μου είχες ζητήσει να μη σου ξαναστείλω. Δεν ήθελα τον πειρασμό, γι'αυτό.


Μπαίνω στο σπίτι και αναζητώ μια λεπτή ζακέτα γιατί σαν να ένιωσα ένα ψυχρό αεράκι να με χαιδεύει. Επιστρέφω στο βολικό μου κάθισμα και κάθομαι εκεί με σταυρωμένα τα χέρια. Αναπολώ κάποιες στιγμές που μου είχαν χαρίσει πολύ γέλιο. Κλείνω τα μάτια μου και χαμογελάω. Ο διαπεραστικός ήχος κλήσης μου με επιστρέφει απότομα στην πραγματικότητα. Μια μικρή φλόγα ανάβει μέσα μου στο άκουσμα της ελπίδας, αλλά το όνομα της κολλητής μου στην οθόνη μου τη σβήνει...


-Έλα!, της απαντάω
-Έλα, μου λέει, τι κάνεις;
-Καλά εδώ, χαλαρώνω στο μπαλκόνι, της λέω.
-Ααα ναι ξέρω... στο μικρό μπαλκονάκι ε;
-Χαχα ναι, πολύ μικρό, γελάω...
-Τι θα κάνεις σήμερα, με ρωτάει.
-Δεν έχω κανονίσει κάτι...
-Θες να πάμε μια βόλτα, μου προτείνει.
-Ρε συ... Δεν έχω και πολύ όρεξη.. Θες να έρθεις να κάτσουμε;
-Μπα.. .Βαριέμαι. Αν ήταν να κάτσω μέσα, κάθομαι και σπίτι μου, μου λέει. Καλά δεν πειράζει...
-Τι να σου πω, της λέω. 
-Δεν πειράζει μωρέ... Τα λέμε αύριο!
-Τα λέμε, της λέω και το κλείνω.


Στεναχωριέμαι κάπως που της είπα όχι, αλλά πραγματικά δεν έχω όρεξη. Αφήνω το κινητό στη θέση του και κοιτάω τον υπολογιστή. "Χμ, δεν είμαι ΜΣΝ; Νόμιζα μπήκα πριν..." σκέφτομαι και κάνω "Σύνδεση". Στο μεταξύ, σηκώνομαι να βάλω ένα ποτήρι νερό. Επιστρέφω και χαζεύω τις επαφές που είναι μέσα... "Α, είναι ο Γιώργος... Καλά αυτός πάντα είναι... Μαρία, Πέτρος, Φώτης, Χάρης...". Κανένας που να έχω όρεξη να μιλήσω προς το παρόν. Αφήνω το ΜΣΝ ανοιχτό και γυρνάω την , καρέκλα μου στα δεξιά, κοιτώντας πάλι τις πολυκατοικίες. Μετά από περίπου 10 λεπτά, ακούω οτι κάποιος μπήκε οπότε αυτόματα γυρνάω το προσωπό μου να δω. Νιώθω ένα τσίμπημα καθώς παρατηρώ το ονομά σου. Έχεις να μπεις περίπου εφτά μήνες και μου κάνει τεράστια εντύπωση. Κάνω κλικ στο ονομά σου, ώστε να ανοίξει το παραθυράκι σου. Δεν έχω κανένα σκοπό να σου στείλω απλά κάθομαι και κοιτάω τη φωτογραφία που έχεις. Δεν την έχω ξαναδεί, είσαι ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι, είσαι πλάγια και στερεώνεις τον αγκώνα σου στο στρώμα ενώ φαίνεται να έχεις λιώσει στα γέλια. Μόλις το παρατηρώ, ένα χαμόγελο απλώνεται ανεπαίσθητα στα χείλη μου. Είσαι πολύ όμορφος. Στέκομαι για λίγη ώρα εκεί, με το χέρι στο πηγούνι, προσπαθώντας να θυμηθώ την τελευταία φορά που σε συνάντησα. Το πρόσωπό σου έχει πλέον θαμπώσει και ξεχνάω το αγαπημένο μου χαρακτηριστικό σου: Τα μάτια σου. Νιώθω μια ελαφριά μελαγχολία στη θύμηση κάποιων γεγονότων...


Χτυπάει το τηλέφωνο στο σπίτι, το απαντάω, το κλείνω. Παίρνω ένα φρούτο από το ψυγείο και χτυπάω το πόδι μου σε μια καρέκλα. Οι κινήσεις μου είναι τόσο μηχανικές κι όσο κι αν δεν το θέλω, το μυαλό μου είναι καρφωμένο στον υπολογιστή. Στέκομαι όρθια και αναρωτιέμαι για ποιο λόγο μου προκαλείς ακόμα τόση ένταση.


(συνεχίζεται)

Πόσο πολύ προσπάθησα.

Είναι πολλές φορές που αναρωτιέμαι πως θα μπορούσα να εκφράσω αυτά που θέλω χωρίς να φανεί σαν να γκρινιάζω ή να παραπονιέμαι. Αλλά προφανώς δε γίνεται, σωστά;
Γιατί αυτό που θέλω να πω με ενοχλούσε και με ενοχλεί ακόμα. Και, ειλικρινά το λέω, καλύτερα που δε μιλάμε πλέον. Σε λίγο καιρό θα ξεχαστώ. Λίγο θέλω ακόμα, σε παρακαλώ αγνόησέ με κι άλλο. Θα με σώσεις.

Είναι μερικές φορές... όχι, δεν είναι μερικές... είναι πολλές φορές που σκέφτομαι το παρελθόν. Διάφορες λέξεις, συζητήσεις, μονολόγους. Σήμερα το μεσημέρι, στη σκέψη αυτή, άνοιξα το παλιό μου προφίλ. Και κάθησα και διάβασα. Διάβασα όλα αυτά που του είχα στείλει. Πριν περίπου δύο μήνες το είχα ξανακάνει. Ίσως και παραπάνω. Δε θυμάμαι ακριβώς. Τότε, όταν τα είχα ξαναδιαβάσει, μου φάνηκε ότι τον πίεζα. Μου φάνηκε ότι τον ασφυκτιούσα, ότι δεν του άφηνα καν χώρο να απαντήσει.

Τώρα, κατα ένα περίεργο λόγο τα είδα όλα τόσο διαφορετικά. Διάβαζα και διάβαζα όλα αυτά που του έλεγα και είδα μια άλλη Ίριδα σε αυτά. Είδα αυτή την άλλη πλευρά που στην πραγματικότητα είναι τόσο ήρεμη και αθώα αλλά στην επιφάνεια παρουσιάζεται ως επιθετική και αποπνικτική, αφού δεν μπορεί αλλιώς. Δεν ένιωσα ότι τον πιέζω, δεν ένιωσα ότι τον κυνηγάω. Δεν ένιωσα τίποτα για αυτόν. Αισθάνθηκα μόνο εμένα. Μετά από τόσο καιρό και σκέφτηκα τον εαυτό μου.

Με λυπήθηκα, η αλήθεια είναι. Με φαντάστηκα με μεγάλα παρακλητικά μάτια να περιμένω μια ευκαιρία. Ένα "ναι, θα βγούμε", "ναι, θα έρθω από το σπίτι σου", "ναι, πάμε για έναν καφέ, δεν έχω τίποτα να κάνω". Με φαντάστηκα με τα γόνατά μου μαζεμένα, τα χέρια στο πηγούνι να κοιτάω με γουρλωμένα ματάκια 'αυτόν', αυτόν που με απασχόλησε τόσο. Λυπήθηκα εκείνο το κορίτσι που ήθελε απλά να τον δει. Πραγματικά το λυπήθηκα. Ένιωσα τη λαχτάρα της και τη στεναχώρια της σαν να ήταν άλλο άτομο, και όχι ο άλλος μου εαυτός. Τόση μα τόση λαχτάρα, τόση χαρά που μιλούσα μαζί του και τόση στεναχώρια που δε μου αφιέρωνε το χρόνο που ήθελα κολασμένα να μου αφιερώσει. Ήθελα τόσο πολύ απλά να βρεθούμε, τίποτα παραπάνω. Ήθελα τόσο πολύ να κρατήσω μια επαφή, και παρατήρησα τώρα πως μέσα από τόσα πολλά μηνύματα προσπαθούσα να μην τον χάσω. ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΙΧΑ, αλλά δεν ήθελα να τον χάσω. Γίνεται αυτό;
Έστελνα και έστελνα και παρότι με νευριάζε τόσο μα τόσο πολύ, προσπαθούσα να το κρατήσω μέσα μου και να του δείξω πόσο χαρούμενη ήμουν που μιλούσαμε. Κι όμως, έφτανταν εκείνες οι στιγμές που έσκαγα και τότε ήταν που τον τρόμαζα...

Τώρα πλέον δεν είμαι εκείνο το κοριτσάκι, όχι, δεν είμαι εκεί(νο). Κι ας φέρθηκε όπως φέρθηκε, νομίζω πάντα θα μπορώ να τον δω όπως παλιά.

Όπως τότε που ξεχνούσες να βγεις έξω επειδή μιλούσαμε.
Τότε που σου ήμουν τόσο οικεία.
Τότε που νόμιζα ότι υπήρχε κάτι όμορφο. Υπήρχε, τώρα είμαι σίγουρη.

Μη μου μιλάς, μόνο καλό μου κάνει.

Κοίτα να περνάς καλά με όποιον είσαι.

Όποιος θέλει, μπορεί!

Μην ακούω αντιρρήσεις!
Όποιος θέλει, μπορεί! Πραγματικά, μπορεί. Στα πλαίσια του φυσιολογικού και του εφικτού πάντα.

Δηλαδή μπορεί κάποιος να θέλει να πετάξει από μια πολυκατοικία και να κάνει και τρεις πιρουέτες στον αέρα, αλλά αυτό δεν μπορεί να το κάνει. Και μην πεταχτεί κανένας εξυπνάκιας να πει ότι μπορεί να βάλει ψεύτικα φτερά και να το κάνει, γιατί θα του κάψω τα κουλουράκια!

Που λέτε, όποιος θέλει μπορεί. Το είπα;

Κυριακή  βράδυ, εγώ και η κολλητή μου σε ένα ταξί στην Αθήνα με προορισμό τη Νέα Σμύρνη. Ένα ανεπιθύμητο συμβάν και μια σχέση που δεν κατέληξε ωραία. Πολλά συναισθήματα, πολλές σκέψεις, πολλές ερωτήσεις. Και πάνω απ'όλα αγανάκτηση.

Και ένα γιατί.
Ένα τεράστιο γιατί.


Γιατί;
Γιατί δε θέλει.

Τα πράγματα είναι πολύ απλά στη ζωή. Τις περισσότερες φορές είμαστε εμείς που τα κάνουμε πολύπλοκα επειδή και μόνο δεν ξέρουμε τι θέλουμε. Εάν θες, το κάνεις, εάν δε θες, δεν το κάνεις.
Είναι ΤΟΣΟ μα ΤΟΣΟ απλό. Δεν είμαστε πρόεδροι της δημοκρατίας, δεν είμαστε κοινωνικοί σύμβουλοι, δεν είμαστε καν υπάλληλοι σε μια τεράστια εταιρία, είμαστε απλοί εικοσάρηδες που το μόνο που καταφέρνουμε είναι να απογοητεύουμε τους γύρω μας.

Θες σχέση; Κάνε. Δε θες; Μην κάνεις.
Μη μου λες ότι δεν έχεις χρόνο, έχεις το ένα και το άλλο. Εάν θες, το προσπαθείς, ακόμα και αν βλέπεις ότι δεν πάει το πράγμα. Εάν θες, προσπαθείς τουλάχιστον να κάνεις τον άλλο να νιώσει ότι το θες. Να δει ότι προσπαθείς έστω. Επίσης εάν εσύ θες, ο άλλος το καταλαβαίνει. Το νιώθει.
Εάν δε θες μπορείς να βρεις ένα σωρό δικαιολογίες. Ένα σωρό πράγματα που ουσιαστικά δεν είναι πρόβλημα. Εάν δε θες, δε θες. Τέλος. Πως να το πω πιο απλά; Εάν δε θες, δεν προσπαθείς καν να πείσεις τον άλλο ότι θες. Δε σε νοιάζει, γιατί δε θες. Γι'αυτό και εγώ δε θα θέλω σε λίγο καιρό. Και όταν θα θέλεις δε θα θέλω, και όταν θέλω δε θα θέλεις και θα συνεχιστεί έτσι μέχρι να βαρεθώ.
Με κουράζει.

Τη θες τη γαμημένη τη μπλούζα; Πάρτην. Δεν τη θες; Μην την παίρνεις.
ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να μη μπορείς να βρεις δεκαπέντε λεπτά. Απλά δε γίνεται ρε αγόρι μου, πως να στο πω; Δε γίνεται να μη μπορείς να πεταχτώ ΕΓΩ δυο λεπτά από το σπίτι σου να στη δώσω. Τότε θα σου κοστίσει πόσο; Πέντε λεπτά; Πέντε γαμημένα λεπτά!
Δεν ήθελες να με δεις, αυτό ήταν. Όχι ότι δεν μπορούσες, δεν ΗΘΕΛΕΣ. Αλλά, τι; Ζητάς πρώτα να σου φτιάξω κάτι ενώ ξέρεις ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να με συναντήσεις για να το παραλάβεις, και μετά αφήνεις να περάσουν τρεις μήνες λέγοντας μου οτι ΘΕΣ αλλά δεν ΜΠΟΡΕΙΣ. Μα είναι δυνατόν; Περίμενες πραγματικά να το πιστέψω; Και νόμιζα με θεωρούσες έξυπνη....

Θες να με δεις; Έλα. Δε θες; Μην έρχεσαι.
Όπως και ήρθες. Διέσχισες την Αθήνα στις δύο η ώρα το βράδυ για να με δεις. Και εφτά η ώρα το πρωί έπρεπε να παρουσιαστείς. Κι όμως, δεν ήξερες που βρίσκομαι, που μένω. Αλλά ήρθες έστω για τη μία αυτή ώρα. ΑΥΤΟ σημαίνει θέλω. Το διαβάζετε ορισμένοι; Αυτό σημαίνει ΘΕΛΩ. Ούτε μα, ούτε μου, ούτε έχω να ξυπνήσω νωρίς, ούτε αύριο παρουσιάζομαι, ούτε είμαι κουρασμένος, ούτε κατουρήθηκα στην προπόνηση και πρέπει τώρα να πάω στο σπίτι της θείας να αλλάξω, που βρίσκεται στις Σέρρες γιατί ξέχασα τα βρακιά μου εκεί. Ηλίθιες δικαιολογίες. Ήθελες και το έκανες.
Όλοι οι άλλοι εσείς, σακ μαι...

Εντάξει; Σας έδωσα να καταλάβετε; Εάν θέλετε, το κάνετε. Εάν δε θέλετε, δεν το κάνετε.
Δεν ήθελα να έρθω Καβάλα.
Δεν ήθελα να πάω Πατρα.
Δεν ήθελα να σε δω.

Ε, δεν το έκανα. Τέλος.

Εαν θες, το κάνεις. Εαν δε θες........ το κουράζεις!
Τουλάχιστον να έχεις τα κότσια να το πεις και να μην παραμυθιάζεις τον άλλο με τις παπαριές σου.
Ναι, έχω νεύρα. Με νευριάζουν οι κότες.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΕ ΜΠΟΡΩ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΕ ΘΕΛΩ..
ΤΕΛΟΣ!
Καλή σας μέρα, πάω να πάρω τα χάπια μου. Τα κίτρινα. Ή τα κόκκινα;

Χμμμ....

Anti-Valentine's Day

Πριν αρχίσετε τις εξυπνάδες, ξέρω ότι η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου ήταν πριν δύο μέρες. Το ξέρω πολύ καλά, αφού πήρα και ένα πολύ όμορφο δωράκι, χιχι χι... ΓΚΟΥΧ.. σοβαρευόμαστε τώρα.

Θα ήθελα να σχολιάσω ένα φαινόμενο που νομίζω ότι όσο περνάνε τα χρονια, γίνεται πιο έντονο.

Τους 'αντι-βαλεντινικούς'.
Τους 'επαναστάτες'.
Τους 'ρέμπελους'.

Δηλαδή έχουμε καταντήσει να είναι περισσότεροι αυτοί που λένε ότι δε γιορτάζουν τέτοιες μέρες από αυτούς που λένε ότι θα γιορτάσουν.

Και θα σας εξηγήσω αμέσως τι εννοώ.

Ξυπνάω την όμορφη Δευτέρα λοιπόν και ανοίγω το Facebook με την τσίμπλα στο μάτι (όχι ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΘΙΣΜΕΝΗ, ωχ κάποιος μου έκανε like κάτσε να δω...) και βλέπω διάφορα όμορφα στάτους του στυλ:
"Δε γιορτάζω", "Χρόνια πολλά σε όλα τα πιτσουνάκια.. ΠΡΟΒΑΤΑ!", "Δε γουστάρω να γιορτάσω σήμερα!"

καθώς και διάφορες σελίδες που έλεγαν ότι "Ωχ τώρα θα μας τα πρήξουν με τον άγιο βαλεντίνο" και "14 Φλεβάρη, τα παπάρια μου να πάρει" και άλλες τέτοιες ομορφιές.
Υπάρχουν και αυτοί που όταν τους ρωτάς αν γιορτάζουν εκείνη τη μέρα, σου απαντάνε "Εγώ κάθε μέρα γιορτάζω!". Τθου ρε Λάκη!
Άλλοι έβαζαν για φώτο προφίλ αντί-βαλεντινικές εικόνες και άλλοι δήλωναν πως "Δε χρεάζομαι μέρα για να εκφράσω τα συναισθηματά μου".

Well, GUESS WHAT! You just did.

Δεν καταλαβαίνετε ότι έχετε καταλήξει όλοι να είστε το ακριβώς αντίθετο από αυτό που υποτίθεται σας προτρέπει αυτή η γιορτή να είστε, κάνοντας στην ουσία αυτό που κάνουν και αυτοί που γιορτάζουν; Να διαλέγουν δηλαδή μια συγκεκριμένη μέρα να εκφράσουν τα συναισθηματά τους. Ξυπνάτε δηλαδή τη συγκεκριμένη ημέρα με τα μούτρα μέχρι το πάτωμα και το μόνο που σκέφτεστε είναι το ότι δε θέλετε να γιορτάσετε του Αγίου Βαλεντίνου. Ότι ξαφνικά θα έρθουν όλοι πανω σας και θα σας πρήξουν με τα "Χρόνια Πολλά" είτε είστε σε σχέση είτε όχι. Δηλαδή ουσιαστικά, κάνετε το ίδιο με τους άλλους! Δεν διαλέγετε να αισθάνεστε όπως εσείς θέλετε, απλά προσπαθείτε να πάτε κόντρα στο 'κύμα', με αποτέλεσμα να μπαίνετε και εσείς στο 'κύμα' αυτό.
Το ότι είστε από την αντίθετη πλευρά, δε σημαίνει ότι και καλά δεν πηγαίνετε με τη μάζα.

Η γνώμη μου είναι ότι όλοι εσείς που και καλά δε γιορτάζετε, μάλλον την έχετε πάθει κάποια στιγμή στο παρελθόν με κάποια σχέση σας και από τότε αυτή η γιορτή σας θυμίζει όλες τις ωραίες στιγμές στις οποίες πλέον δεν έχετε πρόσβαση. Για αυτό είστε τόσο πικρόχολοι και σπαστικοί και τη σπάτε και στους ερωτευμένους! ΑΝΤΕ ΤΩΡΑ!

Τέλος να εκφράσω και τη δική μου γνώμη για τον Άγιο Βαλεντίνο. Δεν καταλαβαίνω γιατί όλοι λέτε "Δε χρειάζομαι μέρα να μου δείξει πως να νιώθω" ή"Η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου είναι μια εμπορική γιορτή για τα ανθοπωλεία και τα ζαχαροπλαστεία" ή "Και τι δηλαδή, μόνο τον Άγιο Βαλεντίνο θα γιορτάζω; Εγώ με το ταίρι μου γιορτάζουμε κάθε μέρα".

Και τι δηλαδή;

Επειδή γιορτάζεις κάθε μέρα δε μπορείς να έχεις μια μέρα που θα είναι το κάτι παραπάνω; Κάτι σαν τη γιορτή της σχέσης σας; Γιατί υπάρχει η Γιορτή της Μητέρας και η Γιορτή του Πατέρα; Για να σας δώσει μια ευκαιρία να δείξετε στους γονείς σας πόσο τους αγαπάτε; Όχι φυσικά! Κάθε μέρα τους το δείχνετε! Όμως, εκείνες τις ημέρες δεν ξεσηκώνεται κανείς να πει "ΕΓΩ ΔΕ ΓΙΟΡΤΑΖΩ ΣΗΜΕΡΑ! ΕΓΩ ΤΗ ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΑΓΑΠΑΩ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ!".
Δηλαδή, χρειάζεσαι τα γενέθλιά σου για να γιορτάσεις το ότι ζεις; Όχι, ζεις τη ζωή σου κάθε μέρα. Απλά τα γενεθλιά σου είναι μια πιο ιδιαίτερη μέρα για 'σένα.
Έτσι και η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου είναι μια πιο ιδιαίτερη μέρα για τα ζευγάρια. Μια ημέρα μόνο για αυτούς, για να γιορτάσουν την αγάπη τους. Μην αγοράζετε σοκολατάκια και αρκουδάκια, δε χρειάζεται. Μείνετε σπίτι μαζί και ερωτευτείτε, κάνετε μια βόλτα στην παραλία αγκαλιά, δείτε μια ταινία στην τηλεόραση.
Το θέμα είναι τι θα νιώσετε, όχι τι θα δώσετε.

Μην τρελαίνεστε.
Δε θα αλλάξετε τώρα τον κόσμο. Ούτε θα τον αλλάζατε επειδή δε γιορτάζετε. Χαρείτε τη ζωή και τις βλακείες της όσο μπορείτε.

Γιατί;


Γιατί το 2012 είναι κοντά!

;)

Πότε καταλαβαίνεις ότι σου κόστισε;

Πριν από μερικές μέρες (αρκετές μέρες βασικά) έγινε κάτι που δεν ήθελα. Δεν το ήθελα με τίποτα παρότι η συμπεριφορά μου το προκαλούσε όλο και περισσότερο.

Χμ...

Πως να το πω για να σας δώσω να καταλάβετε. Δεν ήθελα με ΤΙΠΟΤΑ να γίνει. Θα ήθελα να συνεχστεί όσο περισσότερο γίνεται, αλλά δόθηκε ένα απότομο τέλος. Ωραία, το έχουμε; Ήμουν συναισθηματικά δεμένη με την όλη κατάσταση, πως να το πω.  Δεν το περίμενα, μου ήρθε ξαφνικό. Απρόσμενο. Ανεπιθύμητο.

Παρόλα αυτά, παρότι ένιωθα πολλά, ήθελα πολλά και περίμενα πολλά, δεν είχα κλάψει. Δεν είχα καθήσει ούτε ένα  βράδυ να σκεφτώ τις αιτίες ούτε να επεξεργαστώ το πως προέκυψε το αποτέλεσμα. Δεν σκέφτηκα τις αιτίες, το ποιος φταίει, το γιατί έγινε. Δεν αναρωτήθηκα τι προκάλεσε αυτή την ξαφνική αλλαγή, τίποτα. Δεν έκανα τίποτα. Απλά το δέχτηκα τόσο απότομα όσο μου ήρθε. Ήρθε, με χτύπησε και με προσπέρασε.  Ο 'πόνος' κράτησε μόνο την ώρα της επαφής.

Ή μήπως δεν ήταν έτσι;

Μερικές μέρες αργότερα από το 'συμβάν' έγινε κάτι στο σπίτι. Ένας καυγάς. Ήταν πραγματικά ασήμαντος αλλά με έκανε να ξεσπάσω τόσο μα τόσο πολύ. Με έκανε να φωνάξω, να κλάψω, να σπάσω πράγματα. Γιατί; Επειδή με κατηγόρησαν οι γονείς μου για κάτι για το οποίο δεν έφταιγα.

Ή μήπως δεν ήταν αυτό;

Μήπως όλη αυτή η ένταση προήλθε από το γεγονός που περιέγραψα στην αρχή; Μήπως τελικά όλο αυτό με είχε επηρεάσει τόσο μα τόσο πολύ ώστε να μου προκαλέσει ένα τόσο τρομακτικό ξέσπασμα;
Κι όμως, όταν μέσα στα κλάματα σκέφτηκα για λίγο 'αυτόν', η πρώτη μου αντίδραση ήταν "Δε μας χέζεις κι εσύ;". Κι ακόμα και τώρα δε θεωρώ ότι ήταν αιτία, ούτε καν αφορμή, για αυτό το ξέσπασμα.
Δε μπορώ όμως να κατανοήσω πως κάτι που με απασχολούσε τόσο πολύ δεν μου δημιούργησε κάτι πιο έντονο στο τέλος του; Πως γίνεται να μην υπάρχει κάτι πιο βαθύ πέρα από την καθημερινή μουρμούρα στις φίλες; Δε θα έπρεπε να ξοδεύω βραδιές με τραγούδια του Χατζηγιάννη και να αναπολώ τις παλιές καλές στιγμές; Δε θα έπρεπε να πάρω δύο κιλά επειδή έφαγα τρία μπολ με μερέντα; Ε;

Πότε λοιπόν ξέρουμε ότι έχουμε στεναχωρηθεί; Πότε νιώθουμε αυτό το κενό που αναπόφευκτα μας φέρνει το τέλος μιας κατάστασης, οποιαδήποτε και αν είναι αυτή, εφόσον είναι μια κατάσταση που μας ευχαριστούσε. Είναι αναλογικά όλα αυτά; Όσο πιο πολύ δεμένος ήσουν, τόσο πιο πολύ χρόνο αφιερώνεις στο να το ξεπεράσεις;

Και αν στην τελική δεν ένιωθες όσα νόμιζες ότι νιώθεις, πως το ξέρεις; Πως ξέρεις ότι δεν ήταν κάτι επιφανειακό;

Να απαντήσω στο τελευταίο λέγοντας πως

... τρία γαμημένα χρόνια δεν γίνεται να είναι επιφανειακά.

Ποιο είναι το νόημα της ζωής τελικά;

Ξέρετε τι;
Νομίζω πρέπει να συνηθίσω να ξυπνάω νωρίς. Μου κάνει εντύπωση η ταχύτητα με την οποία τρέχουν οι σκέψεις μου τέτοιες ώρες. Χα! Και έλεγα ότι δεν είμαι πρωινός τύπος.

Χθες το βράδυ έγινε κάτι διαφορετικό από ό,τι γίνεται τα τελευταία χρόνια. Μια αίσθηση, μια εμπειρία, πες το όπως θες, αλλά έχω πάρα πολύ καιρό να το νιώσω, από την άποψη ότι δεν υπήρχε κάποιος να μου το προσφέρει.

Δεν είμαι ερωτευμένη, όχι. Μην αγχώνεσαι.
Απλά έγινε κάτι διαφορετικό και με έβγαλε από τη ρουτίνα.
Ούτε έκανα σεξ, όχι. Μην τρελαίνεσαι!
Απλά έγινε κάτι διαφορετικό, αυτό είναι όλο.

Ανακαστικά κοιμήθηκα το βράδυ σε μια φίλη η οποία είνα τώρα τρίτη λυκείου (και fellow blogger παρακαλώ) και έπρεπε να ξυπνήσω μαζί της το πρωϊ, την ώρα που πήγαινε σχολείο, για ευνόητους λόγους.
Η όλη κατάσταση, δηλαδή το ότι ο εγκέφαλός μου ήταν ενεργός μια τέτοια ώρα μαζί με το ότι έγινε αυτό το διαφορετικό που περιγράφω, με έβαλε σε σκέψεις.

Σε πολλές πολλές πολλές σκέψεις.

Θέλω συνέχεια να μιλάω, να συζητάω. Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει, γενικά είμαι άνθρωπος που ενθουσιάζεται εύκολα και για λίγο.

Το θέμα είναι ότι παρότι όλο αυτό το κείμενο μοιάζει να είναι μια χαρούμενη αλλαγή στις μέρες μου, μια εύθυμη προσθήκη στις αναγνώσεις σας, η εξέλιξή του δεν έχω σκοπό να είναι η ίδια.
Όταν σκέφτεσαι πολύ, αναπόφευκτα σκέφτεσαι τα πάντα. Και όταν λέω τα πάντα, εννοώ τα πάντα.

Άρχισα από σκέψεις του στυλ "Τι κάνουμε τώρα;" μέχρι "Δε θέλω δεσμεύσεις" μέχρι "Τώρα παρατηρώ άλλα πράγματα πάνω μου" και "Τι κάνω στον κόσμο" και "Γιατί δίνω τόση σημασία σε ασήμαντα προβλήματα ενώ άλλα παιδάκια δεν έχουν να φάνε".

Κάποιο παιδί είχε για πάρα πολύ καιρό προσωπικό μήνυμα "The meaning of life is searching for the meaning of life". Και έρχομαι και σκέφτομαι εγώ τώρα... Γιατί να το ψάχνουμε; Αν για όλη σου τη ζωή ψάχνεις για το νοημά της, δεν χάνεις ουσιαστικά τη ζωή σου; Εννοώ... γιατί να το ψάχνουμε και να μην το ανακαλύπτουμε λίγο λίγο; Τώρα θα μου πεις ότι αυτό που λέω είναι ουσιαστικά το ίδιο, αλλά υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή που το διαχωρίζει. Το να λες ότι ψάχνεις κάτι μια ζωή σε κάνει να μοιάζεις λίγο χαμένος και λίγο ότι αφήνεις τη ζωή να κυλήσει χωρίς ουσιαστικά να κάνεις κάτι. Το να ανακαλύπτεις κάτι νόμίζω σημαίνει το να συλλέγεις πολλές και διαφορετικές εμπειρίες και μέσα από αυτές να αναγνωρίζεις σταδιακά τι αξίζει και τι όχι. Και στο τέλος, όλα αυτά τα μικρά που πραγματικά αξίζουν και που πλέον είσαι σε ηλικία να τα εκτιμήσεις, είναι αυτά που αποτελούν το πραγματικό νόημα της ζωής. Στον κάθε ένα είναι διαφορετικό. Δεν είναι ένα το νόημα της ζωής. Και το ότι μπορεί κάποιος να θεωρείται ότι είχε λάθος ζωή αλλά παρόλα αυτά να βρήκε το νόημά της, δεν πάει να πει ότι το νόημα αυτό ήταν και λάθος. Ξέρω είναι περίεργα αυτά που λέω και σε μπερδεύω, αλλά είναι σκέψεις που γεννιούνται η μία μετά την άλλη χωρίς να μπορώ να τις σταματήσω.

Γυρνώντας σπίτι μου σήμερα το πρωί βρήκα τη μαμά μου να ετοιμάζεται να πάει δικαστήριο. Τίποτα το σημαντικό, μην ανησυχείς. Αυτό που θέλω να αναφέρω είναι ότι μιας και είχαμε χρόνο, καθώς πήρε άδεια από τη δουλειά, καθήσαμε και μιλήσαμε. Και της ανέφερα το γνωστό πρόβλημα. Αυτό το πρόβλημα που έχουν όλα τα κορίτσια της ηλικίας τους, είτε είναι με την εμφάνισή τους είτε είναι με οτιδήποτε άλλο ασήμαντο που τους απασχολεί, και από τόσο το κάνουν ΤΟΟΟΟΟΟΣΟΟΟΟΟ.
Το έχουμε συζητήσει άπειρες φορές αυτό το θέμα και γενικότερα όποιος με γνωρίζει ξέρει ότι απασχολεί ένα μεγάλο μέρος του ατελή εγκέφαλού μου (αυτό σημαίνει ατελείωτου, όχι μη-τέλειου χα-χα). Όπως όμως κάθε φορά που με πιάνουν τα υπαρξιακά μου, έτσι το ανέφερα και σήμερα. Και όπως πάντα η μαμά έχει την ίδια απάντηση. Το ότι δεν είναι τόσο σημαντικό, το ότι το έχω τονίσει σε υπερβολικό βαθμό και τα λοιπά... Συμφωνώ μαζί της, συμφωνώ στο ότι το έχω κάνει να φαίνεται πάρα πολύ σημαντικό ενώ δεν είναι, αλλά όχι και ότι δεν υπάρχει. Το πρόβλημα υπάρχει. Δεν είναι στη φαντασία μου. Απλά δεν είναι τόσο μεγάλο όσο το παρουσιάζω. "Μαμά", της λέω, "είναι μερικές φορές που βλέπω κοπέλες και σκέφτομαι τι ανάγκη έχεις εσύ και άλλες φορές που λέω Ίρις μη λες πολλά γιατί ποιος ξέρει τι έχουν αυτές που δεν γνωρίζεις εσύ και μπορεί να είναι πιο σημαντικό από αυτά για τα οποία γκρινιάζεις εσύ... Όμως με απασχολεί τόσο μα τόσο πολύ και είναι κρίμα".
Εκείνη τη στιγμή ανοίγει ένα φάκελο της Unicef και μου λέει "Κοίτα εδώ να πάρεις μια γεύση να δεις ποια είναι τα πραγματικά προβλήματα. Δεν έχουμε προβλήματα Ίρις μου, για αυτό μας απασχολούν τα λάθος πράγματα. Δεν έχουμε κάτι να μας απασχολεί, κάτι σοβαρό. Τις προάλλες πέθανε η μητέρα μιας κοπελίτσας στο Λύκειο. Και εσύ Ίρις, έχεις πάρα πολύ ελεύθερο χρόνο στα χέρια σου γι'αυτό και σκέφτεσαι όλα τα λάθος πράγματα". Οπότε της απαντάω "Γιατί ρε μαμα, ο καθένας δε σκέφτεται σύμφωνα με αυτά που έχει; Τα προβλήματα δεν πάνε αναλογικά; Η ζωή που έχεις και που κάνεις καθορίζει και τα προβλήματα που έχεις και που σε απασχολούν. Και στην τελική, όπως είπε και η Άννα Φρανκ, γιατί θα πρέπει να σκεφτώ όλους τους δυστυχισμένους του κόσμου για να νιώσω καλύτερα για τη δική μου ζωή;".

Μετά κάθησα και σκέφτηκα. Γιατί πρέπει να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης για να αναγνωρίζουμε τι είναι καλό και τι κακό; Ή μάλλον όχι. Ξέρουμε τι είναι καλό και τι κακό, τι σημαντικό και τι όχι, απλά δεν τους δίνουμε τη σωστή βαρύτητα. Γιατί εγώ πρέπει να σκεφτώ τα παιδάκια στην Αφρική για να νιώθω ευγνώμων για το φαγητό που έχω και για τη στέγη που με φυλάει; Γιατι θα πρέπει να δώ κάποιον πολύ άσχημο ή πάρα πάρα πολύ χόντρο για να πω ότι βρίσκομαι σε καλή κατάσταση; Γιατί να νιώσω πλούσια στη θέα των ζητιάνων στον δρόμο;
Γιατί να μη μπορώ να εκτιμήσω τη ζωή χωρίς το θάνατο; Δεν είπα να αγνοήσω το θάνατο, είπα να μην είναι η προϋπόθεση για να ζήσω. Δεν υπάρχει ζωή χωρίς θάνατο θα μου πεις. Γιατί όμως; Πως και πότε θα μπορέσουμε να νικήσουμε αυτή την ατέλειά μας;
Θα ήθελα να κάνω εθελοντική εργασία, να βοηθήσω αυτούς που πραγματικά έχουν ανάγκη, να ταξιδέψω, να ζήσω, για να συλλέγω από όλα αυτά τις εμπειρίες και τα ερεθίσματα που χρειάζομαι για να αποκτήσω μια ορθότερη άποψη για τη ζωή. Ναι ίσως να είμαι πολύ πολύ μικρή για κάτι τέτοιο, αλλά από την άλλη ποτέ δεν είναι αργά.

Και να κλείσω λέγοντας ένα παράπονό μου. Αυτό το γαμημένο το κουτί δεν έχει τόση πολλή σημασία! Δεν έχει! Είναι το περιτύλιγμα, είναι κάτι που χάνεται, που φθείρεται. Δεν έχει καμία αξία. Μην του δίνετε τόση αξία. Τι κι αν έχεις λίγο μεγαλύτερη μύτη από τους άλλους; Τι κι αν έχεις μικρότερα μάτια ή στραβά δόντια; ΤΙ ΡΕ; Τι σημασία έχει; Γαμώτο! Να μπορούσα να φωνάξω σε όλους ΞΥΠΝΗΣΤΕ! Και στον εαυτό μου! Προπάντως στον εαυτό μου! Δεν είμαστε αυτό που φαινόμαστε. Ξεκολλήστε από τα στερεότυπα! Τις προάλλες ήμουν βόλτα με μια φίλη μου και μιλούσαμε για ένα παιδί. Και της λέω "Βρε Χ. δεν το σκέφτεσαι καθόλου μαζί του; Δηλαδή, άντε, γιατί δεν τα φτιάχνετε;" και η απάντησή της ήταν "Μα, με χαραμίζεις έτσι βρε Ίρις; Με αυτόν".
Να σου πω κάτι; Καταλαβαίνω να μη σου αρέσει κάποιος εμφανισιακά. Επειδή δεν μετράει η εμφάνιση, δεν πάει να πει ότι θα κάνεις παιδιά με όποιον έχει τα όργανα τα οποία χρειάζονται για να γίνουν. Εννοείται πως θα βρεις αυτόν που θα σου κάνει το 'κλικ', για τον 'χ', 'ψ' λόγο, αυτόν που με μια ματιά του θα σε κάνει να ανατριχιάσεις και πάει λέγοντας. Γιατί όμως να μειώσεις σε τέτοιο βαθμό και να υποτιμήσεις τόσο πολύ κάποιον ο οποίος κατά τα λεγόμενά σου δεν είναι 'αντάξιος' σου εμφανισιακά; Εσένα (και όταν λέω εσένα δεν απευθύνομαι στη φίλη μου, αλλά σε όλες και όλους εσάς που με διαβάζετε) πως σε κάνει να αισθάνεσαι όταν κάποιος σε απορρίπτει από το πρώτο κιόλας λεπτό επειδή δεν του αρέσεις; Και πάλι λέω, δε θα πας με τον πρώτο τυχόντα απλά για να πεις ότι δεν τον απέρριψες. Απλά να μην ακυρώνεις και να μην μειώνεις τόσο πολύ την αξία κάποιων άλλων χαρακτηριστικών. Οι ωραίοι δεν πάνε μόνο με ωραίες όπως και οι άσχημοι δεν πάνε μόνο με άσχημες. Και στην τελική, ποιος είναι ωραίος και ποιος άσχημος; Ποια είσαι εσύ και ποιος είσαι εσύ για να πεις ότι κάποιος είναι ωραίος και κάποιος άσχημος. Ναι έχεις τη γνώμη σου, αλλά δεν πάει να πει ότι ισχύει τώρα. Το έχω πει άπειρες φορές. Άλλο να πεις "Αυτό είναι σκατά" και άλλο να πεις "Κατα τη γνώμη μου αυτό είναι σκατά". Είσαι ο μαθητής, όχι η αυθεντία!

Σκέψου το.

Και μην έρθεις και μου πεις "Α τότε εσύ γιατί δεν πηγες με αυτόν;". Απλά δε μου έκανε το κλικ. Έχει διαφορά όμως να μη σου κάνει κάποιος το κλικ από το να τον μειώνεις τόσο επειδή δεν έχει τα μάτια και το χαμόγελο που θες.

Κάποτε θα μάθω να ζω με όλες μου τις ατέλειες, θα μάθω να τις αγκαλιάζω και να τις αγαπήσω, και θα είμαι η Ίρις που θέλω να είμαι.
Μέχρι τότε...

Καλά να περνάτε!

Παράλληλος κόσμος

Αν λέγαμε σε κάποιον πριν... δε θα πω πολύ... ας πω πριν 8 χρόνια... ότι κάποτε θα φτιαχνόταν ένας ιστότοπος όπου ο κόσμος θα μιλούσε όπως μιλούσε και στον κανονικό κόσμο, τι θα μας έλεγε;
Αν ήταν κάποιος ψαγμένος μπορεί να έλεγε "Αυτό εμείς το έχουμε φτιάξει ήδη απλά είναι σε πιο προσωπικό επίπεδο" και τότε μάλλον θα μιλούσαμε με τον ιδρυτή του Facebook.
Ένας ανυποψίαστος πολίτης όμως αρχικά θα ρωτούσε τι είναι ο ιστότοπος και μετά μάλλον θα νόμιζε ότι μας έχει στρίψει, ότι παίζουμε πολλές ώρες στη γειτονιά και πήραν τα μυαλά μας αέρα ή ότι φάγαμε πάρα πολλές τσίχλες Big Bubble και χάλασε το στομάχι μας και κατά συνέπεια και ο εγκέφαλος.

Φανταστείτε τον εαυτό σας 8 χρόνια πίσω. Εγώ ήμουν τότε 13 χρονών. Ε, τι; Δεκατρία είπα; Ε... Ήμουν 10 με 13 τέλος πάντων.
Το πιο χαρακτηριστικό που θυμάμαι ήταν ότι στην τρίτη λυκείου (πριν 4 χρόνια) δεν είχα λογαριασμό στο Facebook. Δεν είχα υπολογιστή να ασχολούμαι και οι ώρες που ξόδευα στον μεγάλο υπολογιστή της μαμάς ήταν μετρημένες στα δάχτυλα. Τώρα πλέον δε φτάνουν τα δάχτυλα των χεριών μου, των ποδιών μου, της κολλητής μου και του αγοριού της για να μετρηθούν οι ώρες που ξοδεύω στο χαζοκούτι Νο2.
Μερικές φορές φαντάζομαι πως θα ήταν εάν στην τρίτη λυκείου είχα Facebook και συνειδητοποιώ ότι... όχι 15.100 μόρια.... Ούτε 300 δε θα είχα βγάλει. Ειλικρινά ευγνομονώ το Θεό που άργησε μία χρονιά να μας πλασάρει το Φατσοβιβλίο. Γιατί εάν σκεφτείτε ότι χωρίς διάβασμα έπιασα 15.000 μόρια, πόσα θα έπιανα χωρίς διάβασμα και με υπολογιστή; You do the math.

Το θέμα του κειμένου μου όμως δεν είναι το πως ήταν τότε και πως είναι τώρα τα πράγματα. (Τι είπες; Πόσο πήρα στην έκθεση;)

Είναι το πως έχουμε φτάσει στο σημείο να αντιμετωπίζουμε το Facebook σαν έναν παράλληλο κόσμο. Ή, αν σε βολεύει καλύτερα, σαν ένα κομμάτι του πραγματικού μας κόσμου.
Πώς φτάσαμε από το σημείο να χρησιμοποιούμε τον υπολογιστή σαν ένα εργαλείο, στο σημείο να αποτελεί για εμάς ένα κομμάτι του χαρακτήρα μας και μία βιβλιοθήκη ψηφιακών αναμνήσεων και πληροφοριών μας;
Και θα συνεχίσω με παραδείγματα.

Ήμουν στο σπίτι μιας φίλης και λέγαμε κάτι. Κανονικά, όχι μέσω Facebook. Μην φρικάρεις ακόμα. Και σε κάποια στιγμή λέει μια κορυφαία ατάκα και σκάμε στα γέλια οπότε εγώ μες τα γέλια μου αναφωνώ "ΠΩΠΩ ΡΕ ΦΙΛΕ!! Κατευθείαν στάτους! Χαχαχαχαχ.......χαχα" οπότε αυτή μου απαντάει "Πω ρε φίλε, είσαι καμμένη". Όντως. Όντως. Κατευθείαν στάτους; Δηλαδή παλιότερα όταν κάποιος πετούσε ατάκες τι γινόταν που δεν υπήρχε κανείς άλλος να τις ακούσει; Γινόταν αναπαραγωγή μέσω των συζητήσεων και μέχρι εκεί. Γιατί δηλαδή να το μάθουν οι 462 φίλοι μου; Αυτή η αίσθηση της δημοσιότητας που σου δίνει αυτό το 'εργαλείο' νομίζω είναι εθιστική. Όσοι έχετε ξεφύγει, διαγράψτε το λογαριασμό σας όσο είναι ακόμα νωρίς!

Κάποιες μέρες από τις διακοπές των Χριστουγέννων τις πέρασα στα Χανιά, στο σπίτι που μεγάλωσα.
Ήμουν μαζί με μια φίλη μου και κάναμε διάφορες εκδρομές στο νησί. 'Ημασταν που λέτε σε ένα χωριό και βγάζαμε φωτογραφίες επειδή το τοπίο ήταν πολύ γραφικό και όμορφο, και κάποια στιγμή βγάζουμε μια ΠΟΛΥ ωραία φωτογραφία. Τη βλέπει η φίλη μου και λέει "Αχ τι ωραία φωτογραφία, να τη βάλουμε στο Facebook". Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα αμέσως το περιστατικό με το στάτους που προανέφερα. Έχουν κατηγορίες πλέον οι φωτογραφίες. Αρχικά είναι αυτές στις οποίες βγαίνουμε καλά και χαρακτηρίζονται από τη φράση "Πω τι γαμάτη που βγήκα, αμέσως Facebook". Είναι αυτές στις οποίες βγαίνουμε πολύ όμορφες ή καταλάθος λεπτές ή φαίνονται κίτρινα τα μάτια μας ενώ κανονικά είναι μωβ, αυτές που μας δείχνουν πολύ cool και γενικότερα όλες τις οποίες θεωρούμε 'γουάουα'. Οι άλλες στις οποίες τα δόντια μας είναι πολύ κίτρινα ή στις οποίες πετάνε τούφες σε λάθος σημεία ή που έχουμε φάει πολύ και φαινόμαστε σαν έγγυες είναι για τον υπολογιστή μας και μόνο, να μας θυμίζουν τις ωραίες στιγμές που περάσαμε. Χαρακτηρίζονται από τη φράση "Πω μαλάκα κοίτα πως βγήκα, μην τολμήσεις να την ανεβάσεις!". Τέλος είναι αυτές που είναι μεν χάλια αλλά έχουν περιθώρια βελτίωσης. Αυτές χαρακτηρίζονται από τη φράση "Πω χάλια βγήκα αλλά με λίγο φώτοσοπ φτιάχνεται".

Κάτσε... είμαι πολύ psycho που κάθησα και σκέφτηκα κατηγορίες;

'Αλλες φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να σκέφτεται "Τι ήταν αυτό που μου συνέβη σήμερα! Θα το βάλω στάτους να δω αντιδράσεις" ή "Γαμάτα μου τα πέτυχε τα μαλλιά, θα βγάλω φωτογραφίες για να τις δουν τα κορίτσια στο Facebook". (Εάν δεν έχεις κάνει παρόμοιες σκέψεις καλύτερα να πατήσεις το  "Χ" πάνω δεξιά γιατί εκτός του ότι είσαι πολύ πιο κουλ από εμένα, είναι κολλητικό. Αλήθεια λέω. Να ας πούμε τώρα σκέφτεσαι πόσες μέρες έχεις να μπεις στο λογαριασμό σου. Είναι από τα πρώτα συμπτώματα.)

Τέλος θα ήθελα να αναφερθώ στις φιλίες. Έχεις 'φίλες' ή 'φίλους' τους οποίους δεν έχεις δει ποτέ αλλά στους οποίους έχεις ίσως εκμυστηρευτεί πράγματα που δεν ξέρουν ούτε οι πραγματικοί σου φίλοι. Μοιράζεστε γνώμες για τις καινούριες σου γόβες και σε συμβουλεύουν τι να κάνεις πια με αυτό το παιδί που σε βασανίζει και δε σου κάθεται, παρότι σου δίνει θάρρος (ΓΚΟΥΧ).
Ανησυχείς αν λείψουν πάνω από μια μέρα γι'αυτό πας στον τοίχο τους και γράφεις "Που χάθηκες εσύ ρε;". Που χάθηκε; ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ! Μα τη βρήκες ποτέ για να τη χάσεις;

Δεν είναι μόνο αυτά, είναι και ένα σωρό άλλα που άμα τα αναλύσω θα πρέπει να γράψω βιβλίο (στάνταρ έχουν γράψει βιβλίο με αυτό το θέμα). Για παράδειγμα, τις ατελείωτες ώρες που ξοδεύεις στο Farmville και που αγχώνεσαι μη σου μαραθούν τα φυτά, που τηλεφωνείς στις φίλες σου να τους πεις να σου δώσουν ντομάτες και εσύ θα τους δώσεις κρεμμύδια για αντάλλαγμα. Για το ότι εάν φύγεις διακοπές αναθέτεις σε μια άλλη φίλη σου να μπαίνει στο λογαριασμό σου και να θερίσει για να μη χαλάσει το χωράφι σου. Ή όταν αγχώνεσαι μην πεινάσει το κατοικίδιο σου στο PetVille και την ίδια στιγμή αγνοείς το πραγματικό σου κατοικίδιο που κλαψουρίζει στα πόδια σου επειδή έχεις να το ταίσεις από χθες το βράδυ. Ή που αλλάζεις την κατάσταση σχέσης σου κάθε τρεις μέρες για να το δει αυτός που θέλεις και να ζηλέψει.

Αρκεί να σκεφτείτε ότι από το προφίλ μας ο κάθε άσχετος μπορεί να μάθει που γεννηθήκαμε, που μένουμε, που δουλεύουμε, πότε δουλεύουμε, με ποιους δουλεύουμε, πόσο χρονών είμαστε, εάν έχουμε σχέση, το επίθετό και το όνομά μας, τα αδέρφια μας, τους γονείς μας, τους θείους μας, τα ενδιαφέροντά μας, το αγάπημένο μας χρώμα και το με ποιο χέρι τραβάμε το καζανάκι. Ξέρει ποιες ώρες έχουμε σχολή, ποιες ώρες καθόμαστε σπίτι, με ποιούς βγαίνουμε, πως είναι εμφανισιακά αυτοί με τους οποίους βγαίνουμε, εάν είμαστε ροκ ή λαικοί και γενικότερα πληροφορίες που κάποιος που θα μας γνωρίσει υπο φυσιολογικές συνθήκες μαθαίνει στη διάρκεια ενός μήνα.
Μα δεν αφαιρεί όλο το μυστήριο ενός πρώτου ραντεβού όλο αυτό; Ας μην αναφέρουμε το πόσο επικίνδυνο είναι.

Θες κι άλλα; Όχι, γιατί έχω.

Ελπίζω να μην είναι αργά όταν συνειδητοποιήσουμε ότι αντιμετωπίζουμε την αληθινή μας ζωή όπως έπρεπε να αντιμετωπίζουμε την ψηφιακή, και το αντίστροφο. Γιατί τώρα στα 80 σου, που να ξεκινήσεις να κάνεις όλα όσα έπρεπε να έχεις κάνεις τόσα χρόνια. Νομίζω στο Bungee Jumping έχει όριο ηλικίας.

Και μια τελευταία απορία: Εμείς δηλαδή τώρα στα 40 μας θα έχουμε διαγράψει το λογαριασμό μας; Δεν είναι πολύ περίεργο να σκέφτεστε κάποιον που από τα 15 μέχρι τα 40 του έχει λογαριασμό σε κάποιο κοινωνικό δίκτυο;
Τι είπατε;
Α ναι, ίσως.

"Περίεργο" δεν είναι η κατάλληλη λέξη...

Παλιμπαιδισμός;

"Σαν πεντάχρονα!"

Εντάξει, συμφωνώ ότι μερικές φορές μπορεί να είναι εκνευριστικό. Μπορεί να σου τη δίνει στα νεύρα, να θες να σκίσεις το καλτσόν σου, να θες να χαλάσεις το γαλλικό, να θες να ισιώσεις την μπουκλα. Όπα, το τελευταίο ήταν σκληρό! Όπως και να'χει, καταλαβαίνεις τι θέλω να πω. Σίγουρα κανείς δεν εκτιμάει μία εικοσάχρονη που φέρεται σαν μόλις να έμαθε από που έρχονται τα παιδιά (όχι από πελαργούς! σε πλήγωσα;). Σε ορισμένες περιπτώσεις όμως που δε σε επηρεάζουν άμεσα (για παράδειγμα οχι να γκρινιάζουν επειδή δεν τους αγοράζεις παγωτό) απλά κάνουν αυτούς τους ίδιους να φαίνονται σαν παιδάκια σε κάποιους άλλους, τι σε πειράζει;

Και σας ερωτώ, αγαπητοί αναγνώστες, τι σας πειράζει;

Και αναπάντητη με απόκρυψη θα κάνω.
Και θα πάρω τηλέφωνο και θα το κλείσω.
Και θα στείλω ηλίθια μηνύματα ακατάλληλες ώρες.
Και θα τον πάρω τηλέφωνο από τη συναυλία της Πρωτοψάλτη και δε με νοιάζει αν του αρέσει ή όχι.
Και θα του την πέσω αλλά μετά θα πω ότι κάνω πλάκα.

Και θα κάνω όλες αυτές τις μικρές βλακείες που θα έλεγες ότι αρμόζουν περισσότερο σε γυμνασιάκια και όχι σε μια κοπέλα που υπό κανονικές συνθήκες τώρα θα έμπαινε στο τέταρτο έτος των σπουδών της (πωπω, γέρασα!).

Δεν θα ήταν τέλειο μερικές φορές να ξεχνάμε ότι 'πρέπει' να έχουμε μια ορισμένη συμπεριφορά; Ότι αν κάνουμε 'αυτό' θα συμβεί το 'αλλο' και πάει λέγοντας. Δε θα θέλατε να κάνετε βλακείες και να μη σας νοιάζουν οι συνέπειες (μέχρι τη στιγμή που θα σας λούσουν βέβαια). Να έχετε εκτεθεί τόσο πολύ που πλέον δεν μένει τίποτα να φοβηθείτε, δε μένει τίποτα να σας κάνει να ντραπείτε γιατί τα έχετε δείξει όλα. Έτσι δεν κάνουν τα παιδιά; Πράττουν χωρίς να σκέφτονται. Δε νιώθετε πιο ελεύθεροι έτσι; Δεν είπα να παίξετε όλα τα λεφτά σας στο καζίνο ούτε να ξοδέψετε όλες τις ώρες σας παίζοντας Farmville απλά επειδή και καλά δε σας νοιάζουν οι συνέπειες.

Οι μικρές αυτές βλακειούλες τις οποίες έχεις για να θυμάσαι στο μέλλον και να χαμογελάς. Να λες τελικά καλά έκανα που το έκανα, έτσι έπρεπε! Δε μετανιώνω για τίποτα.

Βλάπτω κανέναν; Ίσως τον εαυτό μου με τη μεταφορική έννοια της λέξης, αλλά εάν δε νιώθω εγώ άσχημα γι'αυτό, γιατί να νιώθουν οι άλλοι.

Και στην τελική να σας πω και κάτι; Την αυτοπεποίθηση του ανεβάζω. Ευχαριστώ θα έπρεπε να λέει!

Φιλιά σε όλους και ειδικά σε σένα!

Χαχαχα, δεν έχει πλάκα να είσαι παιδάκι;